Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μπέτυ Βαλάση ήταν η «Λωξάντρα» των παιδικών μας χρόνων, της εξαιρετικής τηλεοπτικής διασκευής του ομότιτλου μυθιστορήματος της Μαρίας Ιορδανίδου.

Ήταν 1980, ήμουν δεκάχρονο παιδί τότε, και η Λωξάντρα συντρόφευε τα βράδια μας μέσα από τη συχνότητα της κρατικής τηλεόρασης, μαγεύοντάς μας με τις περιπέτειές της.

Η ιστορία της ήταν για μας ένα γοητευτικό παραμύθι που ξεδιπλωνόταν μέσα σε ασπρόμαυρο φόντο παίζοντας με τις σκιές, πριν έρθει το χρώμα και τα τηλεοπτικά εφέ και σαρώσουν και αλλοτριώσουν την αλήθεια με τον περισπασμό του χρώματος. Η Λωξάντρα, όπως και οι άλλες ιστορίες εκείνης της εποχής, έγιναν αφορμή για να ανακαλύψω μέσα από τη δύναμη της εικόνας, τη μαγεία της λογοτεχνίας, της αφήγησης και των λέξεων.

Τη σημασία της ιστορίας και το πως τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που φαντάζουν απόμακρα και ακατανόητα πολλές φορές, επηρεάζουν δραστικά τις ζωές των απλών και καθημερινών ανθρώπων.

Κι όταν μια ηθοποιός ή μια σειρά το καταφέρνει αυτό, τότε παύει να είναι μια απλή τηλεοπτική παραγωγή αλλά γίνεται μύθος. Η Μπέτυ Βαλάση έζησε στη σκιά του ρόλου της, της «Λωξάντρας» όχι γιατί δεν ήταν μια σπουδαία ηθοποιός που υποδύθηκε επί σκηνής κι άλλους χαρακτήρες με τεράστια επιτυχία, αλλά γιατί ο ρόλος που ενσάρκωσε ήταν τόσο αγαπητός που δε θα μπορούσε να τον προσπεράσει ποτέ.

Αυτή η ταύτιση, αυτή που φοβούνται σήμερα πολλοί ηθοποιοί, δεν υποβάθμισε σε καμιά περίπτωση την καλλιτεχνική της διαδρομή, αντίθετα της προσέδωσε μια αξιοζήλευτη σαγήνη, μια περίεργη λάμψη που την ακολουθούσε πάντα σαν ασπρόμαυρη σκιά.

Μαζί με την Μπέτυ Βαλάση, μαζί με τη Λωξάντρα των παιδικών μας χρόνων, νιώθω πως σβήνει σιγά - σιγά και μια ολόκληρη εποχή.

Οι τεράστιοι ηθοποιοί, οι εξαιρετικές τηλεοπτικές παραγωγές, τα καλά μυθιστορήματα. Μπορεί να κάνω και λάθος. Καλό ταξίδι λοιπόν στο αιώνιο φως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους