Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΑ ΖΟΥΜΕ, ΤΑ ΙΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ Ιδιαίτερα, το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, που μας ενώνει, με τον ίδιο τον Χριστό Αγαπητοί μου αδελφοί, Μέσα στη βιασύνη, της καθημερινότητάς μας, μέσα στις αγωνίες, στις στενοχώριες, στις δυσκολίες, και στις αμέτρητες φροντίδες της ζωής, πολλές φορές ξεχνάμε, ποιος είναι ο αληθινός σκοπός, της υπάρξεώς μας.

Αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε αγαθά, να εξασφαλίσουμε το αύριο, να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας, αλλά συχνά παραμελούμε εκείνο, που έχει τη μεγαλύτερη αξία: Τη ζωντανή κοινωνία, της ψυχής μας με τον Θεό. Η Αγία μας Εκκλησία, ως στοργική μητέρα, δεν μας καλεί, απλώς να πιστεύουμε, ότι υπάρχει ο Θεός.

Μας καλεί, να Τον γνωρίσουμε, να Τον αγαπήσουμε, να Τον πλησιάσουμε, και πάνω απ’ όλα, να ενωθούμε μαζί Του.

Και αυτή η ένωση, πραγματοποιείται με τον πιο θαυμαστό, και ουσιαστικό τρόπο, μέσα από τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, και ιδιαιτέρως, μέσα από το πανάγιο, και ζωοποιό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η Θεία Κοινωνία, δεν είναι μια απλή, θρησκευτική πράξη.

Δεν είναι ένα έθιμο, που κληρονομήσαμε, από τους γονείς και τους παππούδες μας.

Δεν είναι κάτι, που κάνουμε μόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, ή σε κάποια μεγάλη εορτή.

Είναι το μεγαλύτερο δώρο, της αγάπης του Θεού, προς τον άνθρωπο.

Είναι η στιγμή, κατά την οποία, ο ίδιος ο Χριστός μάς, προσφέρει το Πανάγιο Σώμα Του, και το Τίμιο Αίμα Του, για να γίνει ζωή, της ζωής μας, δύναμη στην αδυναμία μας, φως στο σκοτάδι μας, και ελπίδα στις δοκιμασίες μας.

Ο ίδιος ο Κύριός μας μάς διαβεβαιώνει: Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον. (Ιωάν. 6,54). Πόσο συγκλονιστικά είναι αυτά τα λόγια. Ο Χριστός, δεν μας λέει, απλώς να Τον θυμόμαστε, ή να μιμούμαστε, το παράδειγμά Του.

Μας προσκαλεί, να γίνουμε ένα μαζί Του. Να Τον δεχθούμε μέσα μας.

Να γίνει η παρουσία Του, αναπόσπαστο μέρος της υπάρξεώς μας.

Κι όμως, αγαπητοί μου, πόσες φορές στεκόμαστε, μπροστά σε αυτό το ανεκτίμητο δώρο, με αδιαφορία.

Πόσες φορές, συμμετέχουμε στη Θεία Λειτουργία, χωρίς να κατανοούμε το μεγαλείο, όσων τελούνται μπροστά μας.

Πόσες φορές, η καρδιά μας βρίσκεται μακριά, ενώ το σώμα μας, βρίσκεται μέσα στον Ιερό Ναό.

Και πόσες φορές, αφήνουμε να περάσουν μήνες, ακόμη και χρόνια, χωρίς να πλησιάσουμε το Άγιο Ποτήριο! Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με ειλικρίνεια: Εάν αγαπούμε, πραγματικά τον Χριστό, πώς μπορούμε να ζούμε, μακριά από το Μυστήριο που μας ενώνει μαζί Του; Η Θεία Κοινωνία, είναι τροφή αθανασίας.

Είναι πνευματικό φάρμακο, πηγή αγιασμού, και ζωής.

Δεν είναι ανταμοιβή, για τους δήθεν αναμάρτητους, διότι κανείς άνθρωπος, δεν είναι αναμάρτητος.

Είναι δωρεά του Θεού, προς εκείνους, που αγωνίζονται με μετάνοια, ταπείνωση, και ειλικρινή επιθυμία, να αλλάξουν τη ζωή τους.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει, ότι προσερχόμαστε απροετοίμαστοι ή επιπόλαια.

Πριν πλησιάσουμε το Άγιο Ποτήριο, χρειάζεται, να εξετάσουμε την καρδιά μας.

Να αναγνωρίσουμε τα σφάλματά μας.

Να ζητήσουμε, συγχώρηση από τον Θεό, και από τους ανθρώπους, που πληγώσαμε.

Να απομακρύνουμε, όσο μπορούμε, την κακία, τον εγωισμό, τη μνησικακία, και την κατάκριση.

Να προσευχόμαστε, να εξομολογούμαστε, και να προετοιμαζόμαστε, σύμφωνα με την καθοδήγηση, του πνευματικού μας πατέρα.

Δεν μπορούμε να ζητούμε να ενωθούμε με τον Χριστό της αγάπης, και συγχρόνως να κρατούμε, μέσα στην καρδιά μας, το μίσος για τον αδελφό μας.

Δεν μπορούμε, να πλησιάζουμε τον Θεό της συγχωρήσεως, και να αρνούμαστε πεισματικά, να συγχωρήσουμε, εκείνον που μας στενοχώρησε.

Η πραγματική συμμετοχή, στη Θεία Κοινωνία, προϋποθέτει αγώνα μετανοίας, και μας καλεί σε μια καινούργια ζωή.

Αλλά προσέξτε, και κάτι ακόμη, αγαπητοί μου. Η Θεία Κοινωνία, δεν τελειώνει τη στιγμή, που ο ιερέας, μάς μεταδίδει τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία πρέπει, να συνεχίζεται μέσα στην καθημερινή μας ζωή.

Όταν έχουμε, κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, πώς μπορούμε ύστερα, να προσβάλλουμε τον συνάνθρωπό μας; Πώς μπορούμε να κατακρίνουμε, να αδικούμε, να πληγώνουμε, και να περιφρονούμε; Ο άνθρωπος, που κοινωνεί, καλείται να γίνεται, περισσότερο υπομονετικός, περισσότερο ταπεινός, περισσότερο συγχωρητικός.

Να ανοίγει την καρδιά του, στον πόνο του άλλου.

Να προσφέρει, έναν καλό λόγο, σε εκείνον που υποφέρει.

Να στηρίζει τον αδύναμο, να παρηγορεί τον πονεμένο, να συγχωρεί εκείνον που τον αδίκησε.

Διότι δεν μπορεί, να υπάρχει αληθινή κοινωνία με τον Χριστό, χωρίς αγάπη προς τον άνθρωπο.

Αγαπητοί μου αδελφοί, Ιδιαίτερα σήμερα, που ο άνθρωπος αισθάνεται, όλο και περισσότερο μόνος, κουρασμένος, και απογοητευμένος, η Θεία Ευχαριστία, αποτελεί την πιο ζωντανή απάντηση, στην πνευματική του δίψα.

Ο κόσμος, μπορεί να μας προσφέρει, πολλές προσωρινές χαρές, αλλά δεν μπορεί να γεμίσει, το βαθύτερο κενό της ψυχής μας.

Μόνο ο Χριστός μπορεί, να δώσει στην καρδιά, εκείνη την ειρήνη, που δεν εξαρτάται, από τα χρήματα, την υγεία, την επιτυχία, ή τις εξωτερικές συνθήκες.

Όταν όλα, γύρω μας αλλάζουν, Εκείνος παραμένει σταθερός.

Όταν, οι άνθρωποι μας απογοητεύουν, Εκείνος εξακολουθεί να μας αγαπά.

Όταν πέφτουμε, Εκείνος, μας προσκαλεί να σηκωθούμε.

Όταν αισθανόμαστε ανάξιοι, Εκείνος, μας καλεί σε μετάνοια, και επιστροφή.

Και όταν, η ψυχή μας, διψά για αγάπη, και αιωνιότητα, Εκείνος, μάς προσφέρει τον ίδιο Του τον Εαυτό.

Ας μάθουμε, λοιπόν, να αγαπούμε τη Θεία Λειτουργία.

Να μην πηγαίνουμε στην Εκκλησία, μόνο από συνήθεια, ή επειδή αισθανόμαστε, κάποια κοινωνική υποχρέωση.

Ας πηγαίνουμε, γιατί εκεί, μας περιμένει ο Χριστός.

Ας συμμετέχουμε με προσοχή, ευλάβεια, πίστη, και προσευχή.

Ας κατανοήσουμε, ότι το κέντρο της εκκλησιαστικής μας ζωής, δεν είναι απλώς, το άναμμα ενός κεριού, η προσκύνηση μιας εικόνας, ή η παρουσία μας σε μια πανήγυρη, όσο ευλογημένες, κι αν είναι αυτές οι πράξεις.

Το κέντρο, της ζωής της Εκκλησίας, είναι ο ίδιος ο Χριστός, που προσφέρεται, σε κάθε Θεία Λειτουργία για τη σωτηρία του κόσμου.

Ας μη στερούμε, από την ψυχή μας, αυτή την ουράνια τροφή, από αμέλεια, ή αδικαιολόγητη αναβολή.

Και ας μη νομίζουμε, ότι αρκεί να κοινωνούμε εξωτερικά, χωρίς να επιθυμούμε, να αλλάξουμε εσωτερικά.

Ο σκοπός μας, δεν είναι απλώς, να πλησιάζουμε το Άγιο Ποτήριο, αλλά να αφήνουμε, τη χάρη του Θεού, να μεταμορφώνει ολόκληρη τη ζωή μας.

Να γίνεται η οικογένειά μας, χώρος αγάπης.

Το σπίτι μας, τόπος ειρήνης.

Τα λόγια μας, πηγή παρηγοριάς.

Οι πράξεις μας, μαρτυρία της πίστεώς μας.

Και η καρδιά μας, κατοικητήριο του Χριστού.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, Ας μη ζούμε, μια πίστη μόνο στα λόγια, αλλά μια πίστη, που γίνεται ζωή.

Ας μη μένουμε, απλοί θεατές των Ιερών Μυστηρίων, αλλά ας γινόμαστε, συνειδητοί μέτοχοι, της χάριτος του Θεού.

Ας θυμόμαστε πάντοτε, ότι η μεγαλύτερη ευλογία, δεν είναι να αποκτήσουμε, όλα όσα επιθυμούμε, σε αυτή τη ζωή, αλλά να αποκτήσουμε, τον Χριστό μέσα στην καρδιά μας.

Και όταν, Τον έχουμε μέσα μας, ακόμη και οι δυσκολίες, αποκτούν άλλο νόημα.

Ο πόνος, δεν εξαφανίζεται πάντοτε, αλλά δεν τον αντιμετωπίζουμε μόνοι.

Οι δοκιμασίες, δεν παύουν, αλλά η παρουσία Του, μας χαρίζει δύναμη, να τις υπομένουμε.

Αυτή είναι, η ομορφιά της μυστηριακής ζωής.

Αυτή είναι, η ανεξάντλητη αγάπη της Εκκλησίας μας.

Αυτό είναι, το ανεκτίμητο δώρο της Θείας Κοινωνίας.

Ας πλησιάζουμε, λοιπόν τον Χριστό με μετάνοια, πίστη, φόβο Θεού, και αγάπη.

Όχι επειδή, είμαστε τέλειοι, αλλά επειδή, έχουμε ανάγκη τη χάρη Του.

Όχι επειδή, δεν πέφτουμε ποτέ, αλλά επειδή, επιθυμούμε να σηκωνόμαστε πάντοτε κοντά Του.

Και είθε, κάθε Θεία Κοινωνία, να γίνεται για όλους μας, αρχή μιας βαθύτερης πνευματικής αναγεννήσεως, μιας πιο αληθινής αγάπης και μιας ζωής, που θα ευωδιάζει Χριστό.

Γιατί τελικά, αγαπητοί μου, ο μεγαλύτερος πλούτος της ζωής μας, δεν είναι όσα κρατούμε στα χέρια μας, αλλά Εκείνος, που αξιωνόμαστε, να δεχόμαστε μέσα στην καρδιά μας. Ο Χριστός είναι η ζωή μας, η ελπίδα μας, η σωτηρία μας, και η αιώνια χαρά μας. Με πολλή πατρική αγάπη και εγκάρδιες ευχές, Πηγη: Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αργύρης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους