Original Post

Πλήρες Κείμενο:

15 Οκτωβρίου: Η πληγή που άφησε η βροχή Προχθές το πρωί ένιωθα περίεργα.

Το τελετουργικό μου ξύπνημα, που είναι ίδιο, ήταν διαφορετικό.

Η φωνή του μουεζίνη δεν είχε την ίδια γαλήνη• ακουγόταν κάπως πνιγμένη, σαν ο αέρας να ήταν υπερβολικά βαρύς.

Όταν άνοιξα την μπαλκονόπορτα και βγήκα έξω,η εικόνα της Πόλης από ψηλά δεν μου άρεσε.

Ο ουρανός είχε ένα θαμπό, μολυβένιο χρώμα και ο Βόσπορος στο βάθος φαινόταν φουρτουνιασμένος, βγάζοντας έναν βαθύ, σχεδόν τρομακτικό ήχο.

Κάτι στην ατμόσφαιρα με έκανε να νιώσω ανησυχία.

Έκλεισα την πόρτα, ετοιμάστηκα για το γραφείο και βγήκα στη γειτονιά.

Η βροχή είχε ήδη αρχίσει, αλλά ο κόσμος περπατούσε κανονικά κάτω από τής ομπρέλες.

Η κατάσταση δεν έμοιαζε ακόμα επικίνδυνη, οπότε συνέχισα τη διαδρομή μου και μπήκα στο παραδοσιακό καφενείο του φίλου μου του Αχμέτ, για τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Με ξέρει χρόνια, γνωρίζει την καθημερινότητα μου και το φλιτζάνι ήταν ήδη έτοιμο στον πάγκο. Ο Αχμέτ όμως ήταν ανήσυχος.

Μου είπε πως στο χωριό της μητέρα του έπεφτε πολύ δυνατή βροχή και φοβόταν για εκείνη.

Δίπλα μας, ακόμα η Ταρταρούγα, η αγαπημένη γάτα της γειτονιάς, συμπεριφερόταν περίεργα.

Είχε μαζέψει τα γατοπαίδα της σε μια ασφαλή γωνία μέσα στο μαγαζί, προστατεύοντας τα, σαν να διαισθανόταν κι αυτή κάτι κακό.

Η ανησυχία του Αχμέτ και η παράξενη στάση της γάτας, σε συνδυασμό με τον ήχο του Βοσπόρου που είχα ακούσει λίγο πριν, με έκανε να αλλάξω γνώμη.

Κατάλαβα ότι η μέρα δεν θα ήταν εύκολη και πώς αν προσπαθούσα να μετακινηθώ, θα εγκλωβιζόμουν στους δρόμους.

Πήρα τον καφέ μου, επέστρεψα στο διαμέρισμα και άνοιξα τον υπολογιστή μου για να δουλέψω από εκεί.

Καθώς περνούσε η ώρα, η βροχή άρχισε σταδιακά να δυναμώνει.

Κοιτούσα από την μπαλκονόπορτα τις στάλες να πέφτουν με περισσότερη ένταση.

Λόγω του ύψους του διαμερίσματος, ο δρόμος κάτω είχε χαθεί από το οπτικό μου πεδίο, όμως έβλεπα το νερό να αρχίζει πια να λιμνάζει επικίνδυνα πάνω στο ίδιο μου το μπαλκόνι, αφού η αποχέτευση δεν προλάβαινε να το απορροφήσει.

Σκέφτηκα τη φίλη μου και κάλεσα στο τηλέφωνο για να δω τι κάνει με αυτόν τον καιρό. « θα αρχίσει μεγάλη βροχή, μη πάρεις το αυτοκίνητο για τη δουλειά«, της είπα σύντομα. «Έχω ήδη βγει μην ανησυχείς, μια νεροποντή είναι«, μου απάντησε βιαστικά και κλείσαμε.

Η βροχή έγινε επιθετική και δεν σταματούσε.

Μέσα στο δωμάτιο απλώθηκε μια βαριά, αποπνικτική σιωπή.

Το φώς λιγόστεψε απότομα και ο μόνος ήχος ήταν το αδιάκοπο, άγριο σφυροκόπημα του νερού στους τοίχους.

Άνοιξα το διαδίκτυο και η πρώτες ειδήσεις άρχισαν να δείχνουν τη σοβαρότητα της κατάστασης, με πλημμυρισμένους δρόμους και εγκλωβισμένους ανθρώπους στα αυτοκίνητα τους.

Η ανησυχία μου για εκείνη μετατράπηκε σε ένα βουβό τρόμο.

Την καλούσα ξανά και ξανά στο κινητό, αλλά το τηλέφωνο έδειχνε εκτός δικτύου.

Είχε πια βραδιάσει και το ίντερνετ ήταν γεμάτο από εικόνες βιβλικής καταστροφής στην πόλη. Δεν Έκλεισα μάτι όλη νύχτα, κοιτάζοντας το σκοτάδι μέσα από το παράθυρο, με την ελπίδα να χτυπήσει το τηλέφωνο ή να δω κάποια ειδοποίηση από εκείνη.

Το επόμενο πρωί, ήρθε ένα μήνυμα από τον αδερφό της φίλης μου, επιβεβαιώνοντας αυτό που φοβόμουν.

Σήμερα, βγήκα στο μπαλκόνι.

Η βροχή είχε σταματήσει.

Κοίταξα την Πόλη από ψηλά• ήταν τραυματισμένη.

Οι δρόμοι Γύρω από τη γειτονιά ήταν πνιγμένοι στη λάσπη, μαγαζιά και σπίτια κατεστραμμένα, άνθρωποι σε απόγνωση και ζώα φοβισμένα.

Μια βαριά σιωπή έχει απλωθεί πάνω από τον Βόσπορο. Η Πόλη θρηνεί για την καταστροφή και προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της.

Σίγουρα και οι επόμενες μέρες δεν θα είναι ίδιες για κανέναν.

Σήμερα νιώθω ένα τεράστιο κενό μέσα μου.

Η πληγή της απώλειας θα αργήσει να κλείσει.

Ξέρω πώς η ζωή κάποια στιγμή θα αρχίσει να έρχεται στην καθημερινότητα της στους δικούς της τρελούς ρυθμούς, όμως οι πληγές δεν γιατρεύονται γρήγορα, θέλουν τον χρόνο τους... Κωνσταντινούπολη 17 Οκτωβρίου 2026 15 Οκτωβρίου: Η πληγή που άφησε η βροχή Μιχάλης Δεναξάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους