Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΑΨΤΕ ΠΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ! Το δημοτικό τραγούδι ζει και θα συνεχίσει να ζει! Με αφορμή το φετινό αντάμωμα στο Πάρκο Τρίτση, αλλά και πολλές ανάλογες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε διάφορα μέρη, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Ηλείων Ιλίου «Η Αρχαία Ολυμπία», με τον ακούραστο πρόεδρό του, κ. Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.

Στο βίντεο τραγουδώ τσάμικα και άνθρωποι όλων των ηλικιών, με τους νέους μας σε πρώτο πλάνο, χορεύουν στον ανοιχτό χώρο με λεβεντιά και χάρη.

Και δεν είναι η μοναδική φορά! Σε πολλά ανταμώματα και γλέντια, η νέα γενιά αποδεικνύει έμπρακτα ότι αγαπά και τιμά την παραδοσιακή μας μουσική.

Κι όμως, εξακολουθούμε να ακούμε από συναδέλφους μας τη φράση «η δουλειά άλλαξε» και την άποψη πως οι νέοι δεν θέλουν πια τα δημοτικά τραγούδια.

Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι νέοι δεν τα θέλουν, αλλά ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε πως δεν τα θέλουν; Βεβαίως, σε πολλά εμπορικά πανηγύρια το γλέντι περιορίζεται συχνά στο «συρτοκαγκέλι», στο καλαματιανό και στα τσιφτετέλια, ενώ άλλοι παραδοσιακοί ρυθμοί και χοροί μένουν στο περιθώριο.

Και δεν είναι λίγες οι φορές που περνάει σχεδόν ολόκληρη η βραδιά και δεν έχουμε ακούσει ούτε ένα τσάμικο! Δεν έχω τίποτα εναντίον κανενός τραγουδιού ή χορού.

Για όλα υπάρχει χώρος! Το ζητούμενο είναι να υπάρχει ποικιλία και να αναδεικνύεται ο πλούτος της παράδοσής μας, με σεβασμό στον χαρακτήρα και στο ύφος κάθε τραγουδιού και χορού.

Το ίδιο ισχύει και για τα καθιστικά τραγούδια της τάβλας, για τα οποία ακούγεται πως δεν ακούγονται πια, γιατί «έχει αλλάξει η δουλειά». Όσοι ζήσαμε τα παραδοσιακά γλέντια γνωρίζουμε πως τα καθιστικά είχαν τη δική τους θέση: τα λέγαμε στην αρχή, για να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα και να φέρουμε την παρέα πιο κοντά, αλλά και στο τέλος, για να κλείσουμε τη βραδιά με συναίσθημα, συγκίνηση και την προσμονή της επόμενης αντάμωσης.

Δεν τα λέγαμε την ώρα που ο χορός είχε ανάψει για τα καλά.

Κάθε τραγούδι είχε τη στιγμή του και κάθε γλέντι τη δική του πορεία.

Κι όταν η βραδιά έκλεινε όμορφα, έμενε στα χείλη μας η ευχή: «Καλή αντάμωση του χρόνου!» Η τέχνη δεν είναι μόνο να ξέρεις τι θα τραγουδήσεις, αλλά και πότε θα το τραγουδήσεις! Το γλέντι δεν είναι αγώνας δρόμου.

Ο χορός χρειάζεται εναλλαγές, ανάσες, κορυφώσεις, συγκίνηση και χαρά.

Όπως λέγαμε και στο χωριό μου, δεν χρειάζεται να «πηλαλάμε» ασταμάτητα όλη τη βραδιά! Χρειάζεται να αισθανόμαστε τον κόσμο και να οδηγούμε το γλέντι με γνώση, μέτρο και ψυχή.

Η παράδοση χρειάζεται συνέχεια, εξέλιξη και δημιουργία.

Να κρατάμε ζωντανά τα παλιά και να δίνουμε χώρο σε νέα τραγούδια με ουσία και ποιότητα.

Όπως η αγάπη μας για την Ακρόπολη δεν εμποδίζει τη σύγχρονη αρχιτεκτονική δημιουργία, έτσι και ο σεβασμός στην παράδοση δεν αποκλείει το καινούργιο.

Το ένα μπορεί να συνυπάρχει αρμονικά με το άλλο.

Η «Καραγκούνα», η «Ιτιά», ο «Ήλιος», τα «Κλάματα», η «Παπαδιά», τα «Νιάτα», ο «Αυγερινός», το «Ο κάμπος επρασίνισε», το «Παπάκι» και τόσα άλλα τραγούδια αποτελούν πολύτιμα κομμάτια της κληρονομιάς μας.

Δεν γίνεται να τα εγκαταλείπουμε θεωρώντας εκ των προτέρων πως δεν ενδιαφέρουν τους νέους.

Συνάδελφοι, ας μην υποτιμούμε το κοινό μας και, κυρίως, τη νέα γενιά! Το δημοτικό τραγούδι δεν είναι μουσειακό είδος.

Είναι ζωντανή παράδοση, μνήμη, ταυτότητα και πολιτισμός.

Κι εμείς που το υπηρετούμε έχουμε χρέος να το μεταδίδουμε με γνώση, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Θέλω, τέλος, να διευκρινίσω πως δεν γράφω για να κάνω τον δάσκαλο ή να υποδείξω στους άλλους πώς θα κάνουν τη δουλειά τους.

Γράφω από την αγάπη και τον σεβασμό μου στο δημοτικό τραγούδι, με το οποίο πορεύτηκα μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί, πάνω απ’ όλα, αισθάνομαι και θα παραμείνω ισόβιος μαθητής του δημοτικού τραγουδιού.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις καραμέλες και ας μιλήσουν τα ίδια τα γεγονότα! Η παράδοση δεν πέθανε. Είναι εδώ, ζωντανή, και περιμένει από εμάς να της δώσουμε τη θέση που της αξίζει! Θεόφιλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους