Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Dimitris Anastasiou Ποιες ζωές αξίζουν δημόσιο πένθος; Είδα ότι οι δύο ηγέτες της κεντροαριστεράς, Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης, αποχαιρέτησαν δημόσια με συγκινητικά λόγια τον επιχειρηματία Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Λίγες μέρες πριν, στις 9 και 15 Οκτωβρίου, δύο εκρήξεις μέσα σε έξι ημέρες στις εγκαταστάσεις της Motor Oil, την επιχείρηση της οικογένειας Βαρδινόγιάννη, κόστισαν τη ζωή τους δύο νεκρούς εργαζόμενους και είχαν τέσσερις τραυματίες.

Εργατικά ατυχήματα είπαν.

Δεν είδα ανάλογες προσωπικές εκδηλώσεις θλίψης.

Το τι θεωρούμε άξιο συγκίνησης δεν είναι ανεξάρτητο από τις κοινωνικές αξίες.

Πολύ περισσότερο η δημόσια έκφραση των συναισθημάτων διαμορφώνεται από κοινωνικούς κανόνες και προσδοκίες έχει αναλύσει κοινωνιολόγος Arlie Hochschild.

Ποιες ζωές λοιπόν αναγνωρίζονται ως άξιες πένθους? όπως έθεσε κάποτε η Judith Butler.

Η άνιση κατανομή του δημόσιου πένθους αντανακλά μια προϋπάρχουσα άνιση αναγνώριση της αξίας των ανθρώπινων ζωών.

Αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο για τις κοινωνικές μας ιεραρχίες και τον τρόπο με τον οποίο αποτιμούμε την ανθρώπινη ζωή. Ακόμη και το πένθος έχει την ταξική του διάσταση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους