Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΟΥΝ. ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΔΙΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΣΩ… Έχω την ανάγκη να μιλήσω, να εκφράσω όλα όσα νιώθω και κρατάω μέσα μου τόσο καιρό.

Γιατί, όσο δυνατός κι αν δείχνει ένας άνθρωπος προς τα έξω, κανείς δεν ξέρει τι κουβαλάει μέσα στην ψυχή του.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχει παρεξηγηθεί πολλές φορές.

Οι περισσότεροι, κρίνοντας από την εμφάνισή μου, το ντύσιμό μου και τον χαρακτήρα μου, σχηματίζουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για μένα.

Με κρίνουν χωρίς να με γνωρίζουν, χωρίς να έχουν προσπαθήσει ποτέ να δουν τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την εικόνα που βγάζω προς τα έξω.

Γιατί, αν με γνώριζαν πραγματικά, αν έμπαιναν έστω και λίγο στην ψυχή μου, θα καταλάβαιναν αμέσως τι άνθρωπος είμαι.

Είμαι μια κοπέλα ειλικρινής, αληθινή και αυθεντική.

Έμαθα να μιλάω ανοιχτά, να εκφράζω όσα νιώθω και να λέω κατάμουτρα αυτό που με ενοχλεί, χωρίς να κρύβομαι πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και υποκριτικές συμπεριφορές.

Δεν έμαθα να παίζω θέατρο, ούτε να προσποιούμαι κάτι που δεν είμαι, μόνο και μόνο για να γίνω αρεστή στους άλλους.

Κι όμως, με τον καιρό κατάλαβα πως η αλήθεια δεν αρέσει σε όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν ένα όμορφο ψέμα από μια σκληρή αλήθεια.

Που θέλουν δίπλα τους ανθρώπους οι οποίοι θα τους χαϊδεύουν τα αυτιά και όχι ανθρώπους που θα τους λένε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι.

Και κάπως έτσι, η ειλικρίνειά μου έγινε για κάποιους ελάττωμα, ενώ η σιωπή και η υποκρισία έγιναν για άλλους τρόπος ζωής.

Το τελευταίο διάστημα μπήκαν στη ζωή μου άνθρωποι που υποτίθεται πως ήταν φίλοι μου.

Άνθρωποι που έδειχναν πως νοιάζονται, πως με εκτιμούν και πως θέλουν να βρίσκονται δίπλα μου.

Στην πραγματικότητα, όμως, άλλοι ήθελαν κάτι να κερδίσουν από μένα και άλλοι ήθελαν απλώς να μάθουν πράγματα που τους ενδιέφεραν.

Μόλις κατάλαβα τις πραγματικές τους προθέσεις και τους είπα την αλήθεια κατάμουτρα, εξαφανίστηκαν.

Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς τύψεις, χωρίς να κοιτάξουν πίσω.

Και τότε αναρωτήθηκα: Ήταν ποτέ πραγματικά φίλοι μου ή απλώς έπαιζαν έναν ρόλο όσο τους ήμουν χρήσιμη; Εγώ είμαι εκεί για όλους.

Είμαι από τους ανθρώπους που, όσα προβλήματα κι αν έχουν, θα βρουν τη δύναμη να ακούσουν τον πόνο του άλλου.

Που θα αφήσουν στην άκρη τις δικές τους δυσκολίες για να βοηθήσουν κάποιον που τους χρειάζεται.

Που δυσκολεύονται να πουν «όχι», γιατί δεν θέλουν να στενοχωρήσουν κανέναν.

Πάντα πρόθυμη να βοηθήσω, πάντα διαθέσιμη, πάντα εκεί.

Μόνο που κουράστηκα… Κουράστηκα να με θυμούνται μόνο όταν με χρειάζονται.

Να με αναζητούν όταν έχουν κάποιο πρόβλημα, όταν θέλουν μια εξυπηρέτηση ή όταν χρειάζονται κάποιον να τους ακούσει.

Και όταν έρθει η δική μου σειρά να λυγίσω, να πονέσω, να χρειαστώ μια αγκαλιά ή έναν άνθρωπο δίπλα μου, να μην υπάρχει κανείς.

Κουράστηκα να είμαι το στήριγμα όλων, ενώ τις δικές μου στιγμές αδυναμίας να τις περνάω μόνη μου.

Έδωσα τόση αγάπη σε ανθρώπους που δεν την άξιζαν.

Ανθρώπους για τους οποίους θα έδινα ακόμη και τη ζωή μου, αν χρειαζόταν.

Τους έβαλα στην καρδιά μου, τους εμπιστεύτηκα, τους στάθηκα και τους έδωσα κομμάτια του εαυτού μου, πιστεύοντας πως θα εκτιμούσαν όσα έκανα γι’ αυτούς.

Κι όμως, αυτό που πήρα πίσω ήταν απογοήτευση, πόνος, ψέματα και προδοσία.

Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Όχι ότι πληγώθηκα.

Αλλά ότι, κάθε φορά που πληγώθηκα, είχα προηγουμένως πιστέψει πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν διαφορετικός.

Πως αυτή τη φορά δεν θα ήταν όπως οι προηγούμενοι.

Πως αυτή τη φορά η αγάπη μου θα έβρισκε ανταπόκριση και η καλοσύνη μου θα εκτιμούνταν.

Μα τελικά, κάποιες φορές, οι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι περισσότερο είναι εκείνοι που σου διδάσκουν με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο προσεκτικός πρέπει να είσαι με την καρδιά σου.

Βλέπω ανθρώπους να κατηγορούν ο ένας τον άλλον πίσω από την πλάτη τους και λίγη ώρα αργότερα να κάθονται όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι, να γελούν και να συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Βλέπω διπροσωπία, ψεύτικα χαμόγελα και ανθρώπους που αλλάζουν πρόσωπο ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί τους.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι: Πού πήγε η αξιοπρέπεια; Πού πήγε η ειλικρίνεια; Πού πήγε η ανθρωπιά; Βλέπω, επίσης, ανθρώπους να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πορτοφόλι, την οικονομική κατάσταση και τα υλικά αγαθά κάποιου, παρά για την ψυχή του.

Να μετρούν την αξία ενός ανθρώπου με βάση το τι μπορεί να τους προσφέρει και όχι με βάση το ποιος είναι πραγματικά.

Βλέπω ανθρώπους να έχουν τα πάντα χωρίς να έχουν κοπιάσει γι’ αυτά, να απολαμβάνουν θαυμασμό και αγάπη, ενώ άλλοι παλεύουν καθημερινά για τα αυτονόητα.

Κι εγώ; Εγώ που δουλεύω τόσο σκληρά, που κουράζομαι, που προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου και πολλές φορές δυσκολεύομαι ακόμη και να αγοράσω κάτι που θέλω ή να πάω κάπου που ονειρεύομαι… Εγώ που, παρά τις δυσκολίες μου, εξακολουθώ να έχω τόση αγάπη μέσα μου και να μη ζητάω από κανέναν υλικά αγαθά, παρά μόνο κάτι αληθινό.

Να με αγαπήσει κάποιος γι’ αυτό που είμαι.

Για την ψυχή μου, την καρδιά μου, τον χαρακτήρα μου.

Να με επιλέξει όχι για όσα έχω, όχι για όσα μπορώ να του προσφέρω, αλλά για όσα είμαι όταν δεν έχω τίποτα να δώσω, πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Πόσο δύσκολο είναι, τελικά, να βρεις έναν άνθρωπο που να σε αγαπάει αληθινά, χωρίς συμφέρον, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς δεύτερες σκέψεις; Έναν άνθρωπο που να είναι δίπλα σου και στις καλές και στις κακές σου στιγμές.

Που να χαίρεται με τη χαρά σου και να πονάει με τον πόνο σου.

Που να μη χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου, να μην πρέπει να προσφέρεις συνεχώς για να αξίζεις την παρουσία του.

Μερικές φορές νιώθω πως οι αληθινές αγάπες, οι ουσιαστικές φιλίες και οι καθαρές σχέσεις έχουν χαθεί.

Πως ζούμε σε έναν κόσμο όπου, αν κάποιος δεν έχει κάτι να κερδίσει από εσένα, πολλές φορές δεν θα μπει καν στον κόπο να σου πει μια καλημέρα.

Έναν κόσμο όπου κυριαρχούν το ψέμα, η υποκρισία, η ζήλια και η διπροσωπία.

Έναν κόσμο όπου πολλοί φορούν μάσκες, κρύβουν τις πραγματικές τους προθέσεις και πλησιάζουν τους ανθρώπους όχι επειδή τους αγαπούν, αλλά επειδή κάτι περιμένουν να πάρουν από αυτούς.

Και μέσα σε όλη αυτή τη σκληρότητα, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σαν κι εμένα.

Άνθρωποι που αγαπούν με όλη τους την ψυχή, που δίνουν χωρίς να μετρούν, που συγχωρούν περισσότερες φορές απ’ όσες θα έπρεπε και που εξακολουθούν να πιστεύουν στην αλήθεια, ακόμη κι όταν η ίδια η ζωή τούς έχει δώσει αμέτρητους λόγους να πάψουν να πιστεύουν.

Ίσως κι εγώ να έκανα λάθη.

Ίσως να έδωσα πολλά σε ανθρώπους που δεν έπρεπε.

Ίσως να εμπιστεύτηκα εύκολα, να συγχώρεσα υπερβολικά και να επέτρεψα σε κάποιους να με πληγώσουν περισσότερο απ’ όσο τους άξιζε.

Αλλά ένα πράγμα δεν μετανιώνω: Δεν μετανιώνω που ήμουν αληθινή.

Δεν μετανιώνω που αγάπησα, που βοήθησα, που στάθηκα δίπλα σε ανθρώπους και που έδωσα από την καρδιά μου.

Γιατί η δική μου αξία δεν καθορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο μου φέρθηκαν οι άλλοι.

Η δική μου αξία βρίσκεται σε αυτό που είμαι, ακόμη κι όταν οι άλλοι δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν.

Μπορεί να κουράστηκα.

Μπορεί να απογοητεύτηκα.

Μπορεί να έχασα την εμπιστοσύνη μου σε πολλούς ανθρώπους.

Όμως δεν θέλω να χάσω και τον εαυτό μου προσπαθώντας να καταλάβω γιατί οι άλλοι επιλέγουν να είναι διαφορετικοί από αυτό που δείχνουν.

Δεν θέλω να γίνω ψεύτικη επειδή οι άλλοι λένε ψέματα.

Δεν θέλω να γίνω σκληρή επειδή με πλήγωσαν.

Δεν θέλω να σταματήσω να αγαπώ επειδή κάποιοι δεν ήξεραν να εκτιμήσουν την αγάπη μου.

Θέλω απλώς να μάθω να προστατεύω την καρδιά μου.

Να δίνω εκεί όπου υπάρχει αμοιβαιότητα.

Να είμαι δίπλα σε εκείνους που θα είναι δίπλα μου.

Να μάθω πως το να είσαι καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι τα πάντα, ούτε ότι πρέπει να θυσιάζεις τον εαυτό σου για ανθρώπους που δεν θα έκαναν το ίδιο για σένα.

Γιατί κι εγώ έχω ψυχή.

Κι εγώ κουράζομαι.

Κι εγώ πονάω.

Κι εγώ έχω ανάγκη από μια αγκαλιά, από ένα αληθινό ενδιαφέρον, από έναν άνθρωπο που θα με ρωτήσει «Είσαι καλά;» και θα περιμένει πραγματικά να ακούσει την απάντηση.

Δεν ζητάω πολλά από τη ζωή.

Δεν ζητάω πλούτη, πολυτέλειες ή ανθρώπους που θα μου υπόσχονται τον ουρανό με τ’ άστρα.

Ζητάω αλήθεια. Σεβασμό. Ειλικρίνεια.

Αγάπη χωρίς συμφέρον.

Ανθρώπους που τα λόγια τους να συμφωνούν με τις πράξεις τους.

Και αν όλα αυτά θεωρούνται πλέον υπερβολικά, τότε ίσως το πρόβλημα να μην είναι ότι ζητάω πολλά, αλλά ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε τα αυτονόητα σπάνια.

Χίλιες φορές να είμαι αυτή που είμαι, αληθινή, ειλικρινής και σωστή, παρά να γίνω κάτι που δεν είμαι μόνο και μόνο για να με αποδεχτούν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει να είσαι αληθινός.

Προτιμώ να έχω λίγους ανθρώπους στη ζωή μου και να ξέρω πως είναι αληθινοί, παρά να περιβάλλομαι από εκατοντάδες και να αναρωτιέμαι ποιος από αυτούς θα με προδώσει όταν γυρίσω την πλάτη μου.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόσοι άνθρωποι περνούν από τη ζωή σου, αλλά πόσοι μένουν όταν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από εσένα.

Κι αν κάτι εύχομαι, είναι να μη χάσω ποτέ την ψυχή μου μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Να μη χάσω την ανθρωπιά μου, την ευαισθησία μου και την ικανότητά μου να αγαπώ.

Αλλά, πάνω απ’ όλα, να μάθω να αγαπώ και να σέβομαι τον εαυτό μου όσο αγάπησα και σεβάστηκα όλους εκείνους που πέρασαν από τη ζωή μου.

Γιατί μπορεί να μην μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, ούτε να κάνω τους ανθρώπους να γίνουν αληθινοί, μπορώ όμως να επιλέξω να παραμείνω πιστή σε αυτό που είμαι.

Και όταν κάποτε βρεθεί ένας άνθρωπος που θα κοιτάξει πέρα από την εμφάνισή μου, πέρα από το ντύσιμό μου, πέρα από την εικόνα που βγάζω προς τα έξω και θα θελήσει πραγματικά να γνωρίσει την ψυχή μου, θέλω να ξέρω πως δεν χρειάστηκε να αλλάξω για να αξίζω την αγάπη του.

Γιατί εγώ δεν θέλω να με αγαπήσουν όλοι.

Θέλω μόνο να με αγαπήσουν αληθινά εκείνοι που θα επιλέξουν να μείνουν.

Και μέχρι να έρθουν αυτοί οι άνθρωποι, θα συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου.

Όχι επειδή δεν πληγώθηκα, αλλά επειδή, παρά όλα όσα πέρασα, αρνούμαι να αφήσω την ασχήμια των άλλων να αλλάξει την ομορφιά της ψυχής μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους