Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Τάνγκο και το ΕΓΩ μας… Επειδή μάλλον μου αρέσει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, αποφάσισα να το κάνω λίγο πιο συχνά… 😊 Σήμερα λοιπόν θα μιλήσω για το Τάνγκο.

Όχι για τα βήματα, τη μουσική ή την αγκαλιά.

Αλλά για κάτι που πολλές φορές στέκεται εμπόδιο σε όλα αυτά. Το ΕΓΩ μας.

Αυτό το μικρό, τεράστιο ΕΓΩ που καταφέρνει πολλές φορές να κάνει τον κόσμο του Τάνγκο μικρότερο απ' όσο του αξίζει. Το ΕΓΩ κάποιων δασκάλων που πιστεύουν ότι οι μαθητές τους ανήκουν.

Ότι αν ένας μαθητής θελήσει να μάθει και από κάποιον άλλον, είναι προδοσία.

Λες και η γνώση έχει ιδιοκτήτη.

Λες και ο σκοπός ενός δασκάλου δεν είναι να δώσει φτερά στον μαθητή του, αλλά να τον κρατήσει για πάντα κάτω από τη δική του σκιά. Το ΕΓΩ κάποιων διοργανωτών που θεωρούν ότι μια συγκεκριμένη μέρα της εβδομάδας τους ανήκει.

Ότι μια άλλη μιλόνγκα είναι απειλή και όχι μια ακόμη ευκαιρία να χορέψουμε.

Λες και το Τάνγκο είναι ένα οικόπεδο που χωρίσαμε και ο καθένας περιφρουρεί τα σύνορα του. Το ΕΓΩ κάποιων DJs που θέλουν να αρέσουν σε όλους, να αναγνωρίζονται από όλους, να επιβεβαιώνονται από όλους.

Ξεχνώντας ίσως ότι η μουσική δεν είναι διαγωνισμός δημοτικότητας.

Είναι μοίρασμα, συναίσθημα, ατμόσφαιρα.

Και ότι δεν χρειάζεται να είμαστε αρεστοί σε όλους για να κάνουμε κάτι όμορφο. Το ΕΓΩ κάποιων followers που περιμένουν από τους leaders να γίνονται συνεχώς καλύτεροι χορευτές, πιο μουσικοί, πιο δημιουργικοί, πιο προσεκτικοί… ενώ οι ίδιες θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν άλλο τον δικό τους χορό.

Λες και η αγκαλιά εξελίσσεται μόνο από τη μία πλευρά.

Και το ΕΓΩ κάποιων leaders που πιστεύουν ότι επειδή οδηγούν, αποφασίζουν και για τους δύο.

Ότι οι followers απλώς ακολουθούν, χωρίς άποψη, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς δικαίωμα να πει «όχι». Ξεχνώντας ότι η αγκαλιά δεν είναι εξουσία.

Είναι διάλογος.

Και κανένας πραγματικός διάλογος δεν γίνεται όταν μιλάει μόνο ο ένας.

Και υπάρχουν τόσα ακόμη… Οι παρέες που γίνονται κλειστά κλαμπ.

Οι συγκρίσεις.

Οι ανταγωνισμοί.

Οι μικρές αντιπαλότητες.

Η ανάγκη να αποδείξουμε ποιος ξέρει περισσότερα, ποιος χορεύει καλύτερα, ποιος έχει περισσότερο κόσμο, ποιος είναι πιο σημαντικός.

Πόση ενέργεια ξοδεύουμε για να προστατεύσουμε το ΕΓΩ μας και πόση λίγη αφήνουμε για να μεγαλώσουμε το Τάνγκο; Και κάπου εδώ είναι που αναρωτιέμαι… Μήπως τελικά δεν είναι το Τάνγκο που δυσκολεύεται να μεγαλώσει, αλλά εμείς που δυσκολευόμαστε να μεγαλώσουμε μέσα από αυτό; Γιατί το Τάνγκο έχει χώρο για όλους.

Για διαφορετικούς δασκάλους, διαφορετικές σχολές, διαφορετικές μιλόνγκες, διαφορετικές μουσικές επιλογές, διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές αγκαλιές.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε όλοι.

Δεν χρειάζεται να μας αρέσουν όλοι.

Δεν χρειάζεται καν να χορεύουμε με όλους.

Χρειάζεται όμως να σεβόμαστε ότι κανείς μας δεν είναι το κέντρο αυτού του κόσμου.

Και ίσως, αν αφήναμε λίγο στην άκρη την ανάγκη να έχουμε δίκιο, να ελέγχουμε, να ξεχωρίζουμε, να μας θαυμάζουν ή να μας επιλέγουν, να ανακαλύπταμε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.

Ότι το Τάνγκο μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν χορό.

Μπορεί να γίνει ένας χώρος ελευθερίας, δημιουργίας, αποδοχής, συνύπαρξης και προσωπικής εξέλιξης.

Αρκεί να του το επιτρέψουμε.

Γιατί τελικά, τι ειρωνεία… Χορεύουμε έναν χορό που μας μαθαίνει να ακούμε τον άλλον, αλλά πολλές φορές έξω από την αγκαλιά ακούμε μόνο τον εαυτό μας.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο βήμα που έχουμε ακόμη να μάθουμε. Να κάνουμε λίγο χώρο. Όχι στην πίστα. Μέσα μας.❤️ #tangoargentino #tango #cyprus #highlights

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους