Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΟΙΑΣΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ – ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΣΦΥΚΤΙΑ – Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα των κυβερνητικών πανηγυρισμών, των επικοινωνιακών τεχνασμάτων και των στατιστικών που παρουσιάζονται επιλεκτικά για να δημιουργούν μια πλασματική εικόνα ευημερίας.

Είναι η Ελλάδα των εργαζομένων που δεν βγάζουν τον μήνα, των νέων που αδυνατούν να ανεξαρτητοποιηθούν, των οικογενειών που μετρούν τα ευρώ στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και των ανθρώπων που αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στη θέρμανση, το φαγητό και το ενοίκιο.

Όταν το 67% των πολιτών δηλώνει ότι αισθάνεται φτωχό, κανένα κυβερνητικό αφήγημα περί ανάπτυξης δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική πραγματικότητα.

Όταν η αγοραστική δύναμη παραμένει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, η ενεργειακή φτώχεια και η στεγαστική επιβάρυνση γονατίζουν τα νοικοκυριά, δεν αρκούν οι πανηγυρισμοί για την αύξηση των ονομαστικών μισθών.

Η ακρίβεια δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο για το οποίο κανείς δεν ευθύνεται.

Είναι και αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών: της ανοχής στην αισχροκέρδεια, της ανεπαρκούς εποπτείας της αγοράς, της φορολογικής επιβάρυνσης των πολιτών και της άρνησης ουσιαστικής παρέμβασης απέναντι στα υπερκέρδη ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς τις διεθνείς εξελίξεις, όταν αποφεύγει να αξιοποιήσει τα εργαλεία που διαθέτει για να προστατεύσει την κοινωνική πλειοψηφία.

Η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται πίσω από τον πληθωρισμό, τους πολέμους και τις διεθνείς κρίσεις. ✓ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΝΟΙΚΙΟ – Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, η επιβάρυνση από τα καύσιμα κίνησης και οι διαρκείς ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά αποκαλύπτουν την ανεπάρκεια των κυβερνητικών μέτρων.

Οι επιδοτήσεις που χρηματοδοτούνται από τα δημόσια έσοδα, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση στην πηγή των ανατιμήσεων, δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες του προβλήματος.

Συχνά καταλήγουν να ανακουφίζουν προσωρινά τους καταναλωτές, αφήνοντας ανέγγιχτα τα συμφέροντα που επωφελούνται από την κρίση. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ (ΕΛ.Α.Σ.) Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη προβάλλει μια διαφορετική κατεύθυνση: περιορισμό των περιθωρίων κέρδους και στα διυλιστήρια, μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ, φορολόγηση των υπερκερδών και ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά.

Στόχος πρέπει να είναι η πραγματική μείωση των τιμών και όχι η διαχείριση της δυσαρέσκειας με προσωρινά επιδόματα.

Ανάλογη είναι η εικόνα στη στέγαση.

Το δικαίωμα σε αξιοπρεπή κατοικία μετατρέπεται σε προνόμιο, ιδιαίτερα για τους νέους, τους εκπαιδευτικούς, τους εργαζομένους και τις οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα.

Η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης απαιτεί δημόσια και κοινωνική πολιτική κατοικίας, ενίσχυση της προσιτής μακροχρόνιας μίσθωσης, αποτελεσματικά μέτρα προστασίας των ενοικιαστών και παρεμβάσεις που θα συγκρατήσουν το κόστος διαβίωσης.

Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης: ποιος πληρώνει το κόστος των κρίσεων και ποιος προστατεύεται από την κρατική πολιτική. Η Δεξιά επιλέγει να διατηρεί άθικτες τις βασικές ισορροπίες υπέρ των ισχυρών. Η Αριστερά οφείλει να τις αμφισβητήσει έμπρακτα. ✓ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΚΕΝΤΡΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝ ΧΩΡΩΝ Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πολιτικό ερώτημα για την Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει: θα προσπαθήσει να πείσει την κοινωνία ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα ή θα προσαρμόσει τις θέσεις της σε όσα θεωρούν αποδεκτά οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις; Εδώ και δεκαετίες, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος αντιμετωπίζει το λεγόμενο «κέντρο» ως τη μαγική δεξαμενή ψήφων που δήθεν εξασφαλίζει την κυβερνητική προοπτική.

Δημοσκόποι, πολιτικοί αναλυτές και κομματικά επιτελεία επαναλαμβάνουν ότι κάθε προοδευτική δύναμη πρέπει να μετακινηθεί προς το κέντρο, να περιορίσει τις ριζοσπαστικές της θέσεις και να αποδείξει ότι είναι ακίνδυνη για το κατεστημένο.

Μόνο που αυτή η στρατηγική κρύβει μια θεμελιώδη αντίφαση: όσο περισσότερο η Αριστερά προσπαθεί να μοιάσει στους αντιπάλους της, τόσο περισσότερο χάνει τον λόγο για τον οποίο υπάρχει.

Το κέντρο δεν είναι ένας ενιαίος, σταθερός και πολιτικά ουδέτερος χώρος που περιμένει κάποιο κόμμα να τον κατακτήσει.

Είναι μια σύνθετη εκλογική περιοχή, με διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και διαφορετικές προσδοκίες.

Δεν υπάρχει κανένας πολιτικός νόμος που να επιβάλλει στην Αριστερά να υιοθετήσει κεντρώες οικονομικές πολιτικές για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Αντίθετα, όταν η κοινωνία βιώνει ανασφάλεια, φτωχοποίηση και διεύρυνση των ανισοτήτων, μια δύναμη που προσφέρει μόνο μετριοπαθείς διαχειριστικές υποσχέσεις κινδυνεύει να εμφανιστεί ως μία ακόμη εκδοχή του ίδιου συστήματος. ✓ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ Η μεταπολιτευτική εμπειρία προσφέρει σημαντικά διδάγματα. Το ΠΑΣΟΚ οικοδόμησε την πολιτική του κυριαρχία όχι μόνο απευθυνόμενο σε ψηφοφόρους του κέντρου, αλλά και εκφράζοντας κοινωνικά αιτήματα, διεκδικήσεις και προσδοκίες που προέρχονταν από την ευρύτερη Αριστερά.

Η συσπείρωση γύρω από το δίλημμα «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά» λειτούργησε επανειλημμένα ως μηχανισμός συγκέντρωσης προοδευτικών ψήφων, ακόμη και όταν η εφαρμοζόμενη πολιτική απομακρυνόταν από τις αρχικές κοινωνικές προσδοκίες.

Αντίστοιχα, η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο των μνημονίων δεν εξηγείται από μια υποτιθέμενη στροφή προς το κέντρο.

Συνδέθηκε με τη μαζική αμφισβήτηση της λιτότητας, με την απόρριψη της κοινωνικής καταστροφής και με την ελπίδα ότι υπήρχε εναλλακτική απέναντι στην πολιτική που είχαν στηρίξει οι κυρίαρχες δυνάμεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε τότε ένα ευρύ κοινωνικό ρεύμα που ζητούσε αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική αλλαγή.

Η εκλογική του νίκη δεν ήταν αποτέλεσμα της εγκατάλειψης της Αριστεράς, αλλά της υπόσχεσης ότι η Αριστερά μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης και να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις.

Βεβαίως, οι σημερινές συνθήκες δεν ταυτίζονται με εκείνες του 2015.

Τα ιστορικά παραδείγματα, όμως, αποδεικνύουν ότι η κοινωνική δυναμική δεν γεννιέται από δημοσκοπικές συνταγές.

Γεννιέται όταν ένα πολιτικό σχέδιο συναντά πραγματικές ανάγκες, εκφράζει συλλογικές προσδοκίες και δημιουργεί την πεποίθηση ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. ✓ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΟΡΣΕ Το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι απλώς η επιδίωξη προσέγγισης με τους ψηφοφόρους του κέντρου.

Είναι η πεποίθηση ότι αυτή η προσέγγιση απαιτεί αναγκαστικά την υιοθέτηση των περιορισμών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Όταν η Αριστερά αποδέχεται ως αδιαπραγμάτευτο το πλαίσιο που διαμορφώνει η Δεξιά, τότε περιορίζει εκ των προτέρων τις δυνατότητές της.

Όταν παρουσιάζει κάθε ουσιαστική κοινωνική παρέμβαση ως δημοσιονομικά ανέφικτη, πριν ακόμη εξετάσει εναλλακτικές προτεραιότητες, φορολογικές επιλογές και ανακατανομή πόρων, καταλήγει να υπερασπίζεται την ακινησία.

Μια σύγχρονη αριστερή πρόταση οφείλει να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστική και τεκμηριωμένη, κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά επεξεργασμένη.

Να εξηγεί πώς θα χρηματοδοτηθούν οι πολιτικές της, ποιοι θα επιβαρυνθούν και ποιοι θα ωφεληθούν.

Να συγκρούεται με τα προνόμια, χωρίς να υπόσχεται εύκολες λύσεις.

Να διευρύνει τα όρια του εφικτού αντί να τα αποδέχεται ως αιώνια και αμετάβλητα.

Αυτό σημαίνει ουσιαστική αύξηση των πραγματικών μισθών, ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες, ενίσχυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, προσιτή κατοικία, ενεργειακή δικαιοσύνη, προστασία της εργασίας και αποφασιστική αντιμετώπιση των ολιγοπωλίων. Η Αριστερά δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν περιορίζεται στο να διαχειρίζεται με ηπιότερο τρόπο τις συνέπειες μιας πολιτικής που δεν αμφισβητεί. ✓ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ Οι πρόσφατες διεθνείς πολιτικές εξελίξεις, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις προοδευτικές διεκδικήσεις του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη και της Ελίφ Έραλπ από το Die Linke στο Βερολίνο, αναδεικνύουν τη σημασία μιας πολιτικής που συνδέεται με συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες.

Η προσιτή κατοικία, η ανακούφιση από το κόστος ζωής, η ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών και η αντιμετώπιση των ανισοτήτων μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα μιας σύγχρονης προοδευτικής πρότασης.

Η πολιτική απήχηση τέτοιων πρωτοβουλιών δεν αποδεικνύει ότι κάθε ριζοσπαστική θέση εξασφαλίζει εκλογική επιτυχία.

Αποδεικνύει, όμως, ότι η Αριστερά δεν είναι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τις προγραμματικές της αρχές για να συνομιλήσει με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Οι πολίτες δεν αναζητούν απλώς μια καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση.

Αναζητούν απαντήσεις στα προβλήματα που καθορίζουν τη ζωή τους.

Και μια πολιτική δύναμη μπορεί να διευρύνει την επιρροή της όταν συνδέει τις αξίες της με συγκεκριμένες, κατανοητές και εφαρμόσιμες λύσεις. ✓ ΕΛ.Α.Σ. ΚΑΙ ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Alexis Tsipras : ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ Σε αυτό το περιβάλλον, η ΕΛ.Α.Σ. καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια ακόμη κομματική προσπάθεια.

Η προοπτική της συνδέεται με την ικανότητά της να εκφράσει μια νέα πολιτική κουλτούρα, να αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες και να συγκροτήσει ένα πειστικό σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού.

Η αναφορά σε μια Νέα Μεταπολίτευση, σε έναν νέο πατριωτισμό, σε μια ηθική επανάσταση και στην ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών αποκτά περιεχόμενο μόνο εφόσον συνοδεύεται από διαφάνεια, συλλογικές διαδικασίες, λογοδοσία και σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις.

Η ανανέωση δεν μπορεί να είναι απλώς αλλαγή προσώπων.

Πρέπει να είναι αλλαγή νοοτροπίας, προτεραιοτήτων και τρόπου άσκησης της εξουσίας.

Η συμβολή του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να αποδειχθεί σημαντική, εφόσον συνδεθεί με την αυτοκριτική, την αξιοποίηση της ιστορικής εμπειρίας της διακυβέρνησης 2015-2019 και τη διαμόρφωση ενός νέου, κοινωνικά πλειοψηφικού προγράμματος.

Δεν αρκεί η επίκληση του παρελθόντος.

Χρειάζεται καθαρή απάντηση για το παρόν και συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον.

Η διεύρυνση της ΕΛ.Α.Σ. με ανθρώπους που διαθέτουν πολιτική εμπειρία, προοδευτικές θέσεις και αποδεδειγμένη διάθεση προσφοράς μπορεί να ενισχύσει αυτή την προσπάθεια.

Προϋπόθεση, όμως, είναι να μη μετατραπεί η νέα πρωτοβουλία σε αναπαραγωγή των παλιών κομματικών μηχανισμών, των προσωπικών ανταγωνισμών και των αποκλεισμών.

Χρειαζόμαστε μια Αριστερά ανοιχτή στην κοινωνία, όχι κλειστή στους μηχανισμούς της. Μια Αριστερά που δεν φοβάται τη διαφωνία, δεν επενδύει στην προσωπολατρία και δεν μετρά την πολιτική επάρκεια με βάση την προσωπική εγγύτητα σε ηγετικά στελέχη. ✓ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Η αντιπαράθεση της ΕΛ.Α.Σ. με το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να μετατραπεί σε αυτοσκοπό.

Η πολιτική διαφωνία είναι θεμιτή και ο προγραμματικός ανταγωνισμός αναγκαίος.

Δεν μπορεί, όμως, να υποκαθιστά την αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία και τις πολιτικές που διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Το ΠΑΣΟΚ έχει την ευθύνη να εξηγήσει τις πολιτικές επιλογές του, τις αντιφάσεις του και τη στάση του απέναντι στην κυβερνητική πολιτική. Η ΕΛ.Α.Σ., από την πλευρά της, έχει την ευθύνη να παρουσιάσει με σαφήνεια τις δικές της διαφορές, χωρίς να εγκλωβίζεται σε προσωπικές αντιπαραθέσεις και διαρκείς ανταλλαγές κατηγοριών.

Η προοδευτική συνεργασία δεν μπορεί να στηρίζεται σε αριθμητικά αθροίσματα δημοσκοπήσεων ούτε να οικοδομηθεί με τελεσίγραφα.

Απαιτεί κοινές δεσμεύσεις, κοινωνικό πρόγραμμα, δημοκρατικές εγγυήσεις και ειλικρινή αναγνώριση των πολιτικών διαφορών.

Κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί σιωπή από τους άλλους, αλλά κανείς δεν πρέπει να υπονομεύει εκ των προτέρων κάθε δυνατότητα συνεννόησης.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν εμφύλιο στον προοδευτικό χώρο.

Έχει ανάγκη από μια ισχυρή εναλλακτική απέναντι στη Δεξιά, με καθαρές θέσεις, κοινωνικές συμμαχίες και πραγματική δυνατότητα διακυβέρνησης. ✓ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟΛΜΗ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ Οι επόμενες εκλογές δεν θα λύσουν αυτομάτως τα προβλήματα της χώρας.

Θα αποτελέσουν, όμως, κρίσιμο σταθμό για το αν μπορεί να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.

Η πτώση της Δεξιάς δεν είναι αυτοσκοπός, αν πρόκειται να αντικατασταθεί από μια κυβέρνηση που θα διατηρήσει ανέπαφες τις ίδιες οικονομικές και κοινωνικές προτεραιότητες.

Ο πραγματικός στόχος είναι η πολιτική αλλαγή που θα φέρει αλλαγή πολιτικής: αναδιανομή του πλούτου, ενίσχυση της εργασίας, προστασία των αδύναμων, δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Αυτό προϋποθέτει μια Αριστερά που θα μιλήσει ξανά με αυτοπεποίθηση για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Που θα διεκδικήσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων, των νέων, των ανέργων, των μικρών επαγγελματιών, των ανθρώπων του πολιτισμού και της επιστήμης.

Που θα ενώσει τις κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες σήμερα αισθάνονται εγκαταλειμμένες, απογοητευμένες και πολιτικά ανέκφραστες.

Δεν χρειαζόμαστε μια Αριστερά που θα ζητά συγγνώμη επειδή είναι Αριστερά.

Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που θα αποδεικνύει καθημερινά ότι μπορεί να κυβερνήσει με εντιμότητα, σχέδιο, κοινωνική ευαισθησία και αποφασιστικότητα.

Η γονατισμένη κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες διακηρύξεις περί κέντρου, ούτε νέες συνταγές διαχείρισης της φτώχειας.

Χρειάζεται μια τολμηρή, σύγχρονη και ριζοσπαστική πρόταση που θα ξαναδώσει νόημα στη συλλογική δράση και προοπτική στην κοινωνική πλειοψηφία. Η ΕΛ.Α.Σ. οφείλει να γίνει μέρος αυτής της απάντησης.

Με πρόγραμμα, διαφάνεια, δημοκρατία, κοινωνικούς αγώνες και ανοιχτές πόρτες.

Με ενότητα χωρίς σιωπητήριο, διεύρυνση χωρίς αποκλεισμούς και συνεργασία χωρίς πολιτικές εκπτώσεις.

Γιατί η Αριστερά δεν υπάρχει για να διαχειρίζεται τα όρια που της επιβάλλουν οι ισχυροί.

Υπάρχει για να τα αμφισβητεί, να τα διευρύνει και να ανοίγει δρόμους εκεί όπου σήμερα κυριαρχούν η ανασφάλεια και η παραίτηση. ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ. ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ. ΜΙΑ ΝΕΑ, ΤΟΛΜΗΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ! ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ – ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ! . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους