Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο ηγέτες πολιτικών κομμάτων που κονταροχτυπιούνται για τη ψήφο μας δήλωσαν δημόσια τη θλίψη τους για τον θάνατο του Γ. Βαρδινογιάννη.

Συμπεραίνω από την προγενέστερη σιωπή τους ότι δεν αισθάνθηκαν καμία θλίψη, ούτε αγανάκτηση ούτε οργή, από τον θάνατο δύο εργατών και τον τραυματισμό άλλων τεσσάρων στα δύο διαδοχικά εργατικά ατυχήματα στη Motor Oil.

Ή, για να είμαι ακριβοδίκαιη, ίσως και να αισθάνθηκαν κάτι, αλλά δεν το εκδήλωσαν δημόσια.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να υπάρξει πιο αποκαλυπτική ομολογία της λειτουργίας των κομμάτων της λεγόμενης κεντρο-Αριστεράς.

Δεν αναφέρομαι στις διαχρονικές διασυνδέσεις των πολιτικών ελίτ με τους επιχειρηματικούς χώρους.

Ούτε αναζητώ μια κάποια ταξική ευαισθησία σε αυτές τις πολιτικές ελίτ.

Τον πυρήνα αυτής της στάσης θέλω να σχολιάσω.

Κατά παράδοξο τρόπο, και η εκφορά λόγου και η σιωπή δεν δηλώνουν αήθεια.

Η σιωπή απέναντι στον θάνατο μέλους της οικογένειας Βαρδινογιάννη θα ήταν αχαριστία.

Η εκδήλωση θλίψης για το αποτέλεσμα των εργατικών ατυχημάτων θα ήταν υποκρισία.

Κοινώς, η ταξική διάσταση του πένθους δηλώνει μεν την ταξική διάσταση των αντίστοιχων πολιτικών σταδιοδρομιών, με όλα τα συνεπακόλουθα αμοιβαία συμφέροντα, αλλά παράλληλα δηλώνει και ένα αντεστραμμένο ήθος: «εμφανίζομαι δημόσια με ειλικρίνεια». Δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω και τους δύο ηγέτες για την ειλικρινή αποκάλυψη του αξιακού τους συστήματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους