Original Post

Πλήρες Κείμενο:

14(2) Έξι σημειώσεις για μελλοντικό σχολιασμό από το φύλλο της εφημερίδας «Τα Νέα» της 16/10/2026. ▫️Καραμπατζός, Αντώνης.

Αντιφιλελευθερισμός και ο κίνδυνος μιθριδατισμού.

News analysis, σελ. 2. Ο Καραμπατζός γράφει για τις «κρίσιμες προκλήσεις» που αντιμετωπίζει «ο φιλελεύθερος κόσμος», που είναι «ο περιορισμός της ισχύος των προνομιούχων και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς». Μήπως όμως αυτά χρειάζονται ένα ριζικά διαφορετικό πολιτικό, ιδεολογικό, οικονομικό πλαίσιο, μία επαναστατική μετατόπιση προς τη νομική θωράκιση της κοινωνικής ισότητας και νέους λαογέννητους θεσμούς, που θα εκφράζουν ισχυρότερα τις λαϊκές τάξεις και τους μη προνομιούχους; ▫️Βασιλικές προσκλήσεις στο Τατόι.

Μικροπολιτικός, σελ. 4. Στα «εγκαίνια του ανακαινισμένου Τατοΐου που προγραμματίζονται τον Δεκέμβριο» προσκλήθηκαν «ο βασιλιάς της Ισπανίας Φελίπε ΣΤ’ και η μητέρα του Σοφία… (που) «πέρασε στο Τατόι μεγάλο μέρος των παιδικών και νεανικών της χρόνων». Η εκδικητική εγκατάλειψη του Τατοΐου και γενικά η μήνις εναντίον κάθε ανάμνησης της ελληνικής μοναρχίας για δεκαετίες, υπήρξαν ντροπιαστικά.

Περισσότερο από κάθε τι άλλο, έδειχναν την έλλειψη αυτοπεποίθησης των αντιμοναρχικών δυνάμεων για τη νίκη τους το 1974.

Αυτό καλό είναι να σταματήσει. Η Ελλάδα υπήρξε «Βασίλειον της Ελλάδος» για εκατόν σαράντα χρόνια, που εξακολουθούν να είναι πάνω από τα δύο τρίτα της νεοελληνικής εθνικής μας ζωής.

Ήρθε η ώρα, η ελληνική μοναρχία να αντιμετωπίζεται ψύχραιμα, ως αναπόσπαστο ιστορικό γεγονός της πατρίδας μας.

Να αποκατασταθούν και να αναδειχθούν τα αναμνηστικά και τα τοπόσημα που σηματοδοτούν την πορεία της, να αξιοποιηθούν επιστημονικά τα αρχεία κλπ.

Από εδώ και πέρα, ο σεβασμός στο μοναρχικό αποτύπωμα στην Ελλάδα είναι απλά σεβασμός στην ίδια την ιστορία -και ταυτόχρονα απτή απόδειξη πως η βασιλεία ανήκει πια μόνο στο παρελθόν. ▫️Ψυχογιός, Δημήτρης.

Βυζάντιο ή άσφαλτο; Εφήμερα, σελ. 7. Ο Ψυχογιός αναφέρει πως το κόστος της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου με 900 χιλιόμετρα (!) υποθαλάσσιου καλώδιου, «για να κάνει η Ελλάδα “προβολή ισχύος” στην ανατολική Μεσόγειο και να αποδείξει ότι “η Κύπρος είναι κοντά”», φτάνει τα 4 δις.

Από αυτά, το ένα θα το πληρώσουμε απ’ ευθείας, στους λογαριασμούς μας! Με το ποσό της σύνδεσης, θα υπογειοποιούσαμε 16% του δικτύου ηλεκτροδότησης (που σήμερα είναι υπογειοποιημένο μόλις κατά 10%, έναντι 40% στην Κύπρο και 100% στην Ολλανδία). Θα βελτιωνόταν δηλαδή κατά πολύ η ποιότητα της ηλεκτροδότησης για χιλιάδες συμπολίτες μας, και θα αύξαινε κατακόρυφα η αντιπυρική μας ασφάλεια. ▫️Λιαλιούτη, Μυρτώ.

Ευρωπαϊκό ποντάρισμα για δύο, σελ. 13. Αναφέρεται στα διεθνή (ευρωπαϊκά) ερείσματα του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ.

Για τη δεύτερη, το σε ποια ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα θα επιλέξει να ενταχθεί, έχει στρατηγική σημασία. Η Λιαλιούτη γράφει πως ο Τσίπρας «τάσσεται υπέρ της συνεργασίας όλων των προοδευτικών δυνάμεων -από τους Σοσιαλδημοκράτες, έως τους Αριστερούς και τους Οικολόγους» και πως «συνομιλεί με όλους». Αυτό σημαίνει πως στην καλύτερη περίπτωση τα έχει χαμένα, στη χειρότερη έχει βάλει πλώρη για ένταξη στο «σοβαρό» PES.

Πέρα από τα προβλήματα μιας συγκατοίκησης με το ΠΑΣΟΚ, αυτή η επιλογή θα ήταν λάθος και για πολιτικούς λόγους. Το PES (και οι S&D) είναι απομεινάρι της νεοφιλελεύθερης επέλασης τη δεκαετία του 1990 και της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού στο άλλοτε εργατικό κίνημα.

Σήμερα είναι υποστηρικτές της μετατροπής της Ευρώπης σε «πολεμική οικονομία», που εκτός από καταστροφική για τις διεθνείς σχέσεις, ισοπεδώνει «εδώ και τώρα» ό,τι απέμεινε από το κοινωνικό κράτος.

Τα σοσιαλιστικά κόμματα είναι πλέον ο «αριστερός ψάλτης» των κεντροδεξιών του ΕΛΚ, που πάντως στήνουν ολοένα και πιο πολύ το αυτί τους στο «δεξιό ψαλτήρι», στις ευρωομάδες γύρω από τη Λε Πεν, τη Μελόνι και το AfD. Οι Πράσινοι υποστηρίζουν το κεφάλαιο και τον πόλεμο ακόμα περισσότερο από τους σοσιαλιστές, και εκφράζουν πιο πλούσια και μορφωμένα αστικά μεσοστρώματα.

Αν το ζητούμενο είναι πράγματι η σύνθεση των σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών, οικολογικών και εργατικών παραδόσεων, αυτή πραγματώνεται στην ομάδα της αριστεράς.

Εξάλλου, οι προβλέψεις για τις ευρωεκλογές του 2029 δείχνουν πως μόνο η αριστερά θα αυξήσει τις δυνάμεις της στον προοδευτικό χώρο, κατά είκοσι έδρες.

Διπλάσιες θα κερδίσουν οι τρεις ακροδεξιές ομάδες.

Όλες οι συνιστώσες του κεντρικού μπλοκ -χριστιανοδημοκράτες, πράσινοι, φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες- θα χάσουν εξήντα έδρες, με μεγαλύτερη αναλογικά την πτώση των οικολόγων. ▫️Καραβίδας, Κώστας.

Είναι η γενιά Ζ κομμουνιστική; Η ζωή των ιδεών, σελ. 48. Ο Καραβίδας ασχολείται κάπως άτσαλα με την αναβίωση των συνθημάτων, των συμβόλων και της ιδιολέκτου του κομμουνισμού στις κινητοποιήσεις της γενιάς Ζ. Αναφέρει την Jean Dean για την οποία «η λέξη κομμουνισμός έχει τη δυναμική να εκφράσει μια συνολική, δομική εναλλακτική πρόταση… (μία) πεισματάρικη ιδέα που… μπορεί να προκαλέσει σοκ». Αλλά αμέσως καταφεύγει στη θεωρία των δύο άκρων: «η επιθυμία για… κομμουνισμό είναι απότοκη της ίδιας ιστορικής αμνησίας που θρέφει την Ακροδεξιά». Και καταλήγει άρον-άρτον στο ότι «οι ισχυροί (sic) δεν έχουν λόγο να φοβούνται τον κομμουνισμό», που είναι «ιστορικά καταδικασμένος και φθαρμένος». Κυκλοφορείτε, δεν έχει τίποτα να δείτε, καθώς «η επαναφορά του (κομμουνισμού) ως viral… trend» τελικά εκφράζει «την αποτυχία να απελευθερώσουμε την πολιτική φαντασία, την κοινωνική ενέργεια σε συνθήκες διάβρωσης των προσδοκιών (sic)». «Προς το παρόν…», καταλήγει ανακουφισμένος ο Καραβίδας δια του Μαρκ Φίσερ, «…η επιθυμία μας παραμένει ανώνυμη». Πάντως, οι ίδιοι οι διαδηλωτές, τραγουδάνε τη «διεθνή» και ανεμίζουν σημαίες με σφυροδρέπανα. ▫️Αποσύρονται τα βιβλία της Σάλι Ρούνεϊ λόγω στήριξης στην Palestine Action, σελ. 50. Είναι απίστευτο πώς ένα ντόμινο νομικών διατάξεων καταλήγει στην Αγγλία στην απαγόρευση όλων των έργων ενός συγγραφέα, κάτι πρωτοφανές στη δυτική Ευρώπη μετά το 1945, για μη φασιστική-ναζιστική βιβλιογραφία.

Το κακό ξεκίνησε από τον απαράδεκτο χαρακτηρισμό σαν «τρομοκρατικής» μιας ακτιβιστικής οργάνωσης, της «Palestine Action»! Μετά από αυτό, η εκπεφρασμένη επιθυμία της συγγραφέως να χορηγεί τη συγκεκριμένη οργάνωση από τα πνευματικά της δικαιώματα μετατράπηκε σε ποινικό αδίκημα.

Αυτό στέρησε από τον εκδοτικό της οίκο (Faber) τη δυνατότητα να της χορηγεί το νόμιμο αντιμίσθιό της.

Οι εκδότες ανακοίνωσαν πως «το να πουλά ένας εκδότης το έργο ενός συγγραφέα χωρίς να μπορεί να του αποδώσει τα έσοδα που δικαιούται αποτελεί απαράδεκτη κατάσταση» και αποφάσισαν «να πάψουν να διαθέτουν τα μυθιστορήματα της Ρούνεϊ στη βρετανική αγορά». Όταν όμως μια νομική αλληλουχία καταλήγει στην απαγόρευση της κυκλοφορίας ενός πνευματικού έργου σε μία φιλελεύθερη (;) χώρα, τότε το πρόβλημα βρίσκεται στη νομοθεσία, όχι στον συγγραφέα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους