Δημοσκόπηση της Odoxa για τις γαλλικές εκλογές: στον δεύτερο γύρο θα περνούσαν η Le Pen και ο Μélenchon (με τον τελευταίο να προηγείται ελαφρώς του Philippe, που ανήκει στον μακρονικό πολιτικό χώρο...

Πλήρες Κείμενο:

Δημοσκόπηση της Odoxa για τις γαλλικές εκλογές: στον δεύτερο γύρο θα περνούσαν η Le Pen και ο Μélenchon (με τον τελευταίο να προηγείται ελαφρώς του Philippe, που ανήκει στον μακρονικό πολιτικό χώρο, αν και βρίσκεται σε διαφορετικό κόμμα), στον οποίο η Le Pen θα σάρωνε, συγκεντρώνοντας το 68% των ψήφων.

Περισσότερο από τα αποτελέσματα, έχει ενδιαφέρον το πώς εμφανίζονται να ψηφίζουν τα διάφορα κοινωνικά στρώματα. Ο Μélenchon είναι ο δημοφιλέστερος μεταξύ των μαθητών και των φοιτητών (Élèves, étudiants). Αντίθετα, η Le Pen συγκεντρώνει τις περισσότερες προτιμήσεις μεταξύ των μισθωτών υπαλλήλων και των εργαζομένων στις υπηρεσίες (Employés), των ανέργων και των οικονομικά ανενεργών (Demandeurs d' emploi, inactifs), ενώ κυριαρχεί και στους εργάτες (Ouvriers), συγκεντρώνοντας ποσοστό 58%. Το συγκεκριμένο στοιχείο, δηλαδή ότι οι εργάτες ψηφίζουν μαζικά τη δεξιά, είχε αναδειχθεί και στην Ιταλία από την εταιρεία δημοσκοπήσεων SWG, αμέσως μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2024: το 39% των εργατών επέλεγε τους Αδελφούς της Ιταλίας (Fratelli d’Italia), ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) έπαιρνε το 16% των προτιμήσεων των εργατών και το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) το 13%. Το βασικότερο, ωστόσο, ήταν ότι οι εργάτες τάσσονταν μαζικά προς τα δεξιά, καθώς στο 39% των Αδελφών της Ιταλίας πρέπει να προστεθεί ένα επιπλέον 20% που μοιράστηκε μεταξύ της Forza Italia και της Λέγκας: συνολικά, περίπου το 60%. Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρείται σήμερα και στη Γαλλία.

Η αριστερά, λοιπόν, εξ ορισμού απευθύνεται στην εργατική τάξη, αλλά οι εργάτες ψηφίζουν δεξιά.

Η βασική κοινωνική ομάδα στην οποία παραδοσιακά στηριζόταν, τής έχει γυρίσει την πλάτη.

Και στην περίπτωση της Γαλλίας αυτό δεν μπορεί να οφείλεται αποκλειστικά σε έναν υποτιθέμενο μετριοπαθή προσανατολισμό των αριστερών κομμάτων που έχουν κυβερνήσει.

Διότι ο Μélenchon, για τον οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις οποιονδήποτε χαρακτηρισμό, μόνο μετριοπαθή δεν τον λες.

Όμως, μόλις το 17% των μπλε κολάρων φαίνεται να τον ψηφίζει, ενώ το 58% προτιμά τη Le Pen.

Πρόκειται για ένα διαρθρωτικό πρόβλημα: η πλειοψηφία των μισθωτών εργαζμένων δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό της στην αριστερά - σε καμία αριστερά - είτε κυβερνητική , είτε μετριοπαθή, είτε ριζοσπαστική.

Με δυο λόγια, το αφήγημα των προδομένων από την αριστερά λαϊκών στρωμάτων που ψηφίζει εκδικητικά τη δεξιά, εξακολουθεί να μπάζει νερά.

Πρόκειται για ζήτημα βαθύτατου, ριζικού, κοινωνικού μετασχηματισμού και οι τάξεις στις οποίες αναφερόταν το εργατικό κίνημα ως και τα μέσα του 20ου αιώνα έχουν γίνει κάτι διαφορετικό, ήδη από τη δεκαετία του ’60: οι παλιοί προλετάριοι έχουν μετατραπεί σε μικροαστούς και αυτό που επιθυμούν είναι η πρόσβαση στην ευημερία και στους τρόπους ζωής εκείνου του συνονθυλεύματος πολλών κοινωνικών στρωμάτων (υπάλληλοι, έμποροι, μικροϊδιοκτήτες κ.λπ.), που δεν αποτελεί "τάξη" με τη μαρξιστική έννοια του όρου (οικονομική), αλλά "στρώμα" με τη βεμπεριανή (ένα κοινωνικό σύνολο που μοιράζεται τους ίδιους τρόπους ζωής, την ίδια "κοινή λογική", την ίδια κοσμοαντίληψη βασισμένη στο "status"). Και κατά συνέπεια, τα κόμματα της πρώην Αριστεράς δεν αποτελούν πλέον, παρά έκφραση αυτής της μεταμόρφωσης, που ο Pasolini αποκαλούσε "πολιτισμική ομογενοποίηση" ή "ανθρωπολογική μετάλλαξη", εννοώντας τη διαγραφή των πολιτισμικών διαφορών (ως τρόπων ζωής) ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα και ακόμη και ανάμεσα στα ίδια τα άτομα, που έγιναν όλοι, λίγο-πολύ, ίδιοι, με τις φιλοδοξίες, τα σχέδια, τις επιθυμίες που επιβάλλει ο καταναλωτικός καπιταλισμός.

Δεν ξέρω, προσωπικά με πείθει περισσότερο αυτή η ιδέα, από εκείνη του "προδομένου λαού". Ο καθένας ας κρίνει μόνος του... @ Vlassis Vasilopoulos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους