Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι είναι εκείνο που κάνει πραγματικά όμορφη την ανθρώπινη ζωή; Αναζητούμε την ευτυχία στη γνώση, στην πρόοδο, στα μεγάλα επιτεύγματα και στις δυνατότητες που αποκτούμε καθώς περνούν τα χρόνια.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που όλα αυτά μοιάζουν να χάνουν τη σημασία τους μπροστά σε κάτι πολύ απλό.

Ένα χέρι που απλώνεται προς το δικό μας, μια αγαπημένη παρουσία, μια ήσυχη βραδιά κάτω από τα άστρα.

Ίσως η ομορφιά της ζωής να μην βρίσκεται πάντοτε σε όσα κατορθώνουμε, αλλά και σε όσα μπορούμε να αισθανθούμε.

Στην ικανότητά μας να αγαπάμε τους ανθρώπους, να χαιρόμαστε τον κόσμο και να αναγνωρίζουμε την αξία της ίδιας της ύπαρξής μας.

Αυτή η σκέψη με ταξιδεύει πολύ πίσω, στα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμη δημιουργήσει τον θαυμαστό πολιτισμό τους και ο κόσμος ήταν γεμάτος μυστήρια.

Πώς άραγε θα έβλεπε εκείνους τους πρώτους ανθρώπους μια θεά που κατοικούσε στα ουράνια παλάτια; Τι θα μπορούσε να ανακαλύψει η ίδια παρατηρώντας τη ζωή τους; Και τι θα την έκανε να θελήσει να τους πλησιάσει; Στο βιβλίο μου το Ταξίδι φαντάστηκα τη νεαρή Αθηνά να στρέφει για πρώτη φορά το ενδιαφέρον της στους ανθρώπους.

Και άφησα την ίδια να διηγηθεί όσα είδε, όσα αισθάνθηκε και όσα την οδήγησαν να πάρει μια μεγάλη απόφαση. «Γύρισα τότε και είδα τους ανθρώπους, το γένος τους μου φαινόταν πάντα φτωχό, δεν ήξερε να μιλάει, ήξερε μόνο να τρώει, άνοιγε το στόμα του πάντα για αυτόν τον σκοπό.

Ήξερε όμως να ακούει, το έβλεπα καλά αυτό, ειδικά αν ήταν μεγάλη η μπόρα, όλοι γύριζαν τα κεφάλια τους στον ουρανό και αν κάποια στιγμή, μέσα στο δάσος κάποιο πουλάκι μας ένοιωθε εμάς κοντά και άρχιζε τότε να κελαηδάει έναν αλλιώτικο σκοπό, οι άνθρωποι κοντοστέκονταν να το ακούνε, σαν να μην είχαν οι ίδιοι άλλο σκοπό.

Άρχισα λίγο να τους παρακολουθώ, μου φαίνονταν περίεργοι, έτσι όπως ήταν, γερνούσαν γρήγορα ήταν φανερό και τα παιδιά τους μέσα στην μύξα, γυμνά γεννιόντουσαν δίχως φυλακτό.

Όμως οι μανάδες αγαπούσαν τα παιδιά τους, αυτό ήταν φανερό, τι να κάνουν και αυτά μόνα τους, κάποιος έπρεπε να τους δίνει την τροφή.

Όλοι μαζί, αγαπούσαν ο ένας τον άλλον, έδιναν την τροφή σε αυτούς που είχαν ανάγκη, γέρους και παιδιά, περπατούσαν όλοι μαζί και τα βράδια έκαναν ωραίο καταυλισμό, είχαν την φωτιά μαζί τους και κάθε βράδυ άναβαν ωραία φωτιά.

Είχαν εκεί έναν κύκλο, όλοι γύρω από την φωτιά, να κρατάει ο ένας τον άλλον από το χέρι, αυτό μου φάνηκε ζηλευτό, εδώ στα ουράνια παλάτια, αγαπάμε ο ένας τον άλλον, μα έχουμε όλοι ωραίες δουλειές, δεν ξέρουμε τι είναι οι κύκλοι και ο Πατέρας μας είναι των ανθρώπων ο Θεός.

Όλοι τρέχουμε μέρα νύχτα, ούτε στιγμή αναπαμός, αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω το βράδυ αγκαλιά κοιτούσαν τα άστρα, ήταν ωραίο λέει αυτό.

Καμμιά φορά το βράδυ πλησίαζα κοντά τους, άκουγα την ανάσα των μωρών, την ήρεμη αναπνοή του γέροντα και τους ήχους από το τριζοβόλημα της φωτιάς, ένοιωθα και κάτι στον αέρα, αγάπη πρέπει να το λένε αυτό, δεν ήταν όπως η δική μας Αγάπη, όλο δουλειές και συρφετός, όλο φωνές και φασαρία και ο Πατέρας διαιτητής.

Ήταν μια όμορφη αγάπη για τον ήλιο και το νερό, την συντροφιά των ανθρώπων και τον αέρα των πουλιών, το μήκος της πορείας και την μορφή των βράχων, την ανάσα των ανθρώπων και τους ήχους της άγριάς τους μιλιάς, αν αυτό το πράγμα που είχαν, ήταν λόγος και όχι άναρθρες κραυγές.

Μια μέρα πήγα στον Πατέρα και είπα με τι θέλω να ασχοληθώ.

Δεν μιλάνε καλά, πατέρα, δεν είναι ήχος που βγαίνει ο σωστός.

Και αν δεν μιλάνε καλά και δεν ακούνε ωραίους ήχους και αν δεν υπάρχει μέσα στις λέξεις η λύρα, ο αυλός, το τραγούδι του αέρα, το κλάμα των μωρών και η γλύκα του μελιού, όλος ο ουρανός και ο ορίζοντας του κόσμου, η θάλασσα, τα ποτάμια και ο θεός, δεν είναι καλός ο λόγος και οι άνθρωποι γίνονται δυστυχείς.

Νομίζω πως ξέρω τι θέλω να κάνω, μου είπες μόνη μου να το βρω. Θέλω να τους μάθω να μιλάνε και ο λόγος τους να είναι σωστός».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους