Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην ανησυχείτε που πεθαίνουν οι αγρότες της Ροδόπης. Σε λίγο θα έρθει και η σειρά της τοπικής αγοράς. Η Ροδόπη είναι ένας νομός που η οικονομία του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον πρωτογενή τομέα, με τη βαμβακοκαλλιέργεια να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες καλλιέργειές του.

Και όμως, αυτή η καλλιέργεια σβήνει χρόνο με τον χρόνο.

Το 2019 καλλιεργούνταν στη Ροδόπη 341.059 στρέμματα βαμβακιού.

Το 2024 είχαν απομείνει 237.985 στρέμματα.

Μέσα σε πέντε χρόνια χάθηκαν 103.074 στρέμματα.

Μείωση πάνω από 30%! Και μαζί με αυτά τα στρέμματα χάνεται σταδιακά ένα τεράστιο κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας του τόπου μας.

Ας μιλήσουμε όμως με αριθμούς, γιατί οι αριθμοί δεν κάνουν ούτε αντιπολίτευση ούτε προπαγάνδα.

Ένας αγρότης στη Ροδόπη καλλιεργεί 100 στρέμματα ποτιστικό βαμβάκι.

Για να τα καλλιεργήσει, να τα ποτίσει και να τα συγκομίσει χρειάζεται περίπου 22.000 ευρώ.

Αν τα χωράφια είναι νοικιασμένα, το κόστος φτάνει τις 25.000 ευρώ.

Με μια παραγωγή 350 κιλών το στρέμμα και τιμή 45 λεπτά το κιλό, εισπράττει 15.750 ευρώ.

Ας προσθέσουμε και τις ενισχύσεις, για να μη μας κατηγορήσει κανείς ότι τις ξεχάσαμε. 2.000 ευρώ βασική ενίσχυση και 7.300 ευρώ ειδική ενίσχυση βάμβακος.

Σύνολο εσόδων 25.050 ευρώ.

Σύνολο εξόδων 25.000 ευρώ.

Κέρδος; 50 ευρώ για έναν ολόκληρο χρόνο δουλειάς! Και αυτά πριν υπολογίσουμε ασφαλιστικές εισφορές, φόρους και τυχόν επιπλέον έξοδα.

Αν αυτό λέγεται βιώσιμη γεωργία, τότε μάλλον έχουμε χάσει το νόημα της λέξης βιωσιμότητα.

Αλλά το πρόβλημα δεν σταματά στον αγρότη.

Από αυτά τα 25.000 ευρώ πληρώνονται καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, γεωπόνοι, ανταλλακτικά, αγροτικά εφόδια, εργαζόμενοι και επαγγελματίες.

Ένα μέρος αυτών των χρημάτων κινεί την τοπική αγορά.

Φανταστείτε τώρα 1.000 τέτοιες αγροτικές εκμεταλλεύσεις να σταματούν να παράγουν.

Μιλάμε για 25 εκατομμύρια ευρώ παραγωγικών δαπανών που δεν θα πραγματοποιούνται πλέον με τον ίδιο τρόπο.

Ποιος θα αγοράζει πετρέλαιο; Ποιος θα πληρώνει τον μηχανικό, τον γεωπόνο, τον έμπορο; Ποιος θα στηρίζει τα καταστήματα, τις καφετέριες και τις μικρές επιχειρήσεις της πόλης; Γιατί όταν ο αγρότης δεν έχει χρήματα, αργά ή γρήγορα δεν θα έχει ούτε ο επαγγελματίας που ζει από την οικονομία αυτού του τόπου.

Και όμως, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν τους αφορούν.

Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα δείτε τα τρακτέρ να βάζουν μπρος και να βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση, σκεφτείτε κάτι πολύ απλό.Τι θα συμβεί την επόμενη μέρα που αυτά τα ίδια τρακτέρ δεν θα πάρουν μπρος για να πάνε στα χωράφια; Όχι επειδή οι αγρότες απεργούν.

Αλλά επειδή δεν θα έχουν πια τη δυνατότητα να καλλιεργήσουν.

Η πολιτική αδιαφορία, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και η απουσία ουσιαστικών μέτρων στήριξης οδηγούν τον τόπο μας σε οικονομική ασφυξία.

Και αν δεν αλλάξει άμεσα αυτή η πορεία, η Ροδόπη κινδυνεύει να ακολουθήσει τον δρόμο της εγκατάλειψης που ήδη βιώνουν πολλές περιοχές του Έβρου.

Γιατί τα τρακτέρ που σήμερα κλείνουν για λίγες ώρες έναν δρόμο, αύριο μπορεί να μείνουν για πάντα σβηστά στα χωράφια. Και τότε δεν θα κλείσει ένας δρόμος. Θα κλείσει το μέλλον ολόκληρης της Ροδόπης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους