Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω να βρείτε τι όχημα πήγε να με πατήσει πριν λίγο! Κι όταν λέγω πατήσει, εννοώ όχι να με ακουμπήσει 👋 φιλικά κι αεράτα.

Εννοώ να με κάμει ένα με το έδαφος. Χαλκομανία! Σαν αυτά που κόλλαγα μικρή με τα στρουμφάκια! Μόνο που αυτά ήταν αναίμακτα.

Ενώ εγώ παραλίγο να γενώ πουρές από ☠️κόκκαλα με σως κατακόκκινη.

Και να πω ότι δεν ήμουν στο πεζοδρόμιο;;; Εκεί περπατούσα μασουλώντας αμέριμνη το δεκατιανό μου! Ένα σάντουιτς, ξεύρετε, από αυτά τα ελαφριά 🏋️‍♀️ που είχα πάρει από τον φούρνο.

Δεν σας είπα, όμως, τι όχημα ήταν αυτό που θα με έστελνε να βρω τους προγόνους μου.

Σκουπιδιάρικο! 🚛 Που εκείνη την ώρα έβγαινε από το υπόγειο πάρκινγκ μεγάλου νοσοκομείου πατημένο κι αφρενάριστο! Μάλιστα! Σκουπιδιάρικο! Χάθηκε ο κόσμος να είναι μια φεράρι, μια πόρσε, έστω ένα γιούγκο.

Όχι, ρε φίλε! Όχι! Σκουπιδιάρικο! Κι ούτε καν από αυτά της ανακύκλωσης.

Και κάπου εκεί φαντάστηκα 🪦τον επικήδειό μου. «Σήμερα αποχαιρετούμε τη Χοντρή, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη ζωή, το φαγητό και τις προσφορές του σούπερ μαρκετ.

Έφυγε άδικα γιατί την πάτησε σκουπιδιάρικο, αλλά τουλάχιστον έφυγε με γεμάτο στομάχι». Καταλαβαίνετε ότι δεν θα ταίριαζε στην εικόνα μου κάτι τέτοιο! Έχω κι ένα όνομα, μια υπόληψη, μια ιστορία πίσω μου! Τέλος πάντων, επέζησα.

Με μια μικρή διαφορά: από σήμερα, όταν περπατώ στο πεζοδρόμιο, θα κοιτάζω δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, πίσω, μπροστά και, αν γίνεται, θα ζητώ και μια γραπτή διαβεβαίωση από κάθε διερχόμενο όχημα ότι δεν έχει σκοπό να με κάνει 🫟 χαλκομανία.

Και τώρα συγχωρέστε με, αλάνια μου.

Έχω ένα σάντουιτς να τελειώσω. Σιγά μην αφήσω τη λαχτάρα που πήρα να μου κόψει την όρεξη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους