Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Ο άνδρας και πώς κατασκευάζεται: περίοδος Β΄ Μεταπολίτευσης

--------------------- - Δείτε το Α΄ μέρος παρακάτω στο σχόλιο. - Έτσι χώθηκα για τα καλά στο εσωτερικό μου καλειδοσκόπιο της μνήμης, προσπαθώντας να ξεχωρίσω χρώματα, αναμνήσεις και θαύματα. - Αχ! Να μιλήσουμε για την εφηβεία μας τότε, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης… Δύσκολο διπλά: Είναι δύσκολο να θυμηθείς το τι σκεφτόσουν εσύ τότε, και το τι αισθανόσουν και το τι επιθυμούσε το σώμα σου στα 16 ή 17. - Αλλά και δύσκολο να θυμηθείς την περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα του Τότε, το τι διαβάζαμε, το τι ακούγαμε και αισθανόμασταν, την ανακούφιση που γλυτώσαμε τον πόλεμο, την αγανάκτηση και την οδύνη για την προδοσία της Κύπρου, την οργή για το Πολυτεχνείο και τον κάθε Μαστοράκη… - Πολιτικά υπήρχε έκρηξη και αυτό που σας έλεγα στο προηγούμενο κεφάλαιο, η ανάγκη να ανακαλύψουμε το παρελθόν, τι έγινε στον εμφύλιο, τι έγινε προδικτατορικά, τι έπαθαν οι γονείς μας, ποια ήταν τα μυστικά και ο πόνος τους, έγινε πολύ μα πολύ πιεστική. - Θέλαμε να μάθουμε και διαβάζαμε και ρωτούσαμε σαν τρελοί, διαβάζαμε πολύ, κυρίως εξωσχολικά πολιτικά βιβλία, μπροσούρες… Κι αυτές οι μαγικές λέξεις, αυτά τα αρχικά ΚΚΕ / Μ-Λ, ΜΛΚΕ, ΣΕΠ, ΕΕΑΜ, ΣΑΚΕ, ΣΣΚ ασκούσαν πάνω μας μιας γοητεία: να τα αποκρυπτογραφήσουμε, να δούμε τι βρισκόταν από κάτω… - Και διαβάζαμε σαν τρελοί για ένα ακόμα λόγο.

Για τα κορίτσια.

Η πτώση της χούντας έδωσε αίφνης στα διαβαστερά αγόρια σαν εμένα (όχι καλούς μαθητές, αλλά αυτούς που είχανε κάπως ξεβγαλθεί πολιτικά), ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που δεν είχαν πριν (επί χούντας). Μπορούσαν να εντυπωσιάσουν τα κορίτσια με επαναστατικά λογύδρια. - Και τα κορίτσια άκουγαν πραγματικά και πράγματι γοητεύονταν. - Μόνο που… Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα… Ενώ η κομματική ένταξη στα γκρουπούσκουλα έδινε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα γοητείας, από την άλλη υπήρχε ένα εσωτερικευμένο έλλειμμα αμηχανίας. - Προσπαθώ να το διατυπώσω ως εξής: - Αφού ξεπερνάμε τα πολιτικά προκαταρκτικά, τι ακριβώς κάνουμε; Τι κάνουμε, μωρέ γμτ, μετά; Ποιους να ρωτήσω τώρα; - Παλιά, επί χούντας, ρωτάγαμε τα φιλαράκια μας και μας λέγανε τα γνωστά: «Πηδά την, να είσαι σκληρός κλπ.» - Τώρα; Ποιους να ρωτήσουμε; Τους καθοδηγητές μας στο Κόμμα με τα αυστηρά μουστάκια; («Εγώ είχα έναν που επαναλάμβανε συνέχεια: "Να μη γίνουμε σαν την ΕΔΑ που ήταν όλοι Σκουντα-σκούντα".») - Ή τις μεγαλύτερες συντρόφισσες με τα αμπέχονα που μας κοιτούσαν βλοσυρά; Υπήρχε δε και κάτι τις στα κομμουνιστικά γκρουπούσκουλά που λεγότανε κριτική και αυτοκριτική και αλίμονό σου αν σ’ έπιαναν στο στόμα τους… - Όποτε, όταν γνώριζες καμιά γλυκιά επιρροή κάνοντας πολιτικό καμάκι, τι έκανες μετά; «Να… Ολοκληρώσω ή να την Οργανώσω;» - Ε, να την οργανώσεις, μιας και το άλλο προσέκρουε στην έρημο της αμηχανίας και της σιωπής… Μολυβένια χρόνια. - Και υπήρχε, μετά το ’75, και η έκρηξη του πορνό. - Τα περιοδικά με τις γυμνές που πριν δεν υπήρχαν καν, τώρα κρέμονταν ανοιχτά στα περίπτερα… Ολόκληρα σχολεία αρρένων έκαναν ομαδική κοπανά για να δούνε τσόντες… - Το πορνό συνέχιζε μια μάτσο επιθετική κοινωνικοποίηση των αρρένων που ήταν ασύμβατη μεν με την κομμουνιστική μας ένταξη, αλλά, καθώς δεν υπήρχε καμιά απολύτως απάντηση από τους καθοδηγητές μας στο ερωτικό, μέναμε αβοήθητοι και μόνοι, διχασμένοι κάθετα ανάμεσα στο κομμουνιστικό μας καθήκον και στην ερωτική μας μιζέρια… - Έτσι… «Δενότανε το ατσάλι» εκείνη την εποχή, μέχρι, σχηματικά μιλώντας, το ’77 περίπου… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Πέτρος Θεοδωρίδης - (https://www.facebook.com/nnosferatos/posts/3773557756033803)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους