Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γέλασα αλλά και προβληματιστηκα από το Βολιωτικο δημοσίευμα. Η διπλωματία δεν είναι μόνο λάμψη.

Είναι εμπειρία, συνέχεια και θεσμική ευθύνη.

Η αλήθεια να λέγεται.

Η σύγκριση μεταξύ του Jeffrey Pyatt και της Kimberly Guilfoyle είναι άδικη και βέβαια αναδεικνύει μεγάλες διαφορές, τόσο στην προσέγγιση της διπλωματίας όσο και στη διάρκεια της θητείας τους.

Όχι γιατί είναι Φίλος αλλά γιατί δεν συγκρίνονται οι αξίες τους.

Προσωπικά, πιστεύω βαθιά στον επαγγελματία διπλωμάτη καριέρας έναντι του πολιτικά επιλεγμένου Πρέσβη.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν μια εξαιρετικά ισχυρή διπλωματική υπηρεσία, με ανθρώπους υψηλής κατάρτισης, εμπειρίας και διεθνούς κύρους.

Θέλω, όμως, να επισημάνω και κάτι ακόμη. Η Kimberly Guilfoyle, η πρώτη γυναίκα Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, κατά την άποψή μου δεν έτυχε της θεσμικής προστασίας και καθοδήγησης που όφειλε να έχει.

Ούτε από το ίδιο της το Υπουργείο, ούτε από τους στενούς συνεργάτες της, ούτε από εκείνους που παρουσιάζονταν ως φίλοι της.

Αντί να τη βοηθήσουν να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις και στους άγραφους κανόνες της διπλωματίας, πολλοί έδειχναν να απολαμβάνουν τη λάμψη που τη συνόδευε.

Όλοι ζούσαν μέσα στα δικά της στρας, αλλά ελάχιστοι φαίνεται πως φρόντισαν να καλύψουν τις αδυναμίες και τα κενά της διπλωματικής της εμπειρίας.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη ευθύνη του περιβάλλοντός της.

Γιατί ένας πολιτικά επιλεγμένος Πρέσβης μπορεί να μην έχει την εμπειρία ενός διπλωμάτη καριέρας.

Οφείλει, όμως, να έχει δίπλα του ανθρώπους που γνωρίζουν πότε να συμβουλεύουν, πότε να προειδοποιούν και, κυρίως, πότε να προστατεύουν τον θεσμό.

Η πραγματική φιλία δεν είναι να χειροκροτείς τη λάμψη. Είναι να προστατεύεις τον άνθρωπο όταν τα φώτα σβήνουν. Γιώργος Ξηραδάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους