Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ Είδα τον Παύλο Μάτεσι στο ύπνο μου. Ήταν διπλάσιος στο ύψος και ογκώδης – τριπλάσιος σχεδόν απ’ το κανονικό του.

Ρούχα σκούρα και μια ζακέτα φθαρμένη αρκετά, νομίζω.

Αγκαλιαστήκαμε κι ήταν σαν να αγκάλιαζα μεγάλο σάκο με προζύμι.

Θα πρέπει να του είχαν αφαιρεθεί όλα τα οστά.

Χαμογελούσε εγκάρδια και διαρκώς, όπως δεν το έκανε ποτέ εν ζωή.

Πήγα να τον ρωτήσω – “Πώς είσαι;” αλλά μου φάνηκε απρεπές για κάποιον που έχει από καιρό πεθάνει. “Πώς είναι εκεί;” ρώτησα τέλος. “Είναι ο αέρας απαλός πολύ και τα δέντρα ακίνητα…” Η φωνή του είχε κάτι μεταλλικό και ένρινο, όπως αυτό που είχαν οι παλαιοί ψάλτες.

Έχω την αίσθηση ότι μου είπε και κάτι άλλο, αλλά το ξέχασα ξυπνώντας.

Πίσω, στον τοίχο, έπαιζαν νωχελικά κάτι κηλίδες από φως, σαν να περνούσαν μέσα από κεντημένη στο χέρι κουρτίνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους