Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα. Λοιπόν, έχω γράψει ένα κείμενο, που παίρνω θέση απέναντι σε θέματα που αφορούν πολιτική και κοινωνικά ζητήματα.

Και ήμουν έτοιμη να ποστάρω αυτό το κείμενο.

Δεν ήταν ακραίο, δεν ήταν ας πούμε ρηξικέλευθο, ριζοσπαστικό, δεν θα ταρακουνούσε την πολιτεία συθέμελα.

Δυο κουβέντες θα έλεγα, πως σκέφτομαι κάποια πράγματα. Και... ΔΕΝ θα το κάνω.

Ο κύριος λόγος; Φοβάμαι τον πόλεμο που θα επικρατήσει στα σχόλια, το μίσος ανάμεσα σε αυτούς που θα συμφωνήσουν μαζί μου και εκείνους που θα διαφωνήσουν.

Φοβάμαι ότι θα πρέπει να κάνω κι άλλο ποστ, που θα εξηγώ το προηγούμενο και μετά κι άλλο, κι άλλο.

Φοβάμαι ότι θα πρέπει να περάσω το Σάββατο μου μπλοκάροντας κόσμο, να τσακώνομαι με αγνώστους... Το βρίσκω θλιβερό, το ότι δεν έχω αντοχές πλέον, μετά από τόσα χρόνια στα σόσιαλ μίντια, να εκφράζομαι όπως γουστάρω.

Ξέρω γω; Στέρεψα από φωτιά; Από θράσος; Φοβάμαι πως ίσως δεν έχει καν νόημα; Νομίζω πως οι άνθρωποι δεν διαβάζουν πια για σκεφτούν.

Διαβάζουν για να διαφωνήσουν.

Δεν ξέρω αν μας νοιάζει πια, τι θα πει ο άλλος, μας νοιάζει τι θα πούμε εμείς.

Και γω το κάνω, δεν είμαι καλύτερη από κανέναν.

Ήταν ωραίο κείμενο.

Το έχω αποθηκεύσει.

Κάποια στιγμή, που δεν θα είμαι τόσο κουρασμένη, τόσο ξενερωμένη από τον δημόσιο διάλογο, ίσως το ανεβάσω.

Όχι επειδή πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι στην κοινωνία.

Αλλά επειδή, ίσως με το να τολμάω να μιλήσω, αλλάζω ΕΓΩ.

Με ότι συνέπειες κι αν έχει αυτό... H σελίδα αυτή, δεν είναι το χόμπι μου. Είναι η δουλειά μου. ΠΡΕΠΕΙ να το θυμάμαι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους