Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Γιάννη Κουκέλλη Σάββατο πρωί και ο μικρός μου γιος, μου ανακοινώνει πως έχει ραντεβού με φίλους να πάει σε ένα μαγαζί για να παίξει ένα παιχνίδι που λέει Fifa, ηλεκτρονικά παιχνίδια τα λέω εγώ.

Εντάξει του λέω Νκόλα, ετοιμάσου και έλα να σου δώσω χρήματα.

Στο μεταξύ στο μυαλό μου ήρθαν τα δικά μας χρόνια, όταν πηγαίναμε στου Ζώτα, απέναντι από το Παρθεναγωγείο Δημοτικό σχολείο και τοκίζαμε... τα δικά μας χαρτζιλίκια, που ήταν κάτι πενηντάρικά και κατοστάρικα σε κέρματα.

Τις σκέψεις μου τις μοιράστηκα με την σύζυγο, όπου θυμηθήκαμε την αξία που είχαν τότε τα χρήματα και το πως νιώθαμε αν είχαμε ένα πεντακοσάρικο, ή ένα χιλιάρικο!!! «Έχω μια χήνα», έλεγα τότε εγώ, που στα 13 μου δούλευα σε ένα εργαστήριο με σάντουιτς για τα στρατόπεδα της Λέσβου.

Δεν είχα ανάγκη από χαρτζιλίκια των γονιών μου τότε.

Μάζευα, αν θυμάμαι καλά πέντε με έξι χιλιάδες δραχμές την βδομάδα.

Ούτε ένα χιλιάρικο δεν χαλούσα όλη την βδομάδα, κι αυτό μόνο αν επισκεπτόμουν με τους φίλους μου τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μια φορά την βδομάδα.

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την συζήτησή μου, και στα σόσιαλ, βλέπω την ξεθωριασμένη φωτο που δημοσιεύω.

Ένα χιλιάρικο, ένα πεντακοσάρικο και ένα κατοστάρικο!!! «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς», αναφώνησα. «Θυμάσαι βρε Γιάννη που περπατούσα όλη την αγορά για βρω πέντε – δέκα δραχμές φθηνότερα τα κεράσια;¨, μου είπε η σύζυγος.

Πως δεν θυμάμαι, απάντησα, ήταν τότε που νιόπαντρη περνούσαμε πολλά ζόρια.

Μια εποχή που μόλις είχε ξεκινήσει η εφημερίδα.

Είχαμε χορτάσει μακαρόνια και παντζάρια, που μας τα έδιναν τσάμπα.

Θυμήθηκα που μια Τετάρτη έπρεπε να πληρώσω το τυπογραφείο και δεν είχα, ούτε μια δραχμή στην τσέπη.

Οι λογαριασμοί να έχουν γίνει ολόκληρος πάκος μπροστά μου και εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα.

Ώσπου ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο.

Ήταν από την Αστυνομική Διεύθυνση, και ζητούσαν την Δέσποινα. «Πρέπει να έρθει η ίδια.

Πρόκειται για το χαμένο πορτοφόλι που βρήκε πέρυσι και μας παρέδωσε». Εκείνη έβαζε τις τελευταίες πινελιές... για το φύλλο που θα πήγαινε στο τυπογραφείο, κι εγώ έπρεπε να φύγω να πάω στον Λεσβιακό Κήρυκα που δούλευα ως τυπογράφος, για να αλλάξω τον πατέρα μου, που είχε πάει από το πρωί για να με αντικαταστήσει.

Γυρίζοντας μετά τις 2 το μεσημέρι στο γραφείο, είδα πάνω στην καρέκλα μου, τρεις σακούλες από το διπλανό μάρκετ γεμάτες από ψώνια.

Τυριά κρέας, ζυμαρικά, φρούτα, λαχανικά και άλλα πολλά.

Έμεινα ακίνητος και τα κοίταζα και δεν πίστευα στα μάτια μου.

Όταν άκουσα την πόρτα να ανοίγει, το πρώτο πράγμα που είπα ήταν: «Μα καλά δεν έχουμε να πληρώσουμε το τυπογραφείο και εσύ μου ψώνισες πράγματα από του σούπερ μάρκετ;». Χαμογέλασε! Και μου έδωσε ένα πεντοχίλιαρο και δύο χιλιάρικα, λέγοντάς μου: «Όταν πληρωθείς το Σάββατο από τον Κήρυκα, κράτα τα για το τυπογραφείο της επόμενης εβδομάδας». «Θυμάσαι που είχα βρει ένα πορτοφόλι και το είχα παραδώσει πριν έναν χρόνο; Ε, δεν πήγε κανένας να το αναζητήσει και μου είπαν να πάω να πάρω τα χρήματα εγώ». Ένιωσα μεγάλη ανάσα.

Τότε είχες ένα πεντοχίλιαρο και αγόραζες του κόσμου τα πράγματα.

Έβαζες ένα χιλιάρικο βενζίνη και περνούσες μια βδομάδα.

Αγόραζες ένα σουβλάκι 100 δρχ.

Έπινες ένα καφεδάκι το πρωί στο γραφείο και έκανε επίσης 100 δραχμές, όσο βεβαίως έκανε και μια τυρόπιτα.

Σήμερα ο καφές έχει γίνει απλησίαστος.

Όπως απλησίαστη είναι και η τυρόπιτα, που πρέπει να δώσεις... νεφρό για να τα πάρεις... Μου έμεινε όμως η εικόνα του τότε πρωθυπουργού που την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του ευρώ μας έδειχνε με περηφάνια μπροστά στο ΑΤΜ το νέο χαρτονόμισμα Το νέο χαρτονόμισμα που την επόμενη μέρα το 100στάρικο έγινε ένα ευρώ (340 δρχ), οι πενήντα δραχμές πενήντα λεπτά (170 δρχ). Οι μισθοί έμειναν ίδιοι και η φτώχεια των Ελλήνων ξεκίνησε χωρίς σταματημό... Στον μικρό Νικόλα έδωσα 10 ευρώ, που δεν μπορώ να πω ότι έδειχνε ευχαριστημένος, αλλά του εξήγησα πως όταν μεγαλώσει θα πρέπει να σκέπτεται πιο πολύ, απ’ όσο σκεπτόμασταν εμείς και να κάνει καλύτερες επιλογές, από αυτές που κάναμε εμείς... Περαστικά μας!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους