Μετά την πρεμιέρα της στο Λονδίνο και λίγο πριν από τη συμμετοχή της σε δύο ακόμη διεθνή φεστιβάλ, ο σκηνοθέτης εξηγεί στη LiFO γιατί απέσυρε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την ταινία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γιαγιά μου στην Ήπειρο μού έλεγε: «Παιδί μου, μη μου φέρεις γυναίκα με γαλάζια μάτια, δεν τις εμπιστεύομαι». Ε, ως γκέι άντρας, δεν της έφερα καμία! Αλλά αυτή η φράση έγραψε μέσα μου.

Γιατί να φοβάται κανείς κάτι τόσο αθώο όσο το χρώμα των ματιών; Αργότερα, όταν χρειάστηκε να εκφράσω τη δική μου διαφορετικότητα, κατάλαβα πόσο βαθιά μπορεί να ριζώσει μέσα μας ο φόβος του άλλου, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Και αυτό θέλαμε να πούμε με την ταινία: ότι η διαφορετικότητα είναι συχνά εντελώς αυθαίρετη.

Για τον Πέτρο είναι τα γαλάζια μάτια του.

Για μένα ήταν η ομοφυλοφιλία μου.

Όταν έκανα coming out, άκουσα και την κλασική ατάκα: «Κάνε ό,τι θέλεις στο κρεβάτι σου, αλλά βρες μια κοπέλα να κάνεις οικογένεια». Λες και η διαφορετικότητά μου ήταν μια επιλογή που μπορούσα να κρύψω για να μη στενοχωρήσω κανέναν.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στον Πέτρο.

Η μητέρα του τον αναγκάζει να φορά μια μάσκα για να μη φαίνονται τα μάτια του, παρόλο που έτσι γεννήθηκε.

Ο φόβος της κοινωνίας μπορεί να σε αναγκάσει να κρύβεις ακόμη και κάτι που δεν θα μπορούσες ποτέ να αλλάξεις.

Η αγάπη μας εκδηλώνεται με τους πιο περίεργους τρόπους.

Άλλοτε με ένα πιάτο φαγητό, έναν χώρο στο σπίτι, ένα χαρτζιλίκι, κι άλλοτε με μια ασφυκτική υπερπροστασία.

Και κάποιες φορές, πίσω από την ανάγκη ενός γονιού να προστατεύσει το παιδί του, κρύβεται η δική του αδυναμία να αποδεχτεί τη διαφορετικότητά του.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν το αγαπά.

Αυτή η γκρίζα περιοχή ανάμεσα στην αγάπη και τον φόβο είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο ως δημιουργό. Δεν πιστεύω πολύ στους απόλυτα καλούς και στους απόλυτα κακούς ανθρώπους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους