Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Σκέπη του Θεου Μες στου απείρου την άχραντη αγκαλιά, εκεί που ανθίζει το άστρο και το κρίνο, ο Θεός σκύβει στης γης την ταπεινιά κι ευλογεί το χώμα, τον πόνο και τον θρήνο.

Κι αν ο άνθρωπος ξεστράτισε μακριά κι αν ερήμωσε της ψυχής του τα παλάτια, μια πνοή αιώνια, μυστική, βαθιά, του κρατά το φως αναμμένο μες στα μάτια. Ω, Πατέρα της αβύσσου και του φέγγους, που αγκαλιάζεις τ’ άστρα και τα κρίματα, σπέρνεις ελπίδα στις ρωγμές του ερέβους και κάνεις προσευχή κι αυτά τα θρύμματα.

Δεν είναι η δύναμή Σου στην οργή, μήτε στην κρίση που συντρίβει τον αμαρτωλό μα στη στοργή που, σαν αρχέγονη πηγή, ξαναγεννά τον πεπτωκότα άνθρωπο.

Κι όταν η νύχτα απλώνει τα φτερά της κι η γη στενάζει κάτω απ’ τα σφάλματά μας, Εσύ υφαίνεις με τ’ άυλα χέρια Σου το πέπλο της γαλήνης στα όνειρά μας.

Κι έτσι πορεύεται η πλάση, προστατευμένη, μες στη μεγάλη Σου, άρρητη πνοή κι η κάθε ύπαρξη, μικρή κι αδικημένη, βρίσκει στο έλεός Σου σκέπη και ζωή. Γιατί Εσύ είσαι η ρίζα κι η κορφή μας, το φως που δεν νικιέται απ’ τη σκιά κι όσο κι αν πέφτει η ανθρώπινη ψυχή μας, κρατάς τον κόσμο μέσα στην αγκαλιά. ✝️ Λουκάς Ασπιώτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους