Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο εύστοχη και ταυτόχρονα ξεκαρδιστική αντίδραση για τον Μαρτίνες ήρθε πρόσφατα από τον Ρόι Κιν, όταν σε μια διαδικτυακή ποδοσφαιρική συζήτηση ο Νέβιλ άρχισε να διαβάζει τις δηλώσεις του Αργεντινού.

Στο άκουσμα της αποστροφής ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προέρχεται από μια εξαιρετική σεζόν, ο Κιν τον διέκοψε επιτόπου, σχολιάζοντας με το γνώριμο καυστικό του ύφος πως μόνο και μόνο για έναν τέτοιο ισχυρισμό η διοίκηση θα έπρεπε να του επιβάλει πρόστιμο.

Αυτή η αυθόρμητη έκρηξη συμπυκνώνει με χειρουργική ακρίβεια τη διαστρεβλωμένη αντίληψη που κυριαρχεί εδώ και καιρό στο "Όλντ Τράφορντ". Όσο κι αν θέλει κανείς να εκτιμήσει το πάθος και την ένταση του Μαρτίνες, η πορεία του στην Αγγλία ορίζεται από μια ανησυχητική αστάθεια.

Ακόμη και αν αφήσει κανείς στην άκρη τους αλλεπάλληλους τραυματισμούς, η αναμφισβήτητη τεχνική του ποιότητα ως κεντρικός αμυντικός εμφανίζεται με το σταγονόμετρο, σε ελάχιστα παιχνίδια μέσα στη χρονιά.

Δεν μπορείς ποτέ να είσαι βέβαιος αν θα σου προσφέρει ηρεμία και ασφάλεια στα μετόπισθεν ή αν θα εκθέσει ανεπανόρθωτα την αμυντική γραμμή.

Το πιο προβληματικό είναι πως μια απλώς στοιχειώδης, αξιοπρεπής εμφάνιση -κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί το καθημερινό προαπαιτούμενο- βαφτίζεται αυτομάτως υπερβατική, ενώ συχνά ακόμα και μέτριες εμφανίσεις προβάλλονται ως ηγετικές.

Αυτή η νοοτροπία δυστυχώς διαπερνά ολόκληρο το ρόστερ, χωρίς να εξαιρείται ούτε ο Μπρούνο.

Όσο παραγωγικός κι αν είναι κατά διαστήματα σε νούμερα ο Πορτογάλος μέσος, ο τρόπος λειτουργίας του εντάσσεται πλήρως στη λογική μιας ομάδας των μεσαίων στρωμάτων της βαθμολογίας.

Εδώ και χρόνια όλα τα αγωνιστικά δεδομένα μαρτυρούν πως ο σύλλογος λειτουργεί ως μικρομεσαίο μέγεθος, όμως τα μέσα ενημέρωσης και ο περίγυρός του αρνούνται πεισματικά να το αποδεχθούν, κρίνοντάς τον αποκλειστικά μέσα από τον μύθο του παρελθόντος.

Αυτή η αγωνία διατήρησης του ονόματος χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα εγκλωβίζει τον σύλλογο σε έναν φαύλο κύκλο: βαριά ήττα, αλλαγή προπονητή, μια μεμονωμένη αναλαμπή που βαφτίζεται επιστροφή στην κορυφή, και ξανά από την αρχή, μέσα σε έναν ορυμαγδό ασύνδετων μεταγραφών και σχεδιασμών που καταρρέουν πριν καν ξεκινήσουν. Η Άρσεναλ και η Λίβερπουλ δείχνουν τον δρόμο που αρνείται να ακολουθήσει η Γιουνάιτεντ.

Και οι δύο χρειάστηκε σε κάποια φάση να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα, να αποδεχθούν το ιστορικό τους ναδίρ -είτε αυτό αφορούσε τον μαρασμό για την απλή είσοδο στην πρώτη τετράδα είτε μια γενικευμένη κρίση ταυτότητας- και μόνο όταν συμβιβάστηκαν με το σημείο μηδέν κατάφεραν να χτίσουν ένα συνεκτικό τακτικό πλάνο με αρχή, μέση και τέλος.

Ακόμη όμως κι αν η Γιουνάιτεντ έκανε αυτό το πρώτο βήμα της αυτογνωσίας, η σωτηρία της δεν θα ήταν καθόλου δεδομένη.

Η επίγνωση της κατάστασης είναι παντελώς ανώφελη όταν λείπει η στοιχειώδης ποδοσφαιρική λογική στη λήψη αποφάσεων.

Θυμίζει την περίπτωση κάποιου που μαθαίνει τη θεωρία ότι για να ζήσει πρέπει να τραφεί, αλλά προτού προλάβεις να ολοκληρώσεις τη φράση, τον βλέπεις να τρέχει και να τρώει απευθείας από τα σκουπίδια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους