Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΕΝΤΕ ΚΙΤ, 175 ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ Σήμερα είχα μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον νέο μου συνεργάτη στην Ουγκάντα.

Ο άνθρωπος θέλει να εισαγάγει πέντε εργαστηριακά κιτ του εργαστηρίου μου για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της παστερίωσης του γάλακτος ώστε να τα δειγματίσει στα εργοστάσια της χώρας του.

Πέντε κιτ με συνολική αξία 175 ευρώ! Δε μιλάμε για 175.000, ούτε για 7.500 ευρώ.

Εκατόν εβδομήντα πέντε ευρώ με σκοπό να τα παρουσιάσει σε γαλακτοβιομηχανίες της χώρας του, να αξιολογηθούν στην πράξη και, εφόσον αποδειχθούν χρήσιμα, να δημιουργήσει μια νέα αγορά.

Μια μικρή αρχή, από αυτές που κάποτε γίνονται μεγάλες όπως έχουν γίνει σε δεκάδες χώρες με τα προϊόντα μου.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα, η γραφειοκρατία.

Δεν αποτελεί ελληνικό προνόμιο, βλέπετε! Αρχικά απευθύνθηκε στην αρμόδια αρχή φαρμάκων της Ουγκάντας, η οποία επιβεβαίωσε εγγράφως ότι τα προϊόντα μου δεν αποτελούν ιατροτεχνολογικά διαγνωστικά μέσα, αλλά εργαστηριακά αντιδραστήρια ποιοτικού ελέγχου τροφίμων.

Έτσι, τον παρέπεμψαν λοιπόν στον εθνικό οργανισμό τυποποίησης και εκεί άρχισε το πανηγύρι.

Ένας αρμόδιος υπάλληλος του συνέστησε να προχωρήσει σε διαδικασία προεξαγωγικής επαλήθευσης συμμόρφωσης, γνωστή ως PVoC, δηλαδή να ελεγχθούν τα προϊόντα στην Ελλάδα πριν ταξιδέψουν στην Ουγκάντα λες και δεν κάνω έλεγχο σε κάθε παρτίδα παραγωγής και δεν έχω ISO ασφάλειας και παραγωγής εδώ και 17 χρόνια από εξωτερικό φορέα.

Όχι, να γίνει εξωτερικός έλεγχος από τον ίδιο φορέα που με πιστοποιεί τόσα χρόνια για πέντε κιτ συνολικής αξίας 175 ευρώ.

Αφιέρωσα χρόνο και διάβασα το κανονιστικό πλαίσιο της χώρας τους και εντόπισα διάταξη που προβλέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, εξαίρεση από τη διαδικασία αυτή για αποστολές αξίας έως 2.000 δολαρίων και αναρωτήθηκα εάν για να εισαγάγεις εμπορεύματα αξίας 175 ευρώ χρειάζεται να υποβληθείς σε διαδικασίες που ενδέχεται να κοστίζουν πολλαπλάσια της αξίας τους, τότε τι ακριβώς προστατεύεις; Τον καταναλωτή; Την αγορά ή την ιερή παράδοση να μη διακινείται ούτε συνδετήρας χωρίς προηγουμένως να έχει συγκινηθεί κάποια δημόσια υπηρεσία; Δεν γνωρίζω εάν ο υπάλληλος έκανε στον συνεργάτη μου μια γενική σύσταση, εάν παρερμήνευσε τη νομοθεσία ή εάν υπάρχει κάποια ειδική εξαίρεση που δεν έχουμε ακόμη εντοπίσει, έτσι ζητήσαμε γραπτές διευκρινίσεις, επικαλούμενοι τις σχετικές διατάξεις.

Έχω μια κακή συνήθεια, όταν κάποιος μου λέει "έτσι προβλέπεται", ζητώ να μου δείξει πού ακριβώς προβλέπεται και όταν μου λέει "έτσι γίνεται πάντα", απαντώ ότι αυτό δεν αποτελεί νομικό επιχείρημα αλλά περιγραφή μιας συνήθειας.

Ο συνεργάτης μου, εμφανώς απογοητευμένος, μου έγραψε πως τέτοιες καταστάσεις αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα στη χώρα του και κάποια στιγμή, αγανακτισμένος, άρχισε να καταφέρεται εναντίον των πολιτικών.

Του απάντησα πως οι ανόητοι δεν διαθέτουν αποκλειστική αντιπροσωπεία σε καμία χώρα και αντιθέτως εμφανίζουν πολυεθνική δραστηριότητα χωρίς τελωνειακούς περιορισμούς, μάλιστα.

Όταν η συζήτηση έφτασε στη διαφθορά της πολιτικής εξουσίας, θυμήθηκα εκείνο το ελληνικό "τι θέλεις από μένα; Να γίνω κλέφτης;" και το προσάρμοσα στις ανάγκες της διεθνούς διπλωματίας σε "τι θέλεις από μένα; Να γίνω πολιτικός;" ώσπου ο συνεργάτης μου λύθηκε στα γέλια.

Πίσω από το γέλιο του υπάρχει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα διότι η επιχειρηματικότητα δεν γεννιέται στα υπουργικά γραφεία αλλά όταν ένας άνθρωπος σκέφτεται ότι μπορεί να προσφέρει κάτι χρήσιμο σε κάποιον άλλον, όταν ένας μικρός παραγωγός στην Ελλάδα κατασκευάζει ένα εργαστηριακό προϊόν και όταν ένας επιχειρηματίας στην Αφρική πιστεύει ότι αυτό μπορεί να βοηθήσει τις βιομηχανίες της χώρας του.

Αυτή είναι η πραγματική οικονομία χωρίς τις μεγαλόστομες εξαγγελίες περί ανάπτυξης, χωρίς τις φωτογραφίες με τις χειραψίες, χωρίς τις ημερίδες στις οποίες δέκα άνθρωποι με κοστούμια εξηγούν σε έναν ενδέκατο, που δεν έχει παράγει ποτέ τίποτα, πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε την παραγωγή.

Η πραγματική οικονομία είναι πέντε κιτ στνολικής αξίας 175 ευρώ για δειγματισμό που προσπαθούν να φτάσουν από την Ελλάδα στην Ουγκάντα, ο άνθρωπος που θα τα δοκιμάσει, η πιθανότητα να ακολουθήσουν άλλα πενήντα, πεντακόσια ή πέντε χιλιάδες κιτ και κυρίως η εμπιστοσύνη μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν χρειάστηκαν κανέναν υπουργό, κανέναν υφυπουργό ούτε κάποιον σύμβουλο ανάπτυξης για να αποφασίσουν να συνεργαστούν μεταξύ τους.

Στο τέλος της συζήτησης έγραψα στον συνεργάτη μου "our mission is to bypass them and grow", δηλαδή η αποστολή μας είναι να ξεπερνάμε τα εμπόδια και να αναπτυσσόμαστε χωρίς να παρακάμπτουμε τους νόμους παρά μόνο το παράλογο.

Σέβομαι τους θεσμούς, αλλά δεν προσκυνώ τις καρέκλες, σέβομαι τους νόμους, αλλά δεν θεωρώ αλάνθαστο κάθε άνθρωπο που πληρώνεται για να τους εφαρμόζει και, κυρίως, αρνούμαι να δεχθώ ότι η δημιουργικότητα ενός ανθρώπου πρέπει να εξαρτάται από την προθυμία κάποιου άλλου να του επιτρέψει να δημιουργήσει.

Δεν ξέρω ακόμη εάν τα πέντε κιτ θα φτάσουν στην Ουγκάντα την επόμενη εβδομάδα ή τον επόμενο μήνα, ξέρω όμως ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε μια συνεργασία επειδή κάποιος μας υπέδειξε μια διαδικασία χωρίς ακόμη να μας εξηγήσει το λόγο που αυτή είναι απαραίτητη.

Θα ρωτήσουμε, θα διαβάσουμε, θα επιμείνουμε και θα προχωρήσουμε.

Άλλωστε, έπειτα από τόσα χρόνια στην παραγωγή, έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.

Ο κόσμος δεν στερείται ανθρώπων με ιδέες, όμως στερείται ανθρώπων που δεν στέκονται εμπόδιο στις ιδέες των άλλων και το τραγικό είναι πως, πολλές φορές, εκείνοι που δεν μπορούν να ανοίξουν ούτε ένα παράθυρο μόνοι τους είναι οι ίδιοι που κρατούν τα κλειδιά από όλες τις πόρτες. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους