Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι ακόμα για τον Βαρδινογιάννη. Για τον οποίο δεν έχω καλή γνώμη, δεν γουστάρω πλούσιους βαρύμαγκες.

Όμως έζησα κάτι που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση.

Πεθαίνει ο τεράστιος Μουράτης που ο Δαρίβας μού έχει πει ότι ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ιστορία του Ολυμπιακού.

Δύο πόδια κανόνια που δεν ήξερες ποιο ήταν το καλό του, πάνω- κάτω η πλευρά, ΠΟΛΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ.

Και λεβέντης. ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΠΑΛΙΟΣ.

Είναι το 2000, η κηδεία σε φωλιά Ολυμπιακών στο Σχιστό.

Όλη η οικογένεια του Ολυμπιακού εκεί.

Οπαδοί, και χούλιγκανς, και παίκτες και παράγοντες.

Με στέλνει ο Θόδωρος Νικολαίδης για συνεντεύξεις στην κηδεία.

Σκάει ο Σωκράτης Κόκκαλης με φουσκωτούς.

Φοβόταν τη 17Ν μάλλον.

Ξαφνικά βλέπουμε ένα σούσουρο, ψίθυροι από τον κόσμο, άναυδοι, περπατάει μόνος του μέσα στο πλήθος ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.

Μιλάμε για το πιο μισητό πρόσωπο τότε στους Ολυμπιακούς για πολλά χρόνια.

Βρίσιμο σε όλα τα γήπεδα εναντίον του.

Ήρθε να τιμήσει τον Μουράτη.

Δεν τον πείραξε κανείς.

Δεν τον έβρισε κανείς.

Ήταν μεγαλείο και από τον κόσμο του Ολυμπιακού και από τον ίδιο.

Έπιασε κουβέντα με παλιούς παίκτες του Ολυμπιακού.

Για μένα όμως το χειρότερο που έκανε ήταν να εκμαυλίζει και να ξεμυαλίζει και να βουτάει τις σημαίες του Ολυμπιακού.

Έκλαιγαν πολλά παιδάκια που λάτρευαν τα ινδάλματά τους. Πέντε σημαίες παικταράδες βούτηξε. Έφερε το μισθοφοριλίκι για τα εκατομμύρια στο ελληνικό ποδόσφαιρο κατά συρροή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους