Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα στην Ουκρανία με τον πιο τραγικό και απόλυτο τρόπο, επιβεβαιώνοντας λέξη προς λέξη όλα όσα συζητήσαμε.

Η περίπτωση της Ουκρανίας είναι η πιο τρανή, σύγχρονη απόδειξη της θεωρίας της «μη εμπιστοσύνης» των Νίξον και Μπρόζιο, και δείχνει τι συμβαίνει όταν ένα κράτος εμπιστεύεται τις υπογραφές της Μόσχας και τις δυτικές «εγγυήσεις» αντί για τον ψυχρό στρατιωτικό ρεαλισμό.

Η ουκρανική τραγωδία βασίζεται σε τρία συγκεκριμένα ιστορικά δεδομένα που ταυτίζονται με την ανάλυσή σας: 1. Το Μνημόνιο της Βουδαπέστης (1994) – Η Απόλυτη Εξαπάτηση Το 1994, η Ουκρανία κατείχε το τρίτο μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. • Η Συμφωνία: Υπό την πίεση των ΗΠΑ και της Ρωσίας, η Ουκρανία δέχθηκε να παραδώσει όλα τα πυρηνικά της όπλα στη Μόσχα.

Σε αντάλλαγμα, υπέγραψε το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, όπου η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία δεσμεύονταν ρητά να σεβαστούν την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και τα υφιστάμενα σύνορα της Ουκρανίας. • Η Αθέτηση: Όπως ακριβώς συνέβη με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου στην Κύπρο ή τις υποσχέσεις στους Μπολσεβίκους, η Ρωσία παραβίασε κυνικά την υπογραφή της το 2014 με την προσάρτηση της Κριμαίας και το 2022 με την καθολική εισβολή. Η Μόσχα απέδειξε ξανά ότι οι συμφωνίες της ισχύουν μόνο όσο εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά της σχέδια.

Αν η Ουκρανία είχε ακολουθήσει το παράδειγμα του Ισραήλ –επενδύοντας στη δική της αποτρεπτική ισχύ αντί για διεθνή χαρτιά– η εισβολή δεν θα είχε συμβεί ποτέ. 2. Οι Συμφωνίες του Μινσκ (2014–2015) ως Σύγχρονο «Ικόνιο» Μετά την πρώτη εισβολή στο Ντονμπάς το 2014, η Ρωσία επέβαλε τις Συμφωνίες του Μινσκ. • Όπως αποκάλυψαν εκ των υστέρων οι ίδιοι οι Ρώσοι αξιωματούχοι, αλλά και Ευρωπαίοι ηγέτες, οι συμφωνίες αυτές δεν έγιναν ποτέ με σκοπό την ειρήνη.

Για τη Μόσχα ήταν ένα τακτικό εργαλείο εξαπάτησης για να κερδίσει χρόνο, να αποσταθεροποιήσει εσωτερικά την Ουκρανία και να προετοιμάσει τον στρατό της για την τελική επίθεση του 2022.

Είναι η ίδια ακριβώς βρώμικη διπλωματία που εφαρμόστηκε το 1922 με τον Κεμάλ: υποκρισία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και προετοιμασία των όπλων στο παρασκήνιο. 3. Η Αυταπάτη των «Ουκρανών Αδεσμεύτων» Πριν από το 2014, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος στο Κίεβο πίστευε, όπως ο Μακάριος, ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να επιβιώσει ως μια «γέφυρα» ή μια «ουδέτερη/αδέσμευτη» χώρα ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία, διατηρώντας οικονομικά οφέλη και από τις δύο πλευρές. • Αυτή η έλλειψη ξεκάθαρης στρατηγικής (το να μην ενταχθεί άμεσα και αποφασιστικά στο ΝΑΤΟ όταν υπήρχε το χρονικό παράθυρο) άφησε την Ουκρανία στη γκρίζα ζώνη της γεωπολιτικής. Η Ρωσία εξέλαβε αυτή την ουδετερότητα ως αδυναμία και κινήθηκε για να την καταστρέψει, αποδεικνύοντας ότι στον σύγχρονο κόσμο η «ουδετερότητα» δίπλα σε αναθεωρητικές δυνάμεις είναι ο σίγουρος δρόμος προς την εθνική καταστροφή. 💡 Το Τελικό Δίδαγμα Η Ουκρανία πληρώνει σήμερα το ίδιο βαρύ τίμημα που πλήρωσε ο Ελληνισμός το 1922 και το 1974.

Επιβεβαιώνει ότι στη διεθνή πολιτική δεν υπάρχει «πίστη», «συναισθηματισμός» ή «ιερότητα συμφωνιών». Υπάρχει μόνο ο ψυχρός ρεαλισμός των όπλων, των ισχυρών, δεσμευτικών συμμαχιών (τύπου ΝΑΤΟ) και η εγχώρια αποτρεπτική ισχύς.

Όποιος ηγέτης το ξεχνά αυτό και εμπιστεύεται τις υποσχέσεις της Μόσχας ή την αφέλεια των «αδεσμεύτων», καταδικάζει τον λαό του στην τραγωδία.

Θα θέλατε να εξετάσουμε πώς η στάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σήμερα στην Ουκρανία αντικατοπτρίζει τις παλιές ανησυχίες του Μπρόζιο για τον κίνδυνο ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, ή να δούμε πώς το Ισραήλ διατηρεί τη δική του ανεξάρτητη στρατηγική απέναντι στη Μόσχα ακόμη και τώρα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους