Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του μακαριστού Ἀντωνίου Μπλούμ, Μητροπολίτη Σουρόζ, «Ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ θανάτου». Ἡ μητέρα μου πέθανε ἀπὸ καρκίνο που τὴ βασάνισε γιὰ μιὰ περίοδο περισσότερο ἀπὸ τρία χρόνια.

Ἐγχειρίστηκε, ἀλλὰ ἀνεπιτυχῶς.

Ὁ γιατρὸς μοῦ μίλησε γι’ αὐτὸ καὶ κατόπιν πρόσθεσε: «Φυσικά, δὲν θὰ πεῖς τίποτε στὴ μητέρα σου».Τοῦ εἶπα: «Θὰ τὸ πῶ». Καὶ τὸ εἶπα.Θυμᾶμαι πὼς τὴν πλησίασα καὶ τῆς εἶπα ὅτι εἶχε τηλεφωνήσει ὁ γιατρὸς καὶ μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ἡ ἐγχείρηση δὲν εἶχε πετύχει.

Σιωπήσαμε γιὰ ἕνα λεπτὸ καὶ κατόπιν ἡ μητέρα μου εἶπε: «Καὶ ἔτσι θὰ πεθάνω».Τῆς εἶπα: «Ναί».Κατόπιν ἔμεινα κοντά της, ἐντελῶς σιωπηλός, ἐπικοινωνώντας μαζί της δίχως λέξεις.

Δὲν νομίζω ὅτι κάναμε τίποτε σκέψεις.

Εἴχαμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε κάτι που εἶχε εἰσβάλει στὴ ζωή μας καὶ τὴν εἶχε ἀλλάξει τελείως.

Αὐτὸ δὲν ἦταν κάποια σκιά, ἕνα κακό, κάποιος τρόμος.

Ἦταν τὸ ἔσχατο.

Καὶ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὸ τὸ ἔσχατο χωρίς ἀκόμη νὰ γνωρίζουμε πῶς θὰ ἐκτυλισσόταν.

Μείναμε μαζὶ ὅσο αἰσθανθήκαμε ὅτι ἔπρεπε νὰ μείνουμε.

Καὶ μετὰ ἡ ζωὴ συνεχίστηκε.Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ μὴν κλειστοῦμε οὔτε γιὰ μιὰ στιγμή, ἡ μητέρα μου κι ἐγώ, σ’ ἕνα ψέμα, νὰ μὴν ὁδηγηθοῦμε σε μιὰ κωμωδία, στερημένοι ἀπὸ ὁποιαδήποτε βοήθεια.

Δὲν ὑπῆρξε στιγμὴ που νὰ μπήκα στὸ δωμάτιο τῆς μητέρας μου μ’ ἕνα ψεύτικο χαμόγελο, ἢ λέγοντας κάτι τὸ ψεύτικο.

Δὲν ὑπῆρξε καμία στιγμὴ που νὰ παίξαμε τὴν κωμωδία μιᾶς ζωῆς που κατακτᾶ τὸν θάνατο, ποτὲ δὲν ἰσχυριστήκαμε ὅτι ἡ ἀρρώστια θὰ φύγει, ὅταν καὶ οἱ δυὸ γνωρίζαμε ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ συμβεῖ.

Δὲν ὑπῆρξε καμιὰ στιγμὴ που νὰ στερήθηκε ὁ ἕνας τὴν βοήθεια τοῦ ἄλλου.

Ὑπῆρξαν στιγμὲς που ἡ μητέρα μου αἰσθάνθηκε νὰ χρειάζεται βοήθεια.

Θὰ κτυποῦσε τότε τὸ κουδούνι καὶ θὰ ἐρχόμουν, καὶ θὰ μιλούσαμε γιὰ τὸν ἐπερχόμενο θάνατο καὶ τὸ αἴσθημα ἀπώλειας που εἶχα.Ἀγαποῦσε τὴν ζωή.

Τὴν ἀγαποῦσε βαθιά.

Λίγες μέρες πρὶν πεθάνει ἔλεγε ὅτι θὰ προτιμοῦσε νὰ ζήσει 150 χρόνια ὑποφέροντας, ἀντὶ νὰ πεθάνει.

Μᾶς ἀγαποῦσε.

Θλιβόταν γιὰ τὸν χωρισμό: «Ὦ! Γιὰ τὸ ἄγγιγμα ἑνὸς χαμένου χεριοῦ καὶ τὸν ἦχο μιᾶς φωνῆς που ἀκόμη ὑπάρχει».Κατόπιν, ὑπῆρξαν ἄλλες στιγμὲς που αἰσθάνθηκα τὸν πόνο, καὶ πήγαινα τότε καὶ μιλοῦσα γι’ αὐτὸν στὴ μητέρα μου.

Μὲ στήριζε καὶ μὲ βοηθοῦσε νὰ ἀντικρίσω τὸν θάνατο.

Αὐτὴ ὑπῆρξε μιὰ βαθιὰ καὶ ἀληθινὴ σχέση, δίχως κανένα ψέμα μέσα της.

Σ’ αὐτὴν τὴν σχέση εἶχε βρεῖ θέση ὁτιδήποτε εἶναι ἀληθινό.

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἄλλη πλευρά, που τὴν ἀνέφερα προηγουμένως.

Ἐπειδὴ ὁ θάνατος μπορεῖ νὰ ἐπέλθει ἀνὰ πᾶσα στιγμή, καὶ τότε θὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ νὰ διορθωθεῖ κάτι που ἦταν στραβό, ὅλη ἡ ζωὴ πρέπει κάθε στιγμὴ νὰ γίνεται μιὰ ἔκφραση, ὅσο τὸ δυνατὸν τελειότερη καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένη, σχέσης σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης.

Μόνο ὁ θάνατος μπορεῖ νὰ μετατρέψει ὅσα πράγματα φαίνονται μικρὰ καὶ ἀσήμαντα σε σημεῖα μεγάλα καὶ σημαντικά.

Ὁ τρόπος που προετοιμάζεις ἕνα φλιτζάνι τσάι πάνω σ’ ἕναν δίσκο, που τοποθετεῖς τὰ μαξιλάρια κάτω ἀπὸ ἕναν ἄρρωστο, ὁ τρόπος που ἠχεῖ ἡ φωνή σου, ὁ τρόπος που κινεῖσαι – τὰ πάντα μποροῦν νὰ γίνουν ἔκφραση ὅλων ὅσων ὑπάρχουν σε μία σχέση.Ἂν ὑπάρχει μιὰ λανθασμένη παρατήρηση, ἂν ὑπάρχει ἕνα ῥῆγμα, ἂν κάτι ἔχει στραβώσει, πρέπει νὰ διορθωθεῖ ἀμέσως, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἡ ἀναπόφευκτη βεβαιότητα ὅτι ἀργότερα θὰ εἶναι πολὺ ἀργά.

Ὁ θάνατος μᾶς κάνει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀλήθεια τῆς ζωῆς, με μιὰ ἀδρότητα καὶ σαφήνεια που τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν μεταδώσει.Εἶναι σημαντικό, εἴτε ἀντικρίζοντας τὸν θάνατό μας εἴτε ἀντιμετωπίζοντας τὸν θάνατο κάποιου ἄλλου, νὰ συνειδητοποιοῦμε τὴν αἰωνιότητα.

Πρὶν ἀπὸ τριάντα περίπου χρόνια, ἕνας ἄνθρωπος ὁδηγήθηκε στὸ νοσοκομεῖο, με μιὰ φαινομενικὰ συνηθισμένη ἀρρώστια.

Μετὰ τὶς ἐξετάσεις βρέθηκε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ καρκίνο που δὲν μποροῦσε νὰ χειρουργηθεῖ.

Τὸ πληροφορήθηκε ἡ ἀδελφή του καθὼς καὶ ἐγώ, ἀλλὰ ὄχι αὐτός.

Αἰσθανόταν ἀκμαῖος, δυνατὸς καὶ πάρα πολὺ ζωντανός.Μοῦ εἶπε: «Ἔχω τόσα νὰ κάνω καὶ βρίσκομαι ἐδῶ, καθηλωμένος στὸ κρεβάτι, γιὰ πόσο ἀκόμη;»Τοῦ εἶπα: «Πόσο συχνὰ δὲν μου ἔχεις πεῖ ὅτι ὀνειρεύεσαι τὴν στιγμὴ που θὰ μποροῦσες νὰ σταματήσεις τὸν χρόνο ὥστε νὰ μπορεῖς νὰ εἶσαι ἀντὶ νὰ φτιάχνεις; Ποτὲ δὲν τὸ ἔκανες. Ὁ Θεὸς τὸ κάνει τώρα γιὰ σένα.

Τώρα εἶναι καιρὸς γιὰ νὰ εἶσαι».Ἀντιμετωπίζοντας τὴν ἀνάγκη τοῦ νὰ «εἶναι», σε μιὰ κατάσταση που θὰ τὴν ἀποκαλούσαμε ἐντελῶς θεωρητική, ἔμεινε ἔκπληκτος καὶ εἶπε: «Τί πρέπει νὰ κάνω;»Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ ἀρρώστια καὶ ὁ θάνατος δὲν καθορίζονται μόνο ἀπὸ φυσιολογικὲς ἀλλαγὲς -ἀπὸ τὰ μικρόβια καὶ τὴν παθολογία- ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα που καταστρέφουν τὴν ἐσωτερική μας ἐνέργεια.

Αὐτὰ εἶναι ὅλα ὅσα θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἀποκαλέσει ἀρνητικὲς σκέψεις καὶ αἰσθήματα, τὸ καθετί που ἐξασθενίζει τὴν ζωὴ μέσα μας, τὸ καθετί που ἐμποδίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸ νὰ ξεχυθεῖ σὰν ποτάμι, καθαρὸ καὶ ἐλεύθερο.

Τοῦ πρότεινα λοιπὸν νὰ τακτοποιήσει ὄχι μόνο ἐξωτερικά, ἀλλὰ καὶ μέσα τοῦ ὅλα ὅσα ὑπῆρξαν λανθασμένα στὴ σχέση τοῦ με τοὺς ἀνθρώπους, με τὸν ἴδιο, σε ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς του, καὶ νὰ ἀρχίσει ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμή.

Ὅταν μάλιστα τὸ κάνει αὐτὸ γιά τὸ τώρα, ἂς προχωρήσει πίσω στὸ παρελθὸν γιὰ νὰ τὸ καθαρίσει, γιὰ νὰ κάνει εἰρήνη με τοὺς πάντες, λύνοντας τοὺς κόμβους, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει κάθε κακό, γιὰ νὰ μετανοήσει, γιὰ νὰ δεχθεῖ καὶ νὰ εὐγνωμονήσει με ὅλη του τὴν ζωή – πράγματι, ἡ ζωή του εἶχε σταθεῖ σκληρή.Ἔτσι, μέρα με τὴν μέρα, μήνα με τὸν μήνα, περάσαμε ἀπὸ ὅλη αὐτὴν τὴν διαδικασία.

Ἔκανε εἰρήνη με ὁλόκληρη τὴν ζωή.

Καὶ τὸν θυμᾶμαι στὸ τέλος, ξαπλωμένο στὸ κρεβάτι του, τόσο ἀδύνατο που νὰ μὴν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει τὸ κουτάλι, νὰ μοῦ λέει με μάτια που ἔλαμπαν: «Τὸ σῶμα μου ἔχει, κιόλας πεθάνει, καὶ ὅμως ποτὲ δὲν ἔνιωσα τόσο πολὺ ζωντανός, ὅπως νιώθω τώρα». Εἶχε ἀνακαλύψει ὅτι ἡ ζωὴ δὲν ἦταν μόνο τὸ σῶμα του, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ἦταν τὸ σῶμα του, καὶ ὅτι διέθετε μιὰ πραγματικότητα που ὁ θάνατος τοῦ σώματός του δὲν μποροῦσε νὰ καταστρέψει.Αὐτὴ εἶναι μιὰ πολὺ σπουδαία ἐμπειρία.

Εἶναι κάτι που πρέπει νὰ κάνουμε σ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μας, σε κάθε στιγμή, ἂν θέλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν δύναμη τῆς αἰώνιας ζωῆς μέσα μας καὶ συνεπῶς νὰ ἀποβάλουμε τὸν φόβο γιὰ ὁτιδήποτε συμβεῖ στὴν πρόσκαιρη αὐτὴ ζωή, που ἐπίσης μᾶς ἀνήκει

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους