Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βασιλική Μαλαθουνιάδου. Λένε πως ο άνθρωπος χτίζεται από τα βιώματά του.

Εγώ πιστεύω πως χτίζεται από τους ανθρώπους που στάθηκαν πάνω από την ψυχή του όταν εκείνη ήταν ακόμη από πηλό.

Για μένα, αυτός ο άνθρωπος ήταν η γιαγιά μου.

Η γυναίκα που με μεγάλωσε μέχρι τα εννιά μου χρόνια, που κράτησε στα χέρια της όχι απλώς ένα παιδί, αλλά ολόκληρο τον άνθρωπο που θα γινόμουν αργότερα.

Εκείνη μου έμαθε πως η αξιοπρέπεια αξίζει περισσότερο από την ευκολία, πως ο λόγος ενός ανθρώπου είναι βαρύτερος από την υπογραφή του, πως η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία και πως η αγάπη δεν χρειάζεται ποτέ θόρυβο για να είναι αληθινή.

Οι αξίες που κουβαλάω σήμερα δεν γεννήθηκαν σε πανεπιστήμια, σε βιβλία ή σε αίθουσες.

Γεννήθηκαν στις ιστορίες της, στις σιωπές της, στις συμβουλές της και στα μάτια της.

Και αν στη ζωή μου υπήρξα δύσπιστος απέναντι στους ανθρώπους, αν έμαθα να σηκώνω τείχη και να φυλάω τις πιο ευάλωτες πλευρές του εαυτού μου, υπήρξε μία και μοναδική εξαίρεση. Εκείνη.

Η μοναδική γυναίκα που εμπιστεύτηκα πραγματικά ποτέ.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν πριν αποκτήσεις τίτλους, πριν πετύχεις, πριν αποτύχεις, πριν ο κόσμος αποφασίσει ποιος είσαι.

Σε αγαπούν όταν δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένα παιδί που τους πιάνει το χέρι για να διασχίσει τον δρόμο.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο αγνή μορφή αγάπης που θα γνωρίσει ποτέ ένας άνθρωπος.

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως κάποια πρόσωπα δεν περνούν ποτέ πραγματικά από τη ζωή μας.

Συνεχίζουν να κατοικούν στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που αγαπάμε, στις αποφάσεις που παίρνουμε και στις μάχες που επιλέγουμε να δώσουμε. Κι έτσι, ένα κομμάτι της θα περπατά πάντοτε δίπλα μου. Μέχρι το τέλος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους