Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Γερμανία σε φάση προετοιμασίας μιας βαθιάς πολιτικής κρίσης - Η AfD, το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο και πώς η Ρωσία δουλεύει το πολιτικό σάπισμα της Δύσης Και να που η Γερμανία, έστω και αργοπορημένα λόγω της βαριάς δημοκρατικής κληρονομιάς που άφησε το μάθημα της συντριβής το 1945 του κανιβαλικού ιμπεριαλισμού, του ναζισμού από το ενωμένο μέτωπο των ελευθερόφιλων λαών με επικεφαλής τη σοσιαλιστική ΕΣΣΔ και τις αστικές δημοκρατικές ΗΠΑ και Βρετανία, μπήκε σε φάση οξείας πολιτικής κρίσης.

Αυτή είναι πια προ των πυλών μετά την ανάδυση του φασιστικού, κρυφοναζιστικού και εμφατικά ρωσόφιλου AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) σε ισχυρή πανεθνικά πολιτική δύναμη, που μάλιστα κερδίζει πρωτιές σε εκλογές τοπικών κρατιδίων (στη Θουριγγία το Σεπτέμβριο του 2024, όπου αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 32,8%, και στη Σαξονία-Άνχαλτ το Σεπτέμβριο του 2026, όπου εκτινάχθηκε στο 43,8%. Στις εκλογές του 2024 στη Σαξονία και το Βρανδεμβούργο ήρθε δεύτερο, με 30,6% και 29,2% αντίστοιχα, ενώ το Σεπτέμβριο του 2026 κατέκτησε και την πρώτη θέση στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με 38,3% των ψήφων). Έτσι, την ώρα που οι ΗΠΑ δίνουν τη μεγάλη μαχαιριά στην Ευρώπη, χτυπάει και η 5η φάλαγγα της Ρωσίας, η Afd στην καρδιά της Ευρώπης, στη γερμανική δημοκρατία. Το AfD, που ιδρύθηκε το 2013 ως κόμμα αντίθεσης στα προγράμματα «διάσωσης» του καταχρεωμένου ευρωπαϊκού Νότου στη διάρκεια της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη - και βασικά στη διάσωση της Ελλάδας - από πρώην στελέχη των CDU (Χριστιανοδημοκράτες) και FDP (Ελεύθεροι Δημοκράτες), είναι σήμερα ένα τόσο έξαλλα αντιδραστικό και φιλοναζιστικό έκτρωμα, που ακόμη και οι κλασικοί ακροδεξιοί φασίστες τύπου Λεπέν το έχουν εξοβελίσει από την ευρωομάδα τους, όχι φυσικά από κάποια δημοκρατική ευαισθησία, αλλά για να ξεπλένονται ως πιο «μετριοπαθείς δεξιοί» και να καταφέρουν να αρπάξουν την εξουσία στις χώρες τους και βασικά στη Γαλλία.

Από τον ευρωσκεπτικισμό στον ανοιχτό φιλοπουτινισμό Η μετατροπή του AFD από «ευρωσκεπτικιστικό» με δεξιά αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, τα οποία όμως βοηθιόντουσαν από τη «ρώσικη» γραμμή των Ελλήνων μπαταχτσήδων, σε ανοιχτά ακροδεξιό και μαχητικά ρωσόφιλο κόμμα έγινε ουσιαστικά μετά το άνοιγμα των συνόρων της Ευρώπης και της Γερμανίας από το ρωσόδουλο μέτωπο των δήθεν “τρυφερών φιλάνθρωπων” Τσίπρα - Μέρκελ.

Αυτή η προβοκάτσια έγινε σε μια νύχτα το 2015-2016, χωρίς καμία ευρωπαϊκή συνεννόηση και καμιά οργανωμένη-συμφωνημένη κίνηση, μετά από πέντε χρόνια συριακού εμφυλίου, όταν αυτοί οι δύο προβοκάτορες αποφάσισαν να δώσουν σήμα σε εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της ματοβαμμένης ασαντικής δικτατορίας της Συρίας και των Ρώσων πατρώνων της να περάσουν παράνομα με βάρκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την Τουρκία, όπου κυρίως είχαν βρει προσωρινή “στέγη”, σε αναζήτηση ενός οικονομικού καταφυγίου στην Ευρώπη.

Το πιο συνηθισμένο καταφύγιο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η βιομηχανική Γερμανία.

Αυτό το έκανε ο μεν Τσίπρας με το να καταργήσει κάθε κύρωση για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα, η δε Μέρκελ με το να διακηρύξει ότι δέχεται ντε φάκτο την παραμονή στη Γερμανία όλης της προσφυγικής και μεταναστευτικής μάζας που έστειλε εκεί ο Τσίπρας μέσω Βαλκανίων (Βόρεια Μακεδονία, Σερβία), με μια τελευταία στάση στην Ουγγαρία του επίσης ρωσόδουλου φασίστα Ορμπάν.

Αυτός βέβαια τους έδιωξε όλους (ανέξοδα, αφού οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι δεν είχαν καμία πρόθεση να μείνουν, να ζήσουν και να δουλέψουν στη χώρα του), χτίζοντας το προφίλ του “χριστιανού πατριώτη αντιισλαμιστή”. Τότε οι ρωσόδουλοι που είχαν εισοδίσει στο AfD κιόλας από την ίδρυσή του γύρισαν το «φύλλο» και, εκμεταλλευόμενοι το αντιδραστικό αντιμεταναστευτικό (με αντιμουσουλμανική αιχμή) και σίγουρα ρωσοκινούμενο κίνημα PEGIDA, κατέλαβαν την ηγεσία του κόμματος από τους παραδοσιακούς συντηρητικούς ευρωσκεπτικιστές, αλλά μη φασίστες ιδρυτές του.

Γρήγορα τότε ξέχασαν τη ρητορεία εναντίον των προγραμμάτων διάσωσης της Ελλάδας και άλλων “νότιων” και το μετέτρεψαν σε όχημα αντιμεταναστευτικού, ρατσιστικού μίσους, φιλοναζιστικού ιστορικού αναθεωρητισμού («τέρμα πια οι ενοχές για το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας») και έξαλλου αντιευρωπαϊσμού, σωβινισμού και φιλοπουτινισμού.

Η στροφή αυτή βέβαια πήρε χρόνια, έγινε σε επάλληλες φάσεις και με διασπάσεις, καταλήγοντας κάθε φορά σε πιο φιλορώσικο και ιστορικά φιλοναζιστικό παρονομαστή. Το AfD εκμεταλλεύτηκε και διάφορες «χαμηλής έντασης» δολοφονικές επιθέσεις που έκαναν εντελώς εκτός φάσης και χωρίς καμία αφορμή διάφορα λούμπεν στοιχεία μέσα από τις τάξεις των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών από τη Συρία και άλλες κατά πλειονότητα μουσουλμανικές χώρες, με μαχαίρια σε χριστουγεννιάτικες αγορές ή με αυτοκίνητα πάνω σε ανύποπτα πλήθη.

Αν σκεφτεί κανείς τις πρόσφατες δηλώσεις του Μεντβέντεφ, λοχαγού του Πούτιν κα δοτού πρώην προέδρου της Ρωσίας από το 2008 έως το 2012, στις οποίες καλούσε τους μετανάστες να σπείρουν χάος μέσα στις δυτικές μητροπόλεις, μπορεί νομίζουμε να εξηγήσει αρκετά καλά τόσο το πολιτικό σχέδιο πίσω από τέτοιες ενέργειες, όσο και τον πολιτικοστρατιωτικό οργανωτή τους, άσχετα από τη συνείδηση ή τα κίνητρα του κάθε μεμονωμένου δράστη.

Είναι χαρακτηριστικό πόσο μόκο έκανε τόσο το AfD, όσο και οι διάφορες Λεπέν, όλο γενικά το ρωσόδουλο ναζιφασιστικό σκυλολόι τύπου Κασιδιάρη και άλλων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, για τη συγκεκριμένη δήλωση και πόσο δε τη χρησιμοποίησαν για να εντείνουν τη φασιστική αντιμεταναστευτική ρητορεία τους, όπως θα έκαναν αν ήταν απλοί εθνικιστές κι όχι ρωσόδουλοι φασίστες. Η Στάζι, η Οστπολιτίκ και το χαφιέδικο δίδυμο Σρέντερ - Μέρκελ Το AfD είναι πλέον η πρώτη πολιτική δύναμη στο σύνολο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, δηλαδή στο τμήμα της Γερμανίας που μετά το 1960 βρισκόταν υπό ανοιχτή ρώσικη κυριαρχία, εκεί όπου η διαβόητη Στάζι είχε στήσει τον πιο εκτεταμένο σοσιαλφασιστικό μηχανισμό παρακολούθησης και ελέγχου του πληθυσμού σε όλο το υπό την χρουστσοφική-μπρεζνιεφική-γκορμπατσοφική «ΕΣΣΔ» σοσιαλφασιστικό ανατολικό μπλοκ (έχοντας βέβαια ενισχυθεί πια και στη δυτική Γερμανία, όχι όμως στον ίδιο βαθμό). Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι το συγκεκριμένο κόμμα, περισσότερο και από το κόμμα-διάδοχο του κυβερνώντος σοσιαλφασιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, του λεγόμενου Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας («ΕΣΚΓ»), που σήμερα λέγεται «Η Αριστερά» (Die Linke), έχει γίνει φορέας της «νοσταλγίας για την Ανατολική Γερμανία», κατεβάζοντας ως υποψήφιους ακόμη και πρώην πράκτορες της Στάζι (!) *. Πώς όμως βρέθηκε η Γερμανία, που είχε στήσει όλο το αστικοδημοκρατικό πολιτικό της σύστημα με το βλέμμα στη μη επανάληψη του χιτλερικού φαινομένου, δηλαδή στην αποφυγή της υπερσυγκεκτρωτικής εξουσίας ή της εξουσίας έστω και μονάχα ενός κόμματος (απλή αναλογική, αν και με ψηλό όριο εισόδου στη Βουλή 5%, ισχυρή αυτονομία ομόσπονδων κρατιδίων σε ζητήματα εσωτερικής και οικονομικής πολιτικής κλπ.) σε τόσο βαθιά πολιτική κρίση, τέτοια που να επιτρέπει σε ένα λαό με τόσο βαρύ ιστορικό τραύμα να κάνει το βήμα να θέλει να εμπιστευτεί το μέλλον του στα χέρια των έμμεσων πολιτικών απογόνων των χιτλερικών καταστροφέων του, αυτού που κληροδότησαν στο γερμανικό έθνος ένα στίγμα που ακόμα και σήμερα δεν έχει πλήρως ξεθωριάσει; Στη ρίζα του ζητήματος βρίσκεται η - ήδη δρομολογημένη από τις δεκαετίες του 70 και του 80 - υφεσιακή πολιτική, κύρια του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), έναντι της μπρεζνιεφικής Σοβιετικής Ένωσης (Οστπολιτίκ), με κορωνίδα την εξάρτηση από το ρώσικο φυσικό αέριο, που μέσω αγωγών έρεε πάμφθηνο και άφθονο, αιμοδοτώντας την κραταιά γερμανική βιομηχανία και κάνοντάς την ιδιαίτερα ανταγωνιστική σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα σε επίπεδο ενεργειακού κόστους.

Αυτή η πολιτική, στην οποία δεν αντιτάχθηκαν ουσιαστικά ούτε οι πιο «δυτικοί» στον προσανατολισμό τους Χριστιανοδημοκράτες, είχε ως πρόσχημα την προσπάθεια προσέγγισης ώστε να επιτευχθεί τελικά η ενοποίηση με την σοσιαλφασιστική Ανατολική Γερμανία.

Αυτό ήταν ένα δημοκρατικό αίτημα του γερμανικού λαού, που μάλιστα η σοσιαλιστική ΕΣΣΔ του Στάλιν και των Μαλένκοφ - Μπέρια, που έλεγχε το ανατολικό τμήμα της Γερμανίας μετά την ήττα του Χίτλερ στο πλαίσιο της συμμαχικής κατοχής μέχρι το 1949, ήταν έτοιμη να ικανοποιήσει ήδη από το 1953, με μοναδικό όρο απλώς το να μην είναι ενταγμένη η ενιαία Γερμανία σε κανένα στρατιωτικό μπλοκ (βασικά στο τότε αντιδραστικό ΝΑΤΟ, καθώς το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ακόμη δεν υπήρχε). (βλ. τον λόγο του Μαλένκοφ στην ανατολικογερμανική αντιπροσωπεία που επισκέφθηκε τη Μόσχα στις 2 Ιουνίου του 1953). Αυτή την πολιτική την ανέτρεψαν οι μεγαλορώσοι Σουσλόφ - Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ, που προχώρησαν αργότερα, αφού ανέτρεψαν το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ, στην ανέγερση του αντιδραστικού Τείχους του Βερολίνου το 1961.

Βασικό όχημα αυτής της ανατροπής ήταν η σε ένα βαθμό αντικομμουνιστική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που πατούσε σε πραγματικά λάθη από πλευράς του ΕΣΚΓ υπό την ηγεσία του οπορτουνιστή Ούλμπριχτ, με τη μορφή της «άμεσης σοσιαλιστικοποίησης» που επέβαλε το γραφειοκρατικό άμεσο εξισωτισμό των αμοιβών έξω από τη συνείδηση των μαζών.

Όταν το 1989 ο ίδιος ο Γκορμπατσόφ, στο πλαίσιο της τακτικής του ψόφιου κοριού και της παραπλάνησης της Δύσης και του Τρίτου Κόσμου για τη φύση της Ρωσίας καθαίρεσε ουσιαστικά το μπρεζνιεφικό σοσιαλφασίστα Χόνεκερ από την ηγεσία του «ΕΣΚΓ» και άνοιξε το δρόμο για την πτώση του Τείχους, ώστε η Ανατολική Γερμανία, έναν χρόνο αργότερα, το 1990, με όλο τον πρακτόρικο μηχανισμό της, να απορροφηθεί από τη Δυτική Γερμανία, διαχέοντας το δηλητήριό της στο ενιαίο γερμανικό σώμα, όλη η φιλελεύθερη μονοπωλιακή αστική τάξη της Δύσης και οι διανοούμενοί της πανηγύριζαν έξαλλα για την ήττα του δήθεν «κομμουνισμού» και για το «τέλος της Ιστορίας». Τελικά όμως αυτή ακριβώς η απορρόφηση ήταν που, μετά τον χαφιέ (όπως φαίνεται ανοιχτά εδώ και χρόνια) της Ρωσίας, «σοσιαλδημοκράτη» Σρέντερ το 1998-2005, έφερε στην εξουσία τη σταζίτισσα ανατολικογερμανή δήθεν «χριστιανοδημοκράτισσα» Μέρκελ από το 2005 μέχρι το 2021.

Σε άρθρο μας που δημοσιεύτηκε στη Νέα Ανατολή, στις 29/9/2017 με τίτλο “ΑFD: H ANATOΛIKH ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ KATAΠΙΝΕΙ ΤΗ ΔΥΤΙΚΗ” αναφέραμε χαρακτηριστικά: “Όταν είχε αποφασιστεί η γερμανική ενοποίηση η οποία για όλους τους αστούς αναλυτές σήμαινε την απορρόφηση της ρωσόφιλης Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική η ΟΑΚΚΕ τόνιζε ότι επρόκειτο για το αντίθετο ( «Ο Γκορμπατσόφ και το τείχος του Βερολίνου», φ. 105 Νέας Ανατολής, 24/11/89, σ.4, «Οι εξελίξεις στην Ανατολική Γερμανία», φ. 106 Νέας Ανατολής, 8/12/1989, σ.4). Σήμερα όχι μόνο η ανατολική Γερμανία έχει κατασκευάσει δύο κόμματα με ιδιαίτερη δυναμική μέσα στην πολιτικά αποσυντιθέμενη Δυτική: την Λίνκε και το AFD, αλλά έχει καταχτήσει τη δυτικογερμανική Καγγελαρία με την σταζίτισα Μέρκελ, η οποία στην προεδρία της χώρας έχει εγκαταστήσει τον γνωστό μας ρωσόδουλο Σταϊνμάγερ εκλεκτό διάδοχο και στενότερο συνεργάτη του Διευθυντή της Γκάζπρομ Γερμανίας πρώην καγκελάριο Σρέντερ”. Η Μέρκελ, με τις γνωστές ρώσικου τύπου λοβιτούρες και σκάνδαλα, «σκότωσε» το 1998-2000 τον πολιτικό της ευεργέτη, τον κοντόφθαλμο Κολ, και το πολιτικό παιδί του τελευταίου, το γνήσιο ευρωπαϊστή (και γι’ αυτό τόσο μισητό στη ρωσόπληκτη Ελλάδα) και μετέπειτα αντιπουτινικό Σόιμπλε.

Πολιτικός μαθητής του τελευταίου και επίσης θύμα των ραδιουργιών της Μέρκελ είναι και ο σημερινός αρχηγός των Χριστιανοδημοκρατών και καγκελάριος της Γερμανίας Μερτς, γι’ αυτό και αντιμετωπίζει ήδη από την αρχή της θητείας του πέρσι την υπονόμευση των μερκελικών, που έφτασαν στην πρώτη ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του (στη Γερμανία η σχετική ψηφοφορία είναι μυστική) να τον καταψηφίσουν, στέλνοντάς του σαφές μήνυμα ότι μπορούν να τον ανατρέψουν ανά πάσα στιγμή.

Το γερμανικό μονοπώλιο, με το φτηνό ενεργειακό κόστος αλλά και τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις συγκράτησης των μισθών των Γερμανών εργαζομένων από τους Σρέντερ - Μέρκελ, εκμεταλλεύθηκε όσο λίγα την οικονομική ανάδυση του έτερου και ισχυρότερου οικονομικά μέλους του ρωσοκινεζικού Άξονα, της έξαλλα σοσιαλφασιστικής μετά το 1989 Κίνας, για τις γιγάντιες εξαγωγές του, δένοντας έτσι το μέλλον της ευημερίας της χώρας του με τους δύο βαθύτερους εχθρούς της δημοκρατικής Ευρώπης, που κατοικοεδρεύουν στη Μόσχα και στο Πεκίνο αντίστοιχα.

Ειδικά τον Σρέντερ, η δυτικού τύπου αστική τάξη διεθνώς (και φυσικά η γερμανική) τον λάτρεψε για την Ατζέντα 2010, που σήμαινε καθήλωση του εργατικού μισθού για τη διατήρηση και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής βιομηχανίας.

Αυτός ακριβώς ο μεγαλοαστικός οικονομικός “ρεαλισμός” του ρωσοπράκτορα, μολονότι αυτός πόζαρε ως σοσιαλδημοκράτης, δηλαδή έστω ρεφορμιστής “φιλεργάτης”, έφτανε για να χαίρει μέχρι πρόσφατα γενικού σεβασμού ως καθωσπρέπει κύριος και πολιτικός παράγοντας στη Δύση.

Ακόμη και η μεταναστευτική-προσφυγική κρίση του 2015-2016 και η γραμμή της Μέρκελ για χωρίς όρους υποδοχή τεράστιων μεταναστευτικών ρευμάτων έγινε δεκτή από το γερμανικό μονοπώλιο, του οποίου η CDU είναι βασικός πολιτικός εκπρόσωπος, ως ευκαιρία συμπίεσης του εργατικού κόστους και μεγέθυνσης του εργατικού δυναμικού, ιδιαίτερα των πιο ανειδίκευτων και άρα πιο φθηνών τμημάτων του.

Η ενεργειακή και βιομηχανική κρίση Όμως το προβοκατόρικο κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας από τη Μέρκελ, με αφορμή το ατύχημα της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία ** , σε συνδυασμό με τη διακοπή των ρωσικών ροών φυσικού αερίου με την έναρξη του ρώσικου πολέμου κατά της Ουκρανίας, χτύπησαν τη γερμανική βιομηχανία, εκτινάσσοντας το ενεργειακό κόστος της, ενώ την ίδια στιγμή η επιθετική είσοδος της Κίνας στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και ειδικά στις σπάνιες γαίες, που τόσο σαμπόταραν οι κάθε λογής κάλπικοι προστάτες του περιβάλλοντος, οδήγησε τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, που άργησε να προσαρμοστεί, και την κορωνίδα της, τη Volkswagen, σε πρωτοφανή κρίση.

Τα παραπάνω συνδυάστηκαν α) με τη στεγαστική κρίση που πλήττει ολοένα και περισσότερο το δυτικό κόσμο μετά την κρίση του 2008 και πιο πολύ μετά την κρίση του κορονοϊού, αυξάνοντας δυσανάλογα σε σχέση με τους μισθούς το κόστος αγοράς ή ενοικίασης κατοικίας ειδικά στις δυτικές μητροπόλεις, όπου συγκεντρώνονται ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι προς αναζήτηση εργασιακών ευκαιριών, πολλοί από αυτούς στον κλάδο των υπηρεσιών, β) με το θάνατο της ανατολικογερμανικής βιομηχανίας.

Αυτή όταν εισήλθε από το κρατικοκαπιταλιστικό περιβάλλον σε εκείνο του σχετικά ελεύθερου ανταγωνισμού κατέρρευσε ξαφνικά επειδή η κατα φαντασία πολιτικά θριαμβεύουσα μονοπωλιακή αστική τάξη της Δυτικής Γερμανίας δεν πήρε μέτρα για τη στήριξη της στη μεταβατική εκείνη φάση.

Έτσι δημιουργήθηκε ένα πελώριο ρεύμα ψηλά επιδοτούμενης, αλλά ταπεινωτικής ανεργίας στην ανατολική Γερμανία και ταυτόχρονης μετανάστευσης στο δυτικό κομμάτι της χώρας, πράγμα που απομάκρυνε ψυχικά τον πληθυσμό της πρώτης από τη δεύτερη.

Αυτό ήταν το κοκτέιλ-βάση πάνω στο οποίο δούλεψε ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός.

Αυτός κυρίως γιγάντωσε τα ναζιφασιστικά τσιράκια του στο AfD δουλεύοντας το φόβο της μικροαστικής μάζας για το μεταναστευτικό και την ενεργειακή και βιομηχανική κρίση, αλλά δευτερευόντως και τις «αριστερές» παλιές καραβάνες του στο ρώσικο πρακτοριλίκι, με τη μορφή της Die Linke και της ακόμη χειρότερης, παλιάς φίλης του ψευτοΚΚΕ όταν παρίστανε τη «σταλινική», Σάρα Βάγκενκνεχτ.

Είναι αυτή που έχει φτιάξει τη φαιο-«κόκκινη» BSW ως διάσπαση της Linke για να κάνει την ανοιχτή ενότητα με τους φαιούς φασίστες, υιοθετώντας αντιμεταναστευτική ανοιχτά φιλορώσικη πλατφόρμα. Η Βάγκενκνεχτ μάλιστα έσπασε για πρώτη φορά μετά το τσάκισμα του Χίτλερ το υγειονομικό κορδόνι απέναντι στη γερμανική ακροδεξιά και ψήφισε το βουλευτή του AfD Τόμπιας Ράους για πρόεδρο του τοπικού κοινοβουλίου της Σαξονίας-Άνχαλτ στις 6 Οκτωβρίου του 2026, με το επιχείρημα ότι τάχα το AfD δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αποκλεισμούς, αλλά τάχα με “πολιτική αντιπαράθεση”. Αντίθετα, η Linke εμφανίζεται ως “φιλομεταναστευτική”, στο πλαίσιο της σχετικής κατανομής ρόλων στο ρωσικό στρατόπεδο.

Αυτή ήταν η υπηρεσία των Τσίπρα-Μέρκελ στα ρώσικα αφεντικά τους, μέσω της προσφοράς στο AfD του προπαγανδιστικού υλικού με το οποίο προσέγγισε τα πιο συντηρητικά τμήματα των μαζών που αντιδρούν γενικά σε όλη τη Δύση στους εργάτες από ξένα έθνη, ιδιαίτερα τα μουσουλμανικά που τα τρέμουν μετά από τις ρωσοκίνητες προβοκατόρικες σφαγές στη Δύση της Αλ Κάιντα και του ISIS.

Αυτού του είδους η κριτική στους μετανάστες δεν έχει σχέση με την αριστερή κριτική που γίνεται ενάντια στους σοσιαλφασίστες που θέλουν τα “ανοιχτά σύνορα για όλους τους μετανάστες”, πράγμα που θέλουν οι εργοδότες για να μεγαλώνουν τον εφεδρικό στρατό των ανέργων και έτσι να τσακίζουν τα μεροκάματα.

Μιλάμε εδώ για την ακροδεξιά κριτική που διατείνεται ότι οι μετανάστες αλλοιώνουν τάχα το ντόπιο εθνικό πολιτισμό.

Αν η μετανάστευση δεν είναι τόσο μαζική και τόσο απότομη που να σπάει τα μεροκάματα και να αδυνατίζει προσωρινά τις συνθήκες κρατικής περίθαλψης και εκπαίδευσης της φτωχολογιάς, είναι ένα εξαιρετικά προοδευτικό φαινόμενο και αναπόφευκτο σαν εξέλιξη στο σύγχρονο κόσμο (μην ξεχνάμε ότι ίδιας κοπής αποτέλεσμα της προβοκάτσιας του 2015-16 ήταν και το ρεύμα Φάρατζ στη Βρετανία και η υπερψήφιση του Brexit - στην εκστρατεία τους, οι Βρετανοί ακροδεξιοί τότε έπαιζαν με τις εικόνες των καραβανιών εξαθλιωμένων ανθρώπων που έστελνε ο Τσίπρας από τον Πειραιά στο Βερολίνο). Το Δόγμα Γερασίμοφ και η στρατηγική γραμμή Πούτιν - Ντούγκιν Μετά την εισβολή του αφεντικού των Σρέντερ - Μέρκελ, του Πούτιν, στην Ουκρανία το 2022, και παρά την αρχική άθλια στάση του Βερολίνου των πρώτων ημερών (ο τότε Γερμανός υπουργός Οικονομικών, φιλελεύθερος Λίντνερ, είχε αρνηθεί οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία την πρώτη ημέρα του πολέμου, με το επιχείρημα ότι δεν ήξερε εάν θα υπάρχει ουκρανικό κράτος για να παραλάβει τα χρήματα - δηλαδή προδίκαζε μια σαρωτική νίκη της Ρωσίας), η κυβέρνηση του υφεσιακού Σολτς (Σοσιαλδημοκράτες - Πράσινοι - Ελεύθεροι Δημοκράτες) και ακόμα περισσότερο εκείνη του Μερτς (Χριστιανοδημοκράτες - Σοσιαλδημοκράτες) αύξησαν σταδιακά την οικονομική κι ακόμη περισσότερο τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, αποφεύγοντας ωστόσο για χρόνια τη χορήγηση επιθετικών όπλων για χτυπήματα βαθιά μέσα στη Ρωσία (π.χ. πύραυλοι Taurus). Αυτή η βοήθεια βρίσκεται ακριβώς στο στόχαστρο του AfD, που μάλιστα όχι μόνο υπόσχεται να την κόψει, αλλά και να την απαιτήσει πίσω σε χρήματα από την εμπόλεμη Ουκρανία Το μοντέλο που ακολουθεί το λεγόμενο Δόγμα Γερασίμοφ (αρχηγός ΓΕΕΘΑ της Ρωσίας), που στην πραγματικότητα δεν είναι αμιγώς στρατιωτικό αλλά πολιτικοστρατιωτικό δόγμα όχι του Γερασίμοφ, αλλά των Πούτιν - Ντούγκιν, είναι κοινό απέναντι στο σύνολο των δημοκρατικών χωρών του αναπτυγμένου κόσμου και σημαίνει: θάνατος στις παραδοσιακές αστοδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, συντριβή τους στις μυλόπετρες ενός ρωσοκίνητου τεχνητού διπόλου: από μια το κλασικό ναζιφασιστικό στρατόπεδο τύπου Τραμπ, Λεπέν, Φάρατζ και σία, και από την άλλη το τάχα «αντίπαλο» στρατόπεδο της τρότσκικης ψευτο-σοσιαλδημοκρατίας ή “αριστεράς” των Σάντερς - Οκάσιο Κορτέζ, Μαμντάνι, Μελανσόν, Linke, παλιότερα Κόρμπιν και τώρα των αντισημιτών Πράσινων στη Βρετανία.

Κοινή συνισταμένη και των δύο νεόκοπα ισχυρών αυτών ρωσόφιλων - ρωσόδουλων (ανοιχτά οι φασίστες, πιο καλυμμένα οι “αριστεροί”) πόλων-στρατοπέδων είναι ότι μιλάνε πολύ για το ψωμί της φτωχολογιάς: οι μεν ακροδεξιοί κυρίως της μικροαστικής επαρχιακής και της χαμηλής ειδίκευσης τσακισμένης εργατικής, οι δε «αριστεροί» κυρίως της πιεσμένης χαμηλόμισθης μορφωμένης υπαλληλικής των μεγαλουπόλεων.

Ταυτόχρονα, δεν μιλάνε ποτέ ή, κι αν μιλάνε, δεν δίνουν ποτέ έμφαση και δεν κάνουν ποτέ κεντρικά τα ζητήματα της δημοκρατίας.

Οι φαιοί νεοφασίστες την περιφρονούν ανοιχτά, όπως αποδεικνύει καθημερινά ιδιαίτερα ο αρχιχαφιές του Πούτιν Τραμπ, οι δε νεοτροτσκιστές “αριστεροί” την υποβαθμίζουν ως ένα τάχα αστικό πρόσχημα, υποδυόμενοι ότι απλώς επαναλαμβάνουν την κλασική μαρξιστική θέση για το ψευδεπίγραφο της δημοκρατίας στον καπιταλισμό, οχυρωμένοι κυρίως πίσω από οικονομικά αιτήματα (με γενική ψευτομαρξιστική λογική “μας ενδιαφέρει το ψωμί του φτωχού κι όχι οι γλυκερές “δημοκρατικές” ευαισθησίες των φιλελεύθερων αστών π.χ. για την Ουκρανία”). Και τέλος, κι αυτό αποκαλύπτει την κρυμμένη ενότητά των δύο αυτών πόλων , και οι δύο, με ελαφρές διαφορές στις διατυπώσεις, ελαφρώνουν τη Ρωσία για τον εγκληματικό, ναζιστικού τύπου αποικιακό πόλεμό της στην Ουκρανία, φορτώνοντας τις ευθύνες γι’ αυτόν στους μισοφιλελεύθερους της Δύσης που τάχα «προκάλεσαν» τον Πούτιν.

Παράλληλα, προτείνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στην Ουκρανία να δεχτεί να παραχωρήσει έδαφος και να γίνει τελικά βασάλος και μπαζιμπουζούκος των Ρώσων δολοφόνων και βιαστών της, προκειμένου τάχα να ελαφρυνθεί το οικονομικό βάρος για τους φτωχούς στη Δύση από τον πόλεμο.

Το δόγμα Πούτιν - Ντούγκιν ξεδιπλώνεται ακόμη πιο καθαρά τώρα δα μπροστά στα μάτια μας σε παγκόσμια κλίμακα: οι Ρώσοι σοσιαλιμπεριαλιστές λένε ότι μόλις το ένα πέμπτο (1/5) της έμφασης πρέπει να δίνεται στα στρατιωτικά μέσα και τα υπόλοιπα στον πληροφοριακό πόλεμο (προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και χειραγώγηση της δημόσιας συζήτησης), στην πολιτική παρέμβαση με αξιοποίηση εσωτερικών αντιθέσεων και υποστήριξη πολιτικών δυνάμεων που εξυπηρετούν ρωσικά συμφέροντα (εννοούν εδώ πέρα από τους αμιγώς χαφιέδες που διαθέτουν, δηλαδή αξιοποίηση πραγματικών αντιθέσεων και πραγματικών υφεσιακών προς τη Μόσχα δυνάμεων που δεν είναι απαραίτητα πρακτόρικες), σε κυβερνοεπιθέσεις και οικονομική πίεση με αποσταθεροποίηση υποδομών και άσκηση επιρροής χωρίς άμεση στρατιωτική σύγκρουση, καθώς και σε παραστρατιωτικά μέσα, με μυστικές επιχειρήσεις και χρήση ειδικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με διπλωματικά μέσα.

Τι διαφορετικό βλέπει κανείς όταν, την ώρα που οι Ουκρανοί πατριώτες αντιναζιστές ανατινάζουν με θαυμαστή συνέπεια και ευστοχία τα ρωσικά διυλιστήρια, ο πιο δειλός και δόλιος ιμπεριαλισμός της ιστορίας, ο ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός, ενεργοποιεί τον λακέ του στην ηγεσία της αντίπαλης υπερδύναμης, τον άθλιο Τραμπ, για να δώσει πισώπλατη μαχαιριά όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στην άμυνα και ανεξαρτησία της Ευρώπης και βαθύτερα όλου του δημοκρατικού Δεύτερου Κόσμου; Γι’ αυτή τη συγκλονιστικού ιστορικού μεγέθους προδοσία κανένας ναζιφασίστας ακροδεξιός ψευτοπατριώτης και κανένας ψευτοαριστερός ρωσόδουλος “φιλεργάτης” δε θα διαμαρτυρηθεί.

Αντίθετα θα τη στηρίξουν όλοι τους, είτε ενεργητικά, είτε μέσω της σιωπής, όπως κάνουν για όλα τα εγκλήματα που εκτελεί για λογαριασμό του ρωσοκινεζικού Άξονα ο φυτευτός αρχηγός της κατερχόμενης αμερικάνικης υπερδύναμης.

Μέσα σε όλο αυτό το ζόφο, υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας: οι ρωσόδουλες φαιές και οι ψευτοκόκκινες συμπληγάδες που έρχονται να συντρίψουν την αστική μισοδημοκρατία που κατέκτησαν με την κοσμοϊστορικής σημασίας αντιναζιστική αντίστασή τους το 1939-1945 και με τους κατοπινούς δημοκρατικούς και ταξικούς τους αγώνες οι λαοί, αναδεικνύουν και τα ταξικά όρια της αντίστασης των μη φασιστικών τμημάτων της αστικής τάξης.

Όσο περισσότερο οι φαιο-”κόκκινοι”, με πιο αισχρή τάχα πατριωτική και τάχα ταξική δημαγωγία θα καταλαμβάνουν πολιτικά κάστρα εξουσίας και θα αναλαμβάνουν να ανοίξουν το δρόμο στα ρωσοκινεζικά αφεντικά τους, τόσο περισσότερο θα αποκαλύπτονται ως αυτό που είναι: ξενόδουλοι εχθροί των δημοκρατικών λαών και της πλατιάς εργαζόμενης μάζας, υπονομευτές της ανεξαρτησίας των εθνών, εχθροί κάθε σύγχρονου δημοκρατικού - κι ακόμα περισσότερο φυσικά προοδευτικού-σοσιαλιστικού - πολιτισμού.

Σιγά-σιγά οι μάζες, που γρήγορα θα σιχαθούν και μέσα από την ίδια τη ζωή θα διδαχθούν πόσο κάλπικη είναι αυτή η δημαγωγία, θα ψάξουν για αληθινές απαντήσεις.

Κι αυτές μονάχα ο πραγματικός μαρξιστικός διαφωτισμός, του οποίου σήμερα η ΟΑΚΚΕ αποτελεί ένα μικρό αλλά πρωτοπόρο απόσπασμα σε μια μικρή περιφερειακή χώρα της Ευρώπης, θα μπορεί να τις δώσει.

Έρχονται μεγάλες οδύνες, αλλά μέσα από αυτές και μεγάλο ξεκαθάρισμα αυτού του πέπλου σκουριάς με το οποίο οι ιμπεριαλιστές, ανατολικοί και δυτικοί, κάλυψαν το μέλλον της ανθρωπότητας, ειδικά μετά τις ήττες των σοσιαλιστικών επαναστάσεων στη Ρωσία και στην Κίνα, το 1956 και το 1978 αντίστοιχα. * Ο Frank-Ronald Bischoff, γεννημένος το 1948, ήταν αξιωματικός του υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας της ΛΔΓ (Stasi) από το 1977 έως το 1989.

Κατέβηκε ως υποψήφιος της AfD στην εκλογική περιφέρεια Wernigerode, στο Harz.

Βρισκόταν επίσης στην 33η θέση της περιφερειακής λίστας του κόμματος.

Μετά τη νίκη της AfD με 43,8% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2026, εξελέγη στο κοινοβούλιο του κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχάλτ (βλ. ρεπορτάζ του Tagesspiegel) ** Το κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας της Γερμανίας ολοκληρώθηκε το 2022, λόγω και της αντιπυρηνικής ψύχωσης των γενικά ευρωπαϊστών, συγκυβερνώντων τότε Πράσινων από το σοσιαλδημοκράτη Σολτς) Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο κι εδώ https://www.oakke.gr/global/2013-02-16-19-25-28/item/1850- #Afd

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους