Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άνοιξα την πόρτα και είδα τον πρώην άντρα μου με τη νέα του σύζυγο: απαίτησαν να τους παραδώσω το διαμέρισμαΣάββατο πρωί, η φαγόπυρη δεν είχε ακόμη βράσει καλά και το κουδούνι χτύπησε.

Στο κατώφλι στεκόταν ο πρώην άντρας της Βέρα με τη νέα του σύζυγο και έναν μπλε φάκελο στο χέρι.

Ήθελαν το διαμέρισμα για το οποίο η Βέρα πλήρωνε μόνη της το στεγαστικό δάνειο επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Μόνο που αυτό το διαμέρισμα είχε μια ιστορία που εκείνος είχε προ πολλού ξεχάσει.Η φαγόπυρη είχε ξεχειλίσει για δεύτερη φορά και η Βέρα χαμήλωσε τη φωτιά, όταν χτύπησε το κουδούνι.

Το κουδούνισμα ήταν παρατεταμένο και γεμάτο αυτοπεποίθηση, όπως χτυπούν την πόρτα οι άνθρωποι που θεωρούν αυτονόητο ότι τους οφείλεις να τους ανοίξεις.Ήταν Σάββατο, λίγο πριν από τις δέκα και μισή. Η Λίζα κοιμόταν ακόμη, ενώ τα ακουστικά της ήταν πεταμένα στο πάτωμα, μπροστά στην πόρτα του δωματίου της, με το καλώδιο να σχηματίζει μια θηλιά πάνω στο κατώφλι. Η Βέρα το προσπέρασε, σκούπισε τα χέρια της στην πετσέτα της κουζίνας και κοίταξε από το ματάκι.Το γυαλί ήταν θολό, με μια γρατζουνιά στο πλάι, κι έτσι στην αρχή είδε μόνο μια μπλε κηλίδα.

Ύστερα η κηλίδα μετακινήθηκε και πίσω της εμφανίστηκε ένα πρόσωπο.Ο Γκλεμπ.Έβαλε την αλυσίδα ασφαλείας.

Την είχε τοποθετήσει ο παππούς της όταν εκείνη είχε μετακομίσει σε αυτό το διαμέρισμα μαζί με τη γιαγιά της.

Ήταν βαριά, από ορείχαλκο, με ένα σφιχτό γαντζάκι. Η Βέρα σχεδόν ποτέ δεν τη χρησιμοποιούσε.

Τώρα, όμως, τα δάχτυλά της βρήκαν από μόνα τους το κούμπωμα.

Η πόρτα άνοιξε τόσο όσο επέτρεπε η αλυσίδα.– Γεια σου – είπε ο Γκλεμπ. – Δεν ήρθαμε πολύ νωρίς;Κρατούσε στα χέρια του έναν μπλε πλαστικό φάκελο, πιέζοντάς τον στο στήθος του σαν μαθητής που κρατά το σχολικό του ημερολόγιο.

Δίπλα του στεκόταν μια γυναίκα.

Τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε μια ψηλή αλογοουρά, το ροζέ παλτό της ήταν ξεκούμπωτο και κάτω από το φαρδύ πλεκτό ρούχο διαγραφόταν η κοιλιά της.

Δεν ήταν ακόμη μεγάλη, περίπου πέντε μηνών έγκυος.– Ναι, πολύ νωρίς – απάντησε η Βέρα.– Αυτή είναι η Ζάννα.

Παντρευτήκαμε τον Μάιο, το ξέρεις.Το ήξερε. Η Λίζα τής το είχε πει το καλοκαίρι, έτσι απλά, ενώ μασούσε ένα σάντουιτς: ο μπαμπάς παντρεύτηκε, έκαναν φωτογράφιση σε ένα χωράφι και η Ζάννα φορούσε ένα στεφάνι με λουλούδια.

Τότε η Βέρα είχε απλώς γνέψει και είχε πάει να κλείσει το σίδερο, που ήταν ήδη κλειστό.– Καλημέρα – είπε η Ζάννα.

Η φωνή της ήταν απαλή, με μια ελαφριά ανάσα, και τραβούσε τα φωνήεντα σαν να δοκίμαζε τις λέξεις στον ουρανίσκο της. – Συγγνώμη που ήρθαμε χωρίς να σας ειδοποιήσουμε.– Χτυπήσαμε το κουδούνι – τη διόρθωσε ο Γκλεμπ. – Εσύ δεν απαντάς στο τηλέφωνο.Δεν απαντούσε πράγματι.

Ο αριθμός του Γκλεμπ ήταν αποθηκευμένος στο κινητό της ως «Μπαμπάς της Λίζας». Τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα είχε κοιτάξει την οθόνη όσο εκείνος την καλούσε, αφήνοντας το τηλέφωνο να χτυπά μέχρι να σταματήσει, και ύστερα το είχε γυρίσει με την οθόνη προς τα κάτω.– Τι θέλετε;Ο Γκλεμπ άλλαξε το βάρος του από το ένα πόδι στο άλλο.

Φορούσε καινούργια, ανοιχτόχρωμα παπούτσια με χοντρή σόλα, από αυτά που σε βολεύουν όταν πρέπει να στέκεσαι όρθιος για πολλή ώρα.

Χαμογέλασε με εκείνο το χαμόγελο που η Βέρα θυμόταν από τα φοιτητικά τους χρόνια: ανασήκωνε μόνο τη μία άκρη του στόματός του και ο αριστερός κυνόδοντάς του ακουμπούσε ελαφρώς πάνω στο διπλανό δόντι. – Βέρα, ας μη μιλάμε μέσα από την αλυσίδα.

Είναι σοβαρό το θέμα.– Τότε ας μιλήσουμε μέσα από την αλυσίδα.– Εντάξει, λοιπόν. – Άνοιξε τον φάκελο. – Ήρθαμε για το διαμέρισμα.Η φαγόπυρη άρχισε να τσιτσιρίζει στην κουζίνα. Η Βέρα άκουγε τον ήχο τόσο καθαρά, σαν να βρισκόταν η κατσαρόλα ακριβώς δίπλα στο αυτί της.– Ποιο διαμέρισμα; – Αυτό εδώ.Το είπε απλά, χωρίς να υψώσει τον τόνο του.

Όπως μιλά κανείς για τον καιρό.

Καθώς έβγαζε τα έγγραφα από τον φάκελο, η Βέρα δεν κοιτούσε εκείνον, αλλά τη Ζάννα.

Εκείνη είχε ακουμπήσει την παλάμη της στην κοιλιά της και παρατηρούσε το χαλάκι στην είσοδο.

Ήταν παλιό, με τα γράμματα της επιγραφής τόσο φθαρμένα που δεν διαβάζονταν πια.

Είχαν αγοράσει το διαμέρισμα τον τρίτο χρόνο του γάμου τους. Η Βέρα ήταν τότε έγκυος στη Λίζα και η μυρωδιά της μπογιάς στην πολυκατοικία τής προκαλούσε ναυτία. Ο Γκλεμπ την πήγαινε να δουν διαμερίσματα, κρατώντας την από τον αγκώνα.

Δύο δωμάτια στον έβδομο όροφο, παράθυρα που έβλεπαν στο σχολικό γήπεδο και κουζίνα εννέα τετραγωνικών μέτρων.

Η ιδιοκτήτρια ζητούσε πολλά χρήματα, αλλά η Βέρα πούλησε το μικρό διαμέρισμα του ενός δωματίου που είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά της, εκείνο στην οδό Ζαβόντσκαγια, όπου την πήγαιναν για διακοπές όταν ήταν παιδί.

Τα χρήματα από την πώληση κάλυψαν τη μισή αξία.

Για τα υπόλοιπα πήραν στεγαστικό δάνειο.Το διαμέρισμα γράφτηκε στο όνομα της Βέρας.

Τότε ο Γκλεμπ τής είχε πει πως δεν είχε σημασία σε ποιο όνομα θα ήταν, αφού ήταν οικογένεια.

Και τη φίλησε στην κορυφή του κεφαλιού της.Ύστερα γεννήθηκε η Λίζα, ακολούθησαν οι επαγγελματικές αποστολές του Γκλεμπ στο Σουργκούτ, όπου έφευγε για μεγάλα διαστήματα, και τα τηλεφωνήματα άρχισαν να γίνονται όλο και πιο σύντομα.

Μέχρι που μια μέρα επέστρεψε από τη δουλειά και δεν μπήκε καν στον κόπο να ανοίξει τη βαλίτσα του.

Την άφησε δίπλα στην πόρτα και κάθισε στην κουζίνα.Πριν από έξι χρόνια.Τότε η Βέρα δεν έκλαψε.

Έπλυνε όλα τα πιάτα που βρίσκονταν στο ντουλάπι, ακόμη κι εκείνα που ήταν ήδη καθαρά, και ύστερα τα τακτοποίησε διαφορετικά. Ο Γκλεμπ έφυγε για να ζήσει με τη Λιντότσκα από το λογιστήριο. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους