Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πολύ αδύνατη γυναίκα που καθόταν δίπλα μου κορόιδευε το βάρος μου καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης, επιμένοντας συνεχώς ότι καταλάμβανα πολύ χώρο.

Τελικά, μετακινήθηκα σε άλλη θέση, αλλά αυτό που άφησα στο κάθισμά μου την έκανε να ουρλιάξει τόσο δυνατά που το άκουσε όλο το αεροπλάνο.

Είμαι 61 ετών και είμαι υπέρβαρη επειδή ζω εδώ και πολλά χρόνια με διαβήτη τύπου 2. Γι' αυτό, κάθε φορά που παίρνω αεροπλάνο, επιλέγω πάντα θέση στον διάδρομο, ώστε να μην ενοχλώ κανέναν.

Η γυναίκα που καθόταν δίπλα στο παράθυρο φαινόταν να είναι περίπου 40 ετών.

Ήταν αδύνατη, φορούσε ένα ακριβό ρολόι και το άρωμά της φαινόταν να γεμίζει ολόκληρο το αεροπλάνο.

Μόλις κάθισε, με κοίταξε αμέσως από την κορυφή ως τα νύχια.

Μετά από περίπου 20 λεπτά πτήσης, έβγαλα μια μικρή μπάρα ενέργειας porque έπρεπε να διατηρήσω σταθερό το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα μου.

Εκείνη αναστέναξε αμέσως και είπε: «Τρως αυτό το πράγμα;» «Το χρειάζομαι», απάντησα χαμηλόφωνα.

Σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό. «Φυσικά.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι ίσως θα έπρεπε να τρως λιγότερο; Καταλαμβάνεις ήδη ένα μέρος της θέσης μου!» Καθάρισα τον λαιμό μου. «Με συγχωρείτε; Κάθομαι στη θέση μου.

Δεν καταλαμβάνω τη δική σας», απάντησα ήρεμα.

Εκείνη γέλασε ειρωνικά και αντέτεινε: «Έχεις κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη; Το τεράστιο πόδι σου εισβάλλει στη θέση μου!» Κοίταξα προς τα κάτω, στα πόδια μου.

Ήμουν σαφώς καθισμένη μέσα στα όρια της θέσης μου.

Μάλιστα, έσφιξα ακόμη και τα πόδια μου το ένα πάνω στο άλλο.

Δεν την ενοχλούσα καθόλου.

Λίγα λεπτά αργότερα, μου ζήτησε να την αφήσω να περάσει γιατί ήθελε να πάει στην τουαλέτα.

Σηκώθηκα, κρατώντας την πλάτη του καθίσματος, και της άφησα χώρο να περάσει.

Τότε ξέσπασε: «Γιατί αργείς τόσο πολύ να σηκωθείς; Οι άνθρωποι θα έπρεπε να ξέρουν τις διαστάσεις τους και να σκέφτονται τους άλλους επιβάτες γύρω τους!» Κοκκίνισα στο πρόσωπο.

Όταν επέστρεψε στη θέση της, μια αεροσυνοδός περνούσε δίπλα μας.

Η γυναίκα τη σταμάτησε και άρχισε να παραπονιέται για μένα. «Κοιτάξτε, το μπράτσο της καταλαμβάνει όλο το μπράτσο της θέσης! Οι άνθρωποι σαν κι αυτή δεν θα έπρεπε να αγοράζουν δύο εισιτήρια; Είμαι όλη στριμωγμένη εδώ!» Η αεροσυνοδός κοίταξε τις θέσεις μας και της εξήγησε ευγενικά ότι καθόμουν στον χώρο μου και δεν εισέβαλλα καθόλου στον δικό της.

Ζήτησα από τη γυναίκα να σταματήσει, porque οι προσβολές της ήταν εντελώς ακατάλληλες.

Τότε, άρχισε να κάνει σκηνή, δείχνοντας το πόδι μου και ισχυριζόμενη ότι εισέβαλλε στη θέση της και ότι την «έσφιγγα». Η αεροσυνοδός αναστέναξε και μου πρότεινε χαμηλόφωνα να μετακινηθώ σε άλλη ελεύθερη θέση.

Πιο πίσω υπήρχε ένα άδειο κάθισμα.

Δεν ήταν καθόλου τόσο άνετο όσο αυτό στον διάδρομο για το οποίο είχα πληρώσει, αλλά δεν άντεχα την ιδέα να ακούω τις προσβολές της για άλλες πέντε ώρες. «Θα μετακινηθώ», είπα.

Η γυναίκα χαμογέλασε αμέσως και ξαναγύρισε να κοιτάζει το τηλέφωνό της.

Αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου ήρθε μια λαμπρή ιδέα.

Έβγαλα κάτι από τη χειραποσκευή μου και το ακούμπησα στο κάθισμά μου.

Μετά μετακινήθηκα.

Περίπου ένα λεπτό αργότερα, η κραυγή της έσκισε τη σιωπή της καμπίνας. «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;!» Όλοι οι επιβάτες γύρισαν προς το μέρος της. Κι εγώ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα χαμόγελο. Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο.👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους