Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χιρόο Ονόντα: Ο Ιάπωνας στρατιώτης που συνέχισε να πολεμά επί 29 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ο πόλεμος είχε τελειώσει. Η Ιαπωνία είχε παραδοθεί.

Ο κόσμος είχε προχωρήσει.

Όμως, βαθιά μέσα στις ζούγκλες των Φιλιππίνων, ένας Ιάπωνας στρατιώτης εξακολουθούσε να πολεμά έναν εχθρό που δεν υπήρχε πια.

Και ο πόλεμος που αρνιόταν να εγκαταλείψει συνέχιζε να στοιχίζει ανθρώπινες ζωές. Ο Χιρόο Ονόντα συνέχισε να επιτίθεται σε Φιλιππινέζους αμάχους για σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η πατρίδα του είχε συνθηκολογήσει, η οικογένειά του τον εκλιπαρούσε να επιστρέψει και οι ιαπωνικές αρχές τον είχαν ενημερώσει επανειλημμένα ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας πόλεμος για να πολεμήσει.

Εκείνος, όμως, αρνιόταν πεισματικά να τους πιστέψει.

Όταν τελικά κάποιος κατάφερε να τον πείσει να καταθέσει τα όπλα, είχαν ήδη χαθεί ανθρώπινες ζωές εξαιτίας ενός στρατιώτη που θεωρούσε ότι κάθε είδηση περί συνθηκολόγησης ήταν απλώς ένα τέχνασμα του εχθρού.

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι ότι ο Ονόντα είχε δεχτεί αμέτρητες αποδείξεις πως ο πόλεμος είχε τελειώσει.

Κάθε φορά, ωστόσο, επέλεγε να εμπιστεύεται τις παλιές στρατιωτικές διαταγές του και όχι την πραγματικότητα που εκτυλισσόταν γύρω του. Ο Χιρόο Ονόντα είχε σταλεί στο νησί Λουμπάνγκ των Φιλιππίνων κατά τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ιαπωνία έχανε διαρκώς εδάφη και οι αμερικανικές δυνάμεις προέλαυναν.

Ο διοικητής του τού είχε δώσει αυστηρές εντολές: να συνεχίσει τον αγώνα ακόμη κι αν το νησί έπεφτε στα χέρια του εχθρού.

Του είχε απαγορεύσει να παραδοθεί, διαβεβαιώνοντάς τον ότι κάποια ημέρα οι ιαπωνικές δυνάμεις θα επέστρεφαν για να τον παραλάβουν.

Για τον Ονόντα, αυτές οι διαταγές ήταν απαράβατες.

Όταν η ιαπωνική άμυνα κατέρρευσε, κατέφυγε στα βουνά μαζί με μια μικρή ομάδα στρατιωτών, παίρνοντας μαζί τους τα τουφέκια τους και όσες προμήθειες μπορούσαν να συγκεντρώσουν.

Λίγο αργότερα, η Ιαπωνία παραδόθηκε.

Όταν όμως τα πρώτα φυλλάδια που ανακοίνωναν τη λήξη του πολέμου έφτασαν στη ζούγκλα, ο Ονόντα τα εξέτασε προσεκτικά και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν πλαστά.

Πίστευε πως επρόκειτο για εχθρική παγίδα, με σκοπό να τον παρασύρουν έξω από την κρυψώνα του.

Ομάδες αναζήτησης έφτασαν στο νησί για να τον εντοπίσουν.

Έφεραν εφημερίδες, επίσημες ανακοινώσεις, ακόμη και προσωπικές επιστολές από την οικογένειά του.

Οι δικοί του άνθρωποι τον ήθελαν πίσω.

Οι αρχές ήθελαν να σταματήσουν οι επιθέσεις.

Όμως κάθε νέα προσπάθεια επικοινωνίας, αντί να κάμπτει την αντίστασή του, ενίσχυε την καχυποψία του.

Στα μάτια του, όλα αποτελούσαν μέρος μιας περίτεχνης επιχείρησης εξαπάτησης.

Έτσι, ο Ονόντα παρέμεινε στα βουνά, επιβιώνοντας με άγρια τροφή και προμήθειες που αφαιρούσε από τα αγροκτήματα των κατοίκων.

Για τις οικογένειες των Φιλιππινέζων που ζούσαν στους πρόποδες των βουνών, η άρνηση του Ονόντα να παραδοθεί είχε τραγικές συνέπειες.

Αγρότες που είχαν επιβιώσει από τον πραγματικό πόλεμο βρίσκονταν τώρα αντιμέτωποι με ένοπλους άνδρες που άρπαζαν τη σοδειά τους, κατέστρεφαν τις καλλιέργειές τους και τους αντιμετώπιζαν ως εχθρούς.

Ορισμένοι άμαχοι τραυματίστηκαν θανάσιμα σε συγκρούσεις με τους Ιάπωνες φυγάδες.

Άλλοι έχασαν τρόφιμα και περιουσιακά στοιχεία από τα οποία εξαρτιόταν η ίδια τους η επιβίωση.

Κάποια στιγμή, ένας από τους συντρόφους του Ονόντα αποφάσισε να παραδοθεί.

Η πράξη του αποδείκνυε ότι οι υπόλοιποι μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη ζούγκλα και να επιστρέψουν στην κανονική ζωή. Ο Ονόντα αρνήθηκε να τον ακολουθήσει.

Ένας άλλος σύντροφός του σκοτώθηκε αργότερα σε ένοπλη σύγκρουση με ομάδα αναζήτησης.

Ούτε αυτό, όμως, στάθηκε αρκετό για να τον μεταπείσει.

Τα χρόνια περνούσαν και η ομάδα του συνεχώς αποδεκατιζόταν, ώσπου απέμεινε δίπλα του ένας και μοναδικός συμπολεμιστής.

Μαζί εξακολουθούσαν να κρύβονται, να πραγματοποιούν επιδρομές σε αγροκτήματα και να συντηρούν τα όπλα που κουβαλούσαν από την εποχή του πολέμου. Τον Οκτώβριο του 1972, ο Ονόντα και ο τελευταίος σύντροφός του, Κινσίτσι Κοζούκα, έκαιγαν ρύζι που είχαν καλλιεργήσει και θερίσει Φιλιππινέζοι αγρότες, όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την τοπική αστυνομία.

Στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Κοζούκα σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικών. Ο Ονόντα κατάφερε να διαφύγει στο δάσος.

Για πρώτη φορά έπειτα από τόσα χρόνια, ήταν ολομόναχος.

Είχε χάσει και τον τελευταίο άνθρωπο που μοιραζόταν μαζί του αυτή την παράλογη, ατελείωτη αποστολή.

Κι όμως, ακόμη και τότε, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τις διαταγές του.

Τότε εμφανίστηκε ένας νεαρός Ιάπωνας ταξιδιώτης, ο Νόριο Σουζούκι, ο οποίος έφτασε στο νησί με ένα σχεδόν απίστευτο σχέδιο.

Ήθελε να εντοπίσει τον στρατιώτη που αρνιόταν να παραδοθεί επί σχεδόν τριάντα χρόνια.

Κόντρα σε κάθε πιθανότητα, ο Σουζούκι τα κατάφερε.

Βρήκε τον Ονόντα και του εξήγησε ότι η Ιαπωνία είχε χάσει τον πόλεμο και ότι η χώρα που εκείνος θυμόταν είχε αλλάξει τόσο πολύ, ώστε δύσκολα θα την αναγνώριζε. Ο Ονόντα τον άκουσε.

Αλλά αρνήθηκε να επιστρέψει.

Επέμεινε ότι υπήρχε ένας και μοναδικός τρόπος να σταματήσει να πολεμά: να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ο αξιωματικός που του είχε δώσει τις αρχικές διαταγές και να τον απαλλάξει επισήμως από την αποστολή του. Ο Σουζούκι επέστρεψε στην Ιαπωνία, έχοντας μαζί του φωτογραφίες που αποδείκνυαν ότι ο Ονόντα ήταν ακόμη ζωντανός.

Οι ιαπωνικές αρχές εντόπισαν τον παλιό του διοικητή, Γιοσίμι Τανιγκούτσι.

Ο άνθρωπος που κάποτε είχε διατάξει τον Ονόντα να συνεχίσει τον πόλεμο δεν ήταν πλέον στρατιωτικός.

Εργαζόταν ως βιβλιοπώλης.

Επί δεκαετίες, ο Τανιγκούτσι ζούσε μια ήσυχη, συνηθισμένη ζωή ως πολίτης, ενώ ο πρώην υφιστάμενός του παρέμενε κρυμμένος στα βουνά των Φιλιππίνων, εξακολουθώντας να υπακούει στις πολεμικές εντολές του.

Ο πρώην αξιωματικός ταξίδεψε στο νησί και συνάντησε τον Ονόντα μέσα στη ζούγκλα.

Αυτή τη φορά έφερε μαζί του επίσημες διαταγές που τερμάτιζαν την αποστολή. Ο Ονόντα τις αποδέχτηκε.

Όταν τελικά βγήκε από τη ζούγκλα, τον Μάρτιο του 1974, ήταν 52 ετών.

Κρατούσε ακόμη το τουφέκι του και φορούσε ό,τι είχε απομείνει από την παλιά στρατιωτική του στολή.

Είχαν περάσει σχεδόν τρεις ολόκληρες δεκαετίες από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων, Φερδινάνδος Μάρκος, του απένειμε χάρη για τα αδικήματα που είχε διαπράξει κατά τη διάρκεια των χρόνων που παρέμενε κρυμμένος. Στην Ιαπωνία, η επιστροφή του προκάλεσε τεράστια δημοσιότητα και ενθουσιώδη υποδοχή.

Ορισμένοι εξύμνησαν την αντοχή, την αφοσίωση και την ακλόνητη πίστη του στο καθήκον.

Άλλοι, ωστόσο, έθεσαν ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: ποιο ήταν το ανθρώπινο τίμημα αυτής της τυφλής υπακοής; Ο Ονόντα κατάφερε τελικά να προσαρμοστεί στην πολιτική ζωή.

Έζησε για ένα διάστημα στη Βραζιλία, προτού επιστρέψει στην Ιαπωνία. Πέθανε το 2014, σε ηλικία 91 ετών. Δημήτρης Αθηναίος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους