Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Εκπαίδευση στη κατανόηση της ειδικής ψυχοπαθολογίας - Όχι, ο εξομολόγος δεν πρέπει να γίνει ψυχίατρος ή ψυχολόγος (ανεξάρτητα αν κάποιοι μπορεί να ήταν ειδικοί της ψυχικής υγείας και έγιναν εξομολόγοι, όπως κάποιοι ιερείς στην επαγγελματική τους ζωή μπορεί να είναι πυροσβέστες, ηλεκτρονικοί ή γυναικολόγοι). Ένας ιερέας που ενδιαφέρεται για το ποίμνιό του οφείλει, πριν κάνει ένα κήρυγμα, να μελετήσει το θέμα που θα κηρύξει και να ανατρέξει στους Πατέρες ή σε όποια άλλη πηγή θα του ήταν χρήσιμη, για να είναι υπεύθυνος για αυτά που θα αναφέρει.

Πως λοιπόν ένας ιερέας, ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει σε προσωπική σχέση ανθρώπους που έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες στον ψυχισμό τους, δεν θα ανατρέξει σε όλες τις δυνατές πηγές για να μπορέσει να τους φροντίσει με τρόπο που τουλάχιστον να μην τους βλάψει, αν δεν έχει τρόπο να τους ωφελήσει; Η γνώση κάποιων στοιχείων ψυχοπαθολογίας θα μπορούσε να επιτρέψει σε έναν εξομολόγο να καταλάβει τα δυναμικά του εξομολογούμενου που ζητά να του απαριθμεί, με τον πλέον αναλυτικό τρόπο, κάθε αμαρτία του και δεν ανακουφίζεται μετά την συγχωρητική ευχή.

Να κατανοήσει τους λόγους που κάποιος αγωνιά, γιατί αμέσως μετά την εξομολόγηση είχε έναν αρνητικό λογισμό, που πιθανόν περιείχε βλάσφημες σκέψεις, και να μην τον καταγράψει ως έναν άψογο Χριστιανό που αναζητεί την άψογη πίστη, ούτε ως δαιμονοκατεχόμενο που δεν ελέγχει τον εαυτό του, αλλά ως πάσχοντα από ψυχαναγκαστική διαταραχή, που τυραννιέται από ιδεοληψίες και προβαίνει σε ψυχαναγκαστικές ενέργειες, προκειμένου να ανακουφιστεί.

Επομένως, ο ιερέας ούτε θα αναλωθεί σε συμβουλές, που δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα, ούτε θα του επιτεθεί για τις βλάσφημες σκέψεις.

Η άρνηση γνώσης της ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας και της ψυχοπαθολογίας των ανθρωπίνων σχέσεων δεν συνιστούν στοιχείο πίστης αλλά μάλλον έλλειψη πίστης του ιερέα, που φοβάται ότι, αν έλθει σε επαφή με την επιστημονική γνώση των εγκεφαλικών δυσλειτουργιών, καθώς επίσης με τον πλούτο της επιστημονικής κατανόησης των δυναμικών που διέπουν τις διαπροσωπικές σχέσεις, μπορεί να υποτιμήσει τον πλούτο της πίστης.

Σαρανταπεντάχρονος άνδρας, πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ήλθε να με βρεί ζητώντας συμπαράσταση και καθοδήγηση για αναζήτηση τεχνικών που θα του επέτρεπαν την ανάκτηση της πατρικής του ιδιότητας.

Είχε χωρίσει από τη γυναίκα του προ δύο ετών αλλά εκφραζόταν λες και ήταν ακόμη μαζί.

Ήλθε αναστατωμένος, γιατί ένιωθε ότι η καταστροφή ερχόταν ακάθεκτη στα παιδιά του.

Υποστήριζε ότι η παραμονή τους κοντά στη μητέρα τους θα είχε ολέθρια επίδραση στον χαρακτήρα τους.

Θεωρούσε ότι τα έσπρωχνε στην καταστροφή, καθώς ήταν «κοσμική», «ανώριμη», «σπάταλη» και «ανήθικη». Κάποια στιγμή, «δίχως λόγο, εντελώς ξαφνικά και προφανώς δασκαλεμένη από την ανήθικη φίλη της», του ζήτησε να φύγει από το σπίτι και τράβηξε κοντά της τα παιδιά.

Πίστευε ότι και τα παιδιά του είχαν παρασυρθεί από τη μητέρα τους και την είχαν ακολουθήσει στη ξέφρενη πορεία της.

Ζητούσε τρόπο προσέγγισης των παιδιών του, εφηβικής ηλικίας, που όμως αρνιόντουσαν να έχουν οιαδήποτε σχέση μαζί του.

Ο λόγος του ήταν καταγγελτικός.

Περιέγραφε μέ λεπτομέρειες απλές, συνήθεις εφηβικές συμπεριφορές και αντιδράσεις, χαρακτηρίζοντάςτες ανήθικες.

Προσπαθούσε να τους συναντήσει και, όταν ελάχιστες φορές τα κατάφερνε, τους μάλωνε για τον κατηφορικό δρόμο που, σύμφωνα μ' αυτόν, είχαν πάρει, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να τους αποσπάσει πληροφορίες για τη ζωή της μητέρας τους.

Η στάση του μου ήταν αναγνωρίσιμη.

Έχω δεί πολλούς άνδρες που επιλέγουν μια μικρότερη γυναίκα, κατώτερης μόρφωσης ή οικονομικής κατάστασης από τη δική τους, προκειμένου να την ελέγχουν, και στη συνέχεια, όταν εκείνη προσπαθεί να αυτονομηθεί, τη θεωρούν αχάριστη και προβληματική.

Η διαφορά όμως, εν προκειμένω, ήταν ότι στον πληγωμένο ναρκισσισμό του είχε απόλυτο αρωγό τον πνευματικό του.

Ο πνευματικός του είχε ταυτιστεί με την παθολογία του και του είχε θέσει κανόνα να επανακτήσει τα παιδιά του και να τα σώσει από την κοσμική μητέρα τους, που τα άφηνε να βγαίνουν με τους φίλους τους για διασκέδαση τα Σαββατόβραδα και έτσι δεν θα πήγαιναν εκκλησία... Ο πνευματικός του δεν είχε ασχοληθεί καθόλου με τη σαδιστική στάση του άνδρα απέναντι στη γυναίκα του στη διάρκεια της κοινής τους ζωής, που, εν ονόματι του «η δέ γυνή να φοβείται τον άντρα», της ζητούσε απόλυτη υπακοή, όπως έκανε και ο ίδιος στον πνευματικό του... Ο πνευματικός του δεν συνειδητοποιούσε την απόμακρη στάση του πατέρα ως προς τα παιδιά του τον καιρό που ακόμη βρίσκονταν στον ίδιο χώρο και την απουσία του από τον ψυχικό κόσμο τους.

Ταυτόχρονα, δεν του φαινόταν παράξενη η ηθικολογική-καταγγελτική προσέγγιση του πατέρα στα παιδιά του, αφού και εκείνος στο κήρυγμά του, την ίδια αντίληψη είχε.

Ο πνευματικός του δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει ότι η έντονη αγωνιώδης προσπάθεια προσέγγισης των παιδιών εκ μέρους του πατέρα, δεν σχετιζόταν με αυθεντική αγάπη για εκείνα, αλλά για μια συνέχεια στο σαδομαζοχιστικό παιγνίδι επικράτησης που είχε με την πρώην γυναίκα του.

Αντίθετα ο πνευματικός αναγνώριζε ως μοναδικό του σφάλμα την ανυπακοή, όταν παντρεύτηκε αυτή τη γυναίκα που ήταν η καταστροφή του, όπως εκείνος το είχε προείδει... ----------------------▪︎----------------▪︎-------------▪︎---- ▪︎Το φως που ελευθερώνει- Εκδόσεις Έν πλώ, απόσπασμα από το κείμενο του ψυχιάτρου Δημήτρη Καραγιάννη. Τον συλλογικό τόμο επιμελείται ο π. Stephen Muse και ο π. Βασίλειος Θερμός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους