Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα είπαμε ωραία με τον Χρήστο Λούλη. Αν δεν με πιστεύετε, να δείτε το vidcast.

Με αφορμή τις δύο παραστάσεις στις οποίες πρωταγωνιστεί αυτήν την περίοδο, το «Cleansed» του Δημήτρη Καραντζά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και το «Τζένη Τζένη.

Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» του Νίκου Καραθάνου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ο λαμπερός ηθοποιός θυμήθηκε τα πρώτα χρόνια στο θέατρο, λέγοντας «μπήκα στον χώρο με τις φιλοδοξίες που περιμένεις να έχει ένας 24χρονος, ψιλονάρκισσος ηθοποιός, ο οποίος επιθυμεί να κυριαρχήσει ως όνομα» και συμπληρώνει ότι «αυτό που με έσωσε ήταν το ότι ήθελα να το καταφέρω με τον δύσκολο τρόπο, όχι μόνο μέσω της τηλεόρασης αλλά να δουλέψω χρόνια βάζοντας τον εαυτό μου σε ένα δύσκολο είδος θεάτρου». Ο Χρήστος Λούλης, ο οποίος ξεκίνησε δουλεύοντας με μερικούς από τους πιο σημαντικούς μας σκηνοθέτες, τον Λευτέρη Βογιατζή, την Λυδία Κονιόρδου, τον Γιάννη Χουβαρδά, τον Θωμά Μοσχόπουλο και τον Βασίλη Παπαβασιλείου, έχοντας μια αξιοζήλευτη πορεία, κοιτάει κριτικά τη διαδρομή του και παραδέχεται και αστοχίες όπως όταν κάποτε είπε για τη Ζέτα Μακρυπούλια, με την οποία τώρα συμπρωταγωνιστούν στο «Τζένη Τζένη», ότι δεν τη θεωρεί συνάδελφο του, ομολογώντας ότι με την ψυχολογία που είχε τότε θα μπορούσε να το είχε πει «για τους μισούς Έλληνες ηθοποιούς» καθώς εκείνη την εποχή αυτός, κι άλλοι συνάδελφοι του, που περνούσαν τις μέρες και τις νύχτες τους μέσα στο θέατρο με σκληρή δουλειά και δύσκολα έργα, «είχαμε», όπως εξήγησε, «μια διάθεση λίγο ναρκισσιστική, ελιτίστικη και φανατισμένη ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι τέχνη". Λέει ακόμα ότι ποτέ δεν έπαιξε στο θέατρο το «χαρτί» του ζεν πρεμιέ, ότι το ένστικτο του τον οδηγεί, όταν βλέπει να μπαίνουν πολλοί σε ένα δωμάτιο, αυτός να πηγαίνει από την άλλη μεριά, ότι είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό να μιλήσει ακόμα και για την ίδια την τέχνη που «είναι ένα ποτάμι στο οποίο είμαστε μέσα και προσπαθούμε να μην πνιγούμε» και ότι «καμιά φορά δεν έχω το κουράγιο να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω προκειμένου να μη γίνω δυσάρεστος». Εξηγεί γιατί θεωρεί ότι είναι λίγοι οι πραγματικά καλοί σκηνοθέτες που τον αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και προσθέτει ότι «το θέατρο δεν πρέπει να εκβιάζει τα πράγματα αλλά να μαγνητίζει τον κόσμο και να του βάζει μπροστά του μια τεράστια λάμπα κι όταν την κοιτάζει στην πραγματικότητα να κοιτάζει πολύ βαθιά μέσα του». Ενώ δηλώνει ότι μάλλον ήρθε η ώρα να δοκιμαστεί και ο ίδιος στη σκηνοθεσία καθώς, όπως λέει, «πρέπει να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με το θέατρο, να εξερευνήσω και το πώς θέλω εγώ να γίνεται.

Έχω περιέργεια. Δεν ξέρω εάν μπορώ, αλλά θα προσπαθήσω. Θα τσαλαβουτήσω σε έναν νερόλακκο, κι ό,τι γίνει».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους