ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ή Πως το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό ; Είδα αυτή την ταινία, «Έτσι Ξαφνικά». Είναι μια ταινία για τη φροντίδα, την αγάπη , την άνοια. και για τη διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας ,την...

Πλήρες Κείμενο:

ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ή Πως το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό ; Είδα αυτή την ταινία, «Έτσι Ξαφνικά». Είναι μια ταινία για τη φροντίδα, την αγάπη , την άνοια. και για τη διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας ,την Μαριλου , που προσπαθεί να εφαρμόσει τη μέθοδο Humanitaire, αντιμετωπίζοντας τους τροφίμους ως ανθρώπινα όντα, με προσοχή, ενσυναίσθηση, χρόνο και αγάπη και ορθοστασία: δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παρατημένα ακίνητα όντα.

Πρέπει να κινούνται, αν και αυτό συνεπάγεται κινδύνους· μπορεί να πέσουν. - Η διευθύντρια, η Μαριλού, προσπαθεί να εκπαιδεύσει όλο το προσωπικό στη χρονοβόρο μέθοδο.

Όμως ο καπιταλισμός, με τη μορφή των επενδυτών, είναι ανυπόμονος.

Η μέθοδος ενέχει κόστος, δεν αποδίδει γρήγορα κέρδη· αυτοί θέλουν ταχύτητα, απόδοση, παραγωγικότητα. - Η Μαριλού κινδυνεύει από burnout.

Βγαίνει από το ίδρυμα και εκεί έξω συναντά, έτσι ξαφνικά, ένα παιδί αυτιστικό.

Πιάνει βροχή και αυτή κάθεται μαζί του για να το προστατεύσει κάτω από ένα δέντρο. - Έτσι, ξαφνικά, η ζωή της αλλάζει: γνωρίζει τον παππού του παιδιού, έναν Ιάπωνα 75άρη ηθοποιό, και τη Μαρί, μια Ιαπωνέζα φιλόσοφο καρκινοπαθή στο τελευταίο στάδιο.

Την προσκαλούν στο θέατρό τους, σε μια παράσταση με θέμα την αποδοχή της διαφοράς, όπου παίζει και το αυτιστικό παιδί. " Απο κοντα, κανένας δεν ειναι φυσιολογικός " Ο ηλικιωμένος ηθοποιός ρωτάει: " ειναι ζωντανοί οι υγιείς;" - Η Μαριλού και η Μαρί γίνονται φίλες και συζητούν για την επιστροφή, τη φροντίδα, τον θάνατο που απειλεί τη Μαρί.

Αλλά η Μαρί, αν και άρρωστη, χαμογελά και είναι ενεργή, και ενδιαφερεται να μαθει για τη μέθοδο Humanitaire και τη δύναμη της φροντίδας στην αντιμετώπιση της άνοιας . - Αλλά και για τον καπιταλισμό που μας κυκλώνει, περιορίζει και ακυρώνει κάθε προσπάθεια για πιο ανθρώπινη ζωή και μέριμνα για τους πάσχοντες ανθρώπους. - Η Μαρί και η Μαριλού πάνε στον οίκο ευγηρίας και εφαρμόζουν τη μέθοδο Humanitaire σε μια ασθενή, στις 3 η ώρα τη νύχτα: την πλένουν, εξηγώντας της τι ακριβώς κάνουν κάθε στιγμή· την κοιτούν στα μάτια, δεν κάνουν απότομες κινήσεις, τη χαϊδεύουν, τη σέβονται. - Αφήνω το τέλος της ταινίας να το δείτε και να σκεφτείτε: είναι μια ταινία για την ευαλωτότητα και τη θνητότητα, και το πώς αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τα γηρατειά, αλλά και ο ένας τον άλλον.

Είμαστε όλοι ευάλωτοι, θνητοί, και ο θάνατος ή η αρρώστια δεν μας περιμένει στο τέρμα, αλλά ανα πάσα στιγμή, έτσι ξαφνικά.

Κι όμως, δεν απελπίζεσαι, αλλά μας ζωντανεύει και μας κάνει ενεργούς και έτοιμους για φροντίδα και αγάπη. - Όμως, η ταινία δεν αρκείται στην αγάπη.

Θυμίζει ότι ζούμε, όλος ο κόσμος ζει, σε ένα σύστημα που στραγγίζει και ρουφά τη ζωή, που προκαλεί φτώχεια και πόλεμο και καταστρέφει τη δημοκρατία. - Η ταινία δεν προσφέρει εύκολη λύση, δεν είναι απλώς ένας ύμνος στην αγάπη.

Μας βάζει να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί και το συναίσθημα.

Μας βοηθά να κοιτάξουμε ξανά τον άρρωστο, την άνοια, τον αυτισμό, τον πόνο, ως κάτι που αφορά τον καθένα. Είμαστε όλοι ευάλωτοι και θνητοί, κι αυτό θα πρέπει να μας προικίσει με τρυφερότητα. Πέτρος Θεοδωρίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους