Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από Αντώνης Τουμανίδης που τα λέει ωραία... «Αχ, κακορίζικος τόπος... Όλο φαγωμάρα είναι. Τρώγεστε; Τι τρώγεστε μπρε; Τρεις πήχες χώμα είναι όλο κι όλο!» διακηρύσσει με παράπονο (και θυμό) η Μπέτυ Βαλάση ως Λωξάντρα στην τηλεοπτική μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος της Μαρίας Ιορδανίδου.

Δεκαετία του 1980. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είναι στην εξουσία.

Και όλοι τρώνε.

Τρώνε στην κυβέρνηση, τρώει ο λαός και οι πάντες είναι ευτυχισμένοι.

Προς το τέλος της δεκαετίας η ΝΔ «πατάει πόδι», ανεβαίνει στην εξουσία και αρχίζει και εκείνη να τρώει.

Όμως ο Αντώνης Σαμαράς τρώει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και με τη σειρά τους τρώνε και οι δύο πόρτα από τη Βουλή. Ο Ανδρέας φεύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο και στη θέση του έρχεται ο Κώστας Σημίτης (ο τρίτος Κώστας της Μεταπολίτευσης). Τώρα τρώνε στο χρηματιστήριο, τρώνε στην Ευρώπη, ο λαός τρώει στις Μπαχάμες με διακοποδάνεια και οι πάντες είναι, ακόμα, ευτυχισμένοι. Ένας Κώστας φεύγει κι ένας έρχεται. Ο Κώστας Καραμανλής παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και οι Νεοδημοκράτες τρώνε μέχρι να μην απομείνει τίποτα με σημαία τους Ολυμπιακούς Αγώνες (από τους οποίους τρώγανε και στο ΠΑΣΟΚ) και τη Eurovision.

Και στον λαό, που το μερτικό του στο φαγοπότι περιορίζεται, αρχίζει μια άλλου είδους φαγωμάρα. Τον Καραμανλή τρώει ένας Παπανδρέου –μια αέναη επανάληψη η πρωθυπουργία στην Ελλάδα– αλλά λεφτά για να φαγωθούν «δεν υπάρχουν» και το μέλλον των παιδιών μας το τρώει το ΔΝΤ. Ο Αντώνης Σαμαράς παίρνει τη σκυτάλη γιατί τον έτρωγε το μαράζι να γίνει πρωθυπουργός και ο λαός αρχίζει να τρώει το σαρκίο του.

Η «πρώτη φορά αριστερά» τρώει τον Σαμαρά και τον Αλέξη τον τρώει η επαναστατικότητα και η Μέρκελ. Στα ΑΤΜ ο Έλληνας τρώει ό,τι του έχει απομείνει. Ο Αλέξης φεύγει και ένας Μητσοτάκης ανεβαίνει ξανά στην εξουσία. Στη ΝΔ τρώνε με χρυσά κουτάλια στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Ευρώπη, με ιδιώτες φίλους και συν-εταίρους – τα πτυχία για το φαγοπότι κρίνονται προαιρετικά. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα παίζουν κρυφτούλι και ο λαός προμηθεύεται οινόπνευμα για να ζεσταθεί.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση αλληλοτρώγεται μέχρι το κόκκαλο. Στον ΣΥΡΙΖΑ τρώγονται μεταξύ τους και τρώνε προέδρους. Τον Αλέξη τον τρώει ο πι...ός του να γίνει ξανά πρωθυπουργός σερβίροντας ξαναζεσταμένο φαγητό – βλ. Όλγα & Έφη. Ο Σαμαράς ετοιμάζεται να φάει έναν ακόμα Μητσοτάκη (πρέπει να έχει γερό στομάχι, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά). Τον Βελόπουλο ετοιμάζεται να τον φάει ο Κασιδιάρης. Η Ζωή τρώει τους βουλευτές της, το ΚΚΕ σερβίρει για πολλοστή φορά το παρελθόν του και το ΠΑΣΟΚ θέλει να φάει τον Αλέξη.

Όλα αυτά όσο η Γκίλφοϊλ τρώει με τα μάτια της τον Αργυρό και αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ.

Και εμείς τρώμε κουτόχορτο που τόσο μας αρέσει –κατά πως φαίνεται– σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Κακορίζικος τόπος Λωξάντρα μου, κακορίζικος... Γιατί μια χώρα που κατακλέβει το «αύριο» των παιδιών της, κακορίζικη είναι.

Γιατί μια χώρα που δημιουργεί μια χειραγωγούμενη μάζα απαίδευτων νέων κακορίζικη είναι.

Γιατί μια χώρα που ανταμείβει τους νέους με ψίχουλα, κακορίζικη είναι.

Γιατί μια χώρα που δείχνει στους ανθρώπους της νέας γενιάς την πόρτα της εξόδου προς άλλες χώρες, κακορίζικη είναι.

Αλλά δεν είναι, μόνο, κακορίζικη μια χώρα όταν τα κάνει όλα αυτά... είναι και μια χώρα δίχως μέλλον.

Και όλοι εμείς οι περισπούδαστοι συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, σεναριογράφοι, άνθρωποι του πολιτισμού... γιατί σιωπούμε; Στην καλύτερη των περιπτώσεων μόνο ψιθύρους ακούω.

Και όταν οι υποτιθέμενοι άνθρωποι του πολιτισμού ψιθυρίζουν αντί να μιλάνε με στεντόρεια φωνή τα πράγματα όχι απλά δεν βαίνουν καλώς αλλά βαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Και συνεχίζουμε όχι μόνο να τρώμε κουτόχορτο αλλά το καταπίνουμε και αμάσητο... μέχρι να μας φάει η μαρμάγκα! Στη φωτογραφία: το εξώφυλλο της Α΄ έκδοσης της «Λωξάντρας», Δίφρος, Αθήνα 1963. #Μπέτυ_Βαλάση,#Λωξάνδρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους