Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για ένα λεπτό; Φεμινίστριες το ένα. Φεμινίστριες το άλλο.

Ενδυνάμωση των γυναικών.

Γυναίκες που υποστηρίζουν γυναίκες.

Γυναίκες που έχουν επιλογές.

Εντάξει, αλλά από ό,τι φαίνεται αυτές οι επιλογές έρχονται με όρους και προϋποθέσεις.

Επειδή τη ΣΤΙΓΜΗ που μια γυναίκα λέει ότι λατρεύει να είναι σύζυγος, να μένει στο σπίτι με τα παιδιά της, να φροντίζει τους γονείς της, να στηρίζει έναν σύζυγο ή απλώς να χτίζει μια ζωή χωρίς εταιρικό τίτλο, να τη και εμφανίζεται κάποια για να την ενημερώσει ότι πάει τις γυναίκες 50 χρόνια πίσω.

Κυρία μου.

Διπλώνω παντελόνια, φροντίζω γονείς, ή απλώς ζώ τη ζωή μου όπως τη θέλω — δεν παραδίδω τα συνταγματικά μου δικαιώματα.

Μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για ένα λεπτό; Νόμιζα ότι όλο το νόημα ήταν να μπορούν οι γυναίκες να ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ τι είδος ζωής θέλουν.

Όχι ότι έπρεπε όλες να επιλέξουμε την ίδια.

Αν δεν θέλεις παιδιά, μην κάνεις.

Αν δεν θέλεις γάμο, μην παντρευτείς.

Αν θέλεις διδακτορικό, πήγαινε πάρε το. Αν θέλεις να ανέβεις την εταιρική σκάλα, θα στη κρατήσω εγώ σταθερή.

Αν θέλεις να φροντίζεις τους γονείς σου, τα αδέλφια σου ή μια οικογένεια που δεν είναι η «δική σου» με την κλασική έννοια, αυτό είναι δική σου επιλογή και δική σου δύναμη.

Αν δεν θέλεις να μαγειρεύεις για κανέναν, αυτό είναι ανάμεσα σε σένα και την κουζίνα σου.

Αν θέλεις κάθε ευθύνη στον γάμο ή στην οικογένεια να μοιράζεται ακριβώς 50/50, με το καλό.

Δεν θα ήμουν εγώ αυτή, αλλά ούτε και χάνω τον ύπνο μου γι’ αυτό.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί μια γυναίκα μπορεί να ανακοινώσει με υπερηφάνεια ότι αφιέρωσε τη ζωή της στην καριέρα της και να εισπράξει θερμό χειροκρότημα, αλλά μια άλλη γυναίκα ανακοινώνει με υπερηφάνεια ότι αφιέρωσε τη δική της στην οικογένειά της — είτε αυτό σημαίνει παιδιά, είτε γονείς, είτε έναν άνθρωπο που αγαπά, είτε απλώς ένα σπίτι που κρατάει όρθιο — και ξαφνικά συζητάμε για εσωτερικευμένο μισογυνισμό.

Από πότε η φιλοδοξία μιας γυναίκας σταμάτησε να μετράει επειδή δεν συνοδευόταν από μισθοδοσία ή εταιρικό τίτλο; Και πριν αρχίσει κάποια να πληκτρολογεί, ναι, οι γυναίκες μπορούν να έχουν ΚΑΙ καριέρα ΚΑΙ οικογένεια, ΚΑΙ να είναι άγαμες και να στηρίζουν τους δικούς τους, ΚΑΙ να μην έχουν παιδιά και να είναι ευτυχισμένες.

Πολλές το κάνουν.

Δεν είναι καν αυτό το θέμα μας.

Το θέμα είναι ότι ορισμένες από εσάς έχετε βολευτεί τόσο πολύ στο να λέτε στις γυναίκες τι θα έπρεπε να θέλουν, που έχετε γίνει αυτό ακριβώς που ισχυρίζεστε ότι πολεμάτε.

Δεν θα έβλεπα ΠΟΤΕ μια γυναίκα να διασχίζει μια σκηνή για να παραλάβει το διδακτορικό της και να σκεφτώ: «Πώπω, τι κρίμα.

Φαντάσου πόσα γεύματα ή πόση φροντίδα γονιών θα μπορούσε να είχε προσφέρει αντί γι’ αυτό». Θα τη συγχαίρω.

Επειδή είμαι ικανή να αναγνωρίσω ότι τα επιτεύγματα μιας άλλης γυναίκας δεν απειλούν τα δικά μου.

Γιατί λοιπόν δεν μπορώ να πω ότι λατρεύω να φροντίζω τον σύζυγό μου, τους γονείς μου, ή απλώς τη ζωή που έχω χτίσει, χωρίς να μου κάνει κάποια τη διάγνωση στα σχόλια; Δεν πλένω ρούχα, δεν μαγειρεύω, δεν φροντίζω ανθρώπους επειδή το απαιτεί κάποιος.

Το κάνω επειδή τους αγαπώ ή επειδή έτσι θέλω να ζω. Δουλεύουν σκληρά για την οικογένεια, δουλεύω σκληρά για την οικογένεια — είτε αυτή η οικογένεια έχει παιδιά είτε όχι, είτε είμαι παντρεμένη είτε όχι — και καμία από τις δύο πλευρές δεν χρειάζεται κομπιουτεράκι για να βρει ποιος προσέφερε περισσότερα αυτή την εβδομάδα.

Δεν καταπιέζομαι επειδή υπηρετώ ανθρώπους που αγαπώ.

Κι εκείνοι δεν καταπιέζονται όταν υπηρετούν εμένα.

Αυτό λέγεται αγαπάω κάποιον.

Ή αγαπάω τη ζωή που επέλεξα.

Μπορείς να είσαι ανεξάρτητη, μορφωμένη, επιτυχημένη, φιλόδοξη και παρ’ όλα αυτά να λατρεύεις να είσαι η σύζυγος κάποιου, η κόρη που στηρίζει τους γονείς της, ή η γυναίκα που δεν θέλει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Μπορείς επίσης να είσαι απόλυτα ικανοποιημένη μεγαλώνοντας παιδιά, φροντίζοντας ένα σπιτικό, στηρίζοντας ηλικιωμένους γονείς, ή χτίζοντας μια ήσυχη, όμορφη ζωή που δεν θα σου αποφέρει ποτέ έναν εταιρικό τίτλο και που μπορεί να μην περιλαμβάνει ούτε γάμο ούτε παιδιά.

Καμία από αυτές τις γυναίκες δεν είναι λιγότερο έξυπνη.

Καμία δεν είναι λιγότερο πολυεπίπεδη ή αξιόλογη.

Αλλά εδώ είναι που πρόκειται πραγματικά να ταράξω κάποια.

Αν παλέψατε για να έχουν οι γυναίκες επιλογές, δεν δικαιούστε να κάνετε σκηνές όταν επιλέγουν διαφορετικά από εσάς — είτε αυτό σημαίνει γάμο και παιδιά, είτε φροντίδα γονιών, είτε ζωή χωρίς κανένα από τα δύο.

Δεν χρειάζομαι διάσωση από έναν γάμο στον οποίο είμαι ευτυχισμένη.

Δεν χρειάζομαι διάσωση από μια ζωή φροντίδας που εγώ επέλεξα.

Δεν χρειάζεται να με πείσει κανείς ότι η ζωή για την οποία προσευχήθηκα ή δούλεψα είναι κρυφά μια φυλακή.

Και σίγουρα δεν χρειάζομαι έναν άγνωστο στο Facebook να μου εξηγεί τον φεμινισμό επειδή έφτιαξα ένα σάντουιτς, επειδή έμεινα να φροντίσω τη μητέρα μου, ή επειδή απλώς δεν θέλω τα ίδια πράγματα με εσένα.

Για όνομα του Θεού δηλαδή.

Δεν μπορείς να κηρύττεις την ενδυνάμωση των γυναικών ενώ ταυτόχρονα συμπεριφέρεσαι στις γυναίκες που αγαπούν τον παραδοσιακό γάμο, τη μητρότητα, τη φροντίδα των δικών τους, ή απλώς μια ζωή χωρίς εταιρική φιλοδοξία, σαν να είναι πολύ χαζές για να ξέρουν τι θέλουν.

Αυτό δεν είναι απελευθέρωση.

Αυτό είναι απλώς άλλη μια γυναίκα που μου λέει πώς να ζήσω. Και νόμιζα ότι είχαμε τελειώσει με αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους