Από τις κατάμεστες κινηματογραφικές αίθουσες της δεκαετίας του ’60 μέχρι τα σαλόνια των ελληνικών σπιτιών, ο Γιάννης Δαλιανίδης κατάφερε κάτι σπάνιο: να πρωταγωνιστήσει δημιουργικά σε δύο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, στις 16 Οκτωβρίου 2010, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, αφήνοντας πίσω του 78 κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές που εξακολουθούν να προβάλλονται.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1923, ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως χορευτής και ηθοποιός.

Το 1959 σκηνοθέτησε τη «Μουσίτσα», με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, και το «Λαός και Κολωνάκι». Δύο χρόνια αργότερα άρχισε η συνεργασία του με τον Φιλοποίμενα Φίνο, η οποία εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Από τις 78 ταινίες που σκηνοθέτησε, οι 60 πραγματοποιήθηκαν με τη Φίνος Φιλμ.

Ο «Κατήφορος» του 1961 καθιέρωσε τη Ζωή Λάσκαρη, ενώ ακολούθησαν μεγάλες επιτυχίες όπως «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Κάτι να καίει», «Κορίτσια για φίλημα», «Οι θαλασσιές οι χάντρες» και «Γοργόνες και μάγκες». Με τη μουσική του Μίμη Πλέσσα και πρωταγωνιστές όπως η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μάρθα Καραγιάννη και ο Κώστας Βουτσάς, δημιούργησε οκτώ χαρακτηριστικά κινηματογραφικά μιούζικαλ.

Τρεις ταινίες του κατέκτησαν την πρώτη θέση στις εισπράξεις της χρονιάς τους.

Το 1974 ο Δαλιανίδης πέρασε δυναμικά στην τηλεόραση με το «Λούνα Παρκ», που προβλήθηκε έως το 1981, με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο στον κεντρικό ρόλο.

Ακολούθησαν «Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία», «Οδός Ανθέων» και, στην εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης, το «Ρετιρέ» και οι «Μικρομεσαίοι» στο Mega.

Το 1995 σκηνοθέτησε την τηλεοπτική μεταφορά του «Τρίτου Στεφανιού» του Κώστα Ταχτσή, αποδεικνύοντας την ευχέρειά του και στο δραματικό είδος.

Η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του ήταν οι «Μικρές Αμαρτίες» το 2000. Δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους