Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη, υπό την αιγίδα του Israel in Greece και της ισραηλινής οργάνωσης λόμπινγκ Israel Allies Foundation, στάθηκε αρκετή για να ξεσπάσει ακόμη ένας ψηφιακός καβγάς.

Αυτή τη φορά ανάμεσα στον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Παύλο Χρηστίδη.

Όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ των Reporters United, το δείπνο αυτό δεν ήταν μια απλή, αθώα ανταλλαγή διπλωματικών φιλοφρονήσεων για την ενίσχυση των διμερών σχέσεων.

Ο πραγματικός και πολύ πιο συγκεκριμένος στόχος της συνάντησης ήταν η συγκρότηση μιας κλειστής κοινοβουλευτικής ομάδας (caucus) από Έλληνες βουλευτές, η οποία θα λειτουργεί ως επίσημος βραχίονας υποστήριξης και δικτύωσης του ισραηλινού λόμπι μέσα στην ελληνική Βουλή.

Οι δύο πολιτικοί έδωσαν το «παρών» σε αυτή την προσπάθεια πολιτικής διείσδυσης, αλλά η συνέχεια γράφτηκε με όρους απόλυτης πολιτικής αμηχανίας και αμοιβαίας αποδόμησης.

Από τη μία πλευρά, ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε περήφανος για την παρουσία του, αναγορεύοντας τον εαυτό του σε θεματοφύλακα των εθνικών συμφερόντων.

Η ειρωνεία είναι ότι, αφού εξήγησε με πάθος πως «δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν ακροαριστερό λογαριασμό της πλάκας», αφιέρωσε ένα ολόκληρο, μακροσκελές κείμενο για να ασχοληθεί εκτενώς μαζί τους και να κάνει «κηδεμόνευση» στον συνάδελφό του.

Επιτέθηκε στον Χρηστίδη με τη γνωστή ρητορική περί «προσκυνήματος στην αριστερά», παραδεχόμενος ανοιχτά ότι θέλει να φτιάξει «κοινοβουλευτικές ομάδες υποστήριξης και τα πάντα», ενώ η ανάγκη του να υπερτονίσει την πατριωτική του συνέπεια πρόδιδε την μόνιμη αγωνία του για το δεξιό ακροατήριο.

Από την άλλη πλευρά, ο Παύλος Χρηστίδης εξέδωσε μια επιστολή-μνημείο αμυντικής στάσης, εξηγώντας περίπου ότι «μπήκε, είδε, αλλά δεν άγγιξε». Έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν μίλησε με την Πρέσβη, δεν μίλησε με Υπουργούς, κάθισε λίγο και, κυρίως, ότι δεν συμμετείχε στη διαδικασία συγκρότησης του εν λόγω caucus.

Η αγωνία του να μην «χρεωθεί» τη συμμετοχή στη λέσχη υποστήριξης τον οδήγησε σε μια απολογία που θύμισε μαθητή που πιάστηκε να κάνει κοπάνα.

Στην προσπάθειά του να διασώσει το «προοδευτικό» προφίλ του ΠΑΣΟΚ, θυμήθηκε τη Γάζα αφού πρώτα απόλαυσε τη φιλοξενία της εκδήλωσης.

Όταν στριμώχτηκε από την κριτική, ανέσυρε το παρελθόν του Άδωνι με τα αντισημιτικά βιβλία, τονίζοντας ότι από πωλητής του «αντισημιτικού εμέσματος» μετατράπηκε σε υμνητή του Νετανιάχου – ένα βολικό «φύλλο συκής» για να αλλάξει την ατζέντα από τη δική του άβολη παρουσία.

Στον πίνακα αυτών των αντιθέσεων, οι δύο άνδρες κατάφεραν το εξής παράδοξο: ο ένας να εμφανίζεται ως ο ορισμός του πολιτικού χαμαιλεοντισμού και ο άλλος ως ο πρωταθλητής της πολιτικής αμηχανίας. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από πωλητής βιβλίων που έχουν επικριθεί σφοδρά για αντισημιτισμό, εμφανίζεται σήμερα ως ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Από την άλλη, ο Παύλος Χρηστίδης προσπαθεί να πείσει ότι μπορείς να συμμετέχεις σε μια διαδικασία ίδρυσης λόμπι χωρίς να λερώσεις τα χέρια σου με την πραγματική πολιτική ευθύνη της παρουσίας σου.

Τελικά, η κοινή τους παρουσία, όπως ξεσκεπάστηκε από το Reporters United, το μόνο που ενίσχυσε ήταν η βεβαιότητα ότι η ελληνική πολιτική σκηνή κινείται με όρους παρασκηνιακού λόμπινγκ, ακόμη κι αν μετά τρέχεις να το αρνηθείς ή να το ωραιοποιήσεις με λίγο κρασί στην Αθηναϊκή Λέσχη. Ο Αθέατος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους