Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σας κοινοποιώ το χθεσινό άρθρο μου στην Καθημερινή. "Το αγγλικό παράδειγμα στο PISA Του Τάσου Ι. Αβραντίνη Οι Άγγλοι έχουν ορισμένες παράξενες συνήθειες.

Οδηγούν από την αριστερή πλευρά του δρόμου, πίνουν χλιαρή μπίρα και, όταν κάτι δεν λειτουργεί στο σχολείο, ενίοτε αλλάζουν τους κανόνες αντί να συστήσουν μία ακόμη επιτροπή εκπροσώπων φορέων για να τους μελετήσει επί μια πενταετία.

Τα τελευταία αποτελέσματα του PISA δείχνουν ότι κάτι φαίνεται να έχουν κάνει σωστά.

Σε μια περίοδο γενικευμένης υποχώρησης των επιδόσεων διεθνώς, ιδίως στα μαθηματικά και στην κατανόηση κειμένου, η Αγγλία κινήθηκε αντίθετα στο ρεύμα.

Στις φυσικές επιστήμες βελτίωσε σημαντικά την επίδοσή της, ενώ στα μαθηματικά και στην κατανόηση κειμένου παρέμεινε ουσιαστικά σταθερή.

Σε έναν διαγωνισμό, άλλωστε, δεν έχει σημασία μόνο πόσο γρήγορα τρέχεις, αλλά και τι συμβαίνει στους υπόλοιπους δρομείς.

Μία από τις αιτίες αυτής της ανθεκτικότητας αξίζει να αναζητηθεί στις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο Μάικλ Γκόουβ ως υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Κάμερον την περίοδο 2010-2014.

Άλλωστε, το PISA αποτυπώνει πολιτικές προηγούμενων ετών: στην εκπαίδευση τα αποτελέσματα χρειάζονται χρόνο.

Μια σημαντική πλευρά των μεταρρυθμίσεων αφορούσε κάτι που στην Ελλάδα συζητούμε με κάποια αμηχανία: την πειθαρχία.

Ο νόμος του 2011 και οι οδηγίες που τον συνόδευσαν ενίσχυσαν την εξουσία διευθυντών και εκπαιδευτικών.

Έδωσαν ή αποσαφήνισαν τη δυνατότητα να απομακρύνουν μαθητές που διαταράσσουν το μάθημα, να χρησιμοποιούν εύλογη σωματική δύναμη όταν απαιτείται, να ερευνούν για απαγορευμένα αντικείμενα και να επιβάλλουν παραμονή μετά το τέλος των μαθημάτων.

Η μάλλον «ριζοσπαστική» ιδέα ήταν ότι μέσα στην τάξη πρέπει να έχει τον έλεγχο ο εκπαιδευτικός.

Οι οδηγίες του 2014 πρότειναν συγκεκριμένες πρακτικές κυρώσεις: μαθητές μπορούσαν να υποχρεωθούν να μαζέψουν σκουπίδια, να καθαρίσουν γκραφίτι ή να βοηθήσουν στην καθαριότητα της τραπεζαρίας.

Η λογική ήταν απλή: όποιος δημιουργεί ένα πρόβλημα μπορεί να συμβάλει και στην αποκατάστασή του.

Παράλληλα, περισσότερες από 600 σελίδες οδηγιών για τη σχολική πειθαρχία περιορίστηκαν περίπου στις 50. Οι Βρετανοί έκαναν την παράτολμη υπόθεση ότι ένας εκπαιδευτικός μπορεί να ασκήσει την κρίση του ως αυτόνομος επαγγελματίας χωρίς να συμβουλεύεται προηγουμένως έναν τόμο ατέρμονων διοικητικών διαδικασιών.

Οι παρεμβάσεις αυτές αποτελούσαν μέρος μιας ευρύτερης φιλοσοφίας: απαιτητικότερο πρόγραμμα σπουδών με έμφαση στη γνώση, μεγαλύτερη αυτονομία σχολείων και διευθυντών και ισχυρότερη λογοδοσία.

Σημασία είχε και η συνέπεια με την οποία αυτή η κατεύθυνση διατηρήθηκε επί περισσότερο από μία δεκαετία.

Υπάρχει εδώ ένα ευρύτερο μάθημα.

Η εμπιστοσύνη προς τον εκπαιδευτικό δεν είναι απλώς σεβασμός της επαγγελματικής του αυτονομίας.

Μπορεί να είναι και τρόπος να γίνει καλύτερος.

Όταν η κεντρική διοίκηση επιχειρεί να προβλέψει με λεπτομερείς κανόνες κάθε απόφασή του, δεν τον προστατεύει από το λάθος· τον απαλλάσσει σταδιακά από την ανάγκη να κρίνει.

Γι’ αυτό σχολική αυτονομία σημαίνει εμπιστοσύνη σε διευθυντές και εκπαιδευτικούς, πραγματικές εξουσίες και θεσμική προστασία όταν τις ασκούν καλόπιστα και με ευθυκρισία.

Η ελευθερία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της υπευθυνότητας.

Είναι συχνά και η προϋπόθεση για την καλλιέργειά της.

Ίσως, λοιπόν, στην εκπαίδευση δεν χρειάζεται να αρχίσουμε να οδηγούμε αριστερά.

Αρκεί να δοκιμάσουμε κάτι λιγότερο ριζοσπαστικό: να εμπιστευθούμε εκείνους που βρίσκονται καθημερινά μέσα στο σχολείο και να τους αφήσουμε να κάνουν τη δουλειά τους."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους