Το σημερινό μου στα ΝΕΑ Το θέατρο, η ζωή του Πριν από λίγες μέρες παρακολούθησα, στο υπόγειο του θεάτρου Τέχνης στην οδό Πεσμαζόγλου, την πρόβα του Σταμάτη Φασουλή για την παράσταση «Το θέατρο ή τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρώτα απ’ όλα να πω ότι είναι μαγική, για τον θεατή, η εμπειρία μίας πρόβας, εκεί όπου μπερδεύεται το όριο μεταξύ θεατρικού μύθου και πραγματικότητας.

Το μισοτελειωμένο σκηνικό, η άδεια αίθουσα, κάποιοι στο βάθος που μαζεύουν διάφορα ή κάνουν τεχνικές εργασίες, ο θεατρικός λόγος που διακόπτεται ξαφνικά για να γίνουν πρακτικές παρατηρήσεις σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις ότι κάθε παράσταση είναι ένα είδος γέννας.

Με τους σπασμούς, τις αντάρες, τις ωδίνες της.

Πολύ περισσότερο σε αυτήν την περίπτωση, αφού ο Σταμάτης Φασουλής κατέγραψε, σκηνοθέτησε και παίζει όχι τη ζωή του αλλά με τη ζωή και το θέατρο.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι, εντελώς καβαφικό αφού όχι μόνο δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά δεν υπάρχει καν.

Ένα συνεχές «δεν προλαβαίνω», «δεν θα προλάβω», «δεν πρόλαβα» είναι η αγωνία αυτού του ανθρώπου που, συμβολικά, ψάχνει τα κομμάτια της ζωής και της δουλειάς του – τις σκηνοθεσίες του, τους έρωτές του, τα ηλιοβασιλέματα στη Σίφνο, τα χρόνια του σχολείου και της δραματικής σχολής – σε συρτάρια, ράφια, ντουλάπια.

Το επαναλαμβάνει και ο Σταμάτης Κραουνάκης στο τραγούδι που έγραψε ειδικά για την παράσταση.

Πρόσωπα κοντινά, αλλά και πιο μακρινά, περισσότερα και λιγότερα γνωστά μπαινοβγαίνουν στη χειμαρρώδη αφήγηση σαν απρόσκλητα λες, άναρχα, όχι με την «επίσημη ενδυμασία» τους, αλλά, τα περισσότερα, με τα καθημερινά της προσωπικής σχέσης, με τη λεπτομέρεια της συμπεριφοράς τους, όχι με τη βιτρίνα της. Η Κοτοπούλη, κράμα Μεταξουργιώτισας και Parisienne, που ξύνει με τα νύχια της το πάτωμα όταν μαθαίνει την εκτέλεση του Ιωνα Δραγούμη. Ο Χορν που λέει στον νεαρό Σταμάτη, αναφερόμενος στα μπουλούκια : «Ξέρεις γιατί δεν είμαστε πια ηθοποιοί; Διότι πάψαμε να είμαστε απόκληροι». Οι δηλητηριώδεις ατάκες της Λαμπέτη. Ο Χατζιδάκις που έλεγε ότι μετά από μία ηλικία είμαστε όλοι συνομήλικοι. Η Μαρινέλλα που «τραγουδούσε» ακόμη και τις παύσεις της.

Η πρώτη συνάντηση, εξ αποστάσεως ακόμη, με τη Μελίνα όταν εκείνος ήταν 12 ετών και εκείνη γύριζε το «Ποτέ την Κυριακή» στον Πειραιά. Η Αλίκη που έδινε στον καθένα αυτό που περίμενε από εκείνη, που έπαιζε αλλιώς όταν από κάτω ήταν ο Μινωτής και αλλιώς όταν ήταν ο Δαλιανίδης.

Και παράλληλα, τα δικά του, η πρώτη παράσταση που είδε, στα τριάμισι χρόνια του, το «Βίρα τις Αγκυρες» στο «Βεμπο». Η πρώτη του συνάντηση με την Αννα Παναγιωτοπούλου στη σχολή του Εθνικού.

Τη δουλειά που έριξαν επί δύο χρόνια πριν ανεβάσουν, με το «Ελεύθερο Θέατρο» την πρώτη τους επιθεώρηση στο Αλσος Παγκρατίου.

Η έπαρση και η αυθάδεια της θεατρική τους νιότης, τα ξενύχτια στις «όχθες» της Φωκίωνος Νέγρη, το χεράκι της Υβόνης Μαλτέζου καθώς τους χαιρετούσε μέσα από το αυτοκίνητο της ασφάλειας όταν την συνέλαβαν, εν μέσω παράστασης, επί χούντας.

Τις επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες του, κυρίως αυτές.

Τελικά πρόλαβε Βγαίνοντας, μετά το τέλος της πρόβας, στη νυχτερινή, εγκαταλελειμμένη και πρώιμα χειμωνιάτικη οδό Σταδίου, σκέφτομαι τι είναι τελικά το θέατρο, η σκήνη όπου, όπως λέει στο κείμενο, όλα ξαναγεννιούνται και όλα σώζονται; Αυτή η λέξη όπου μπερδεύονται η «θέα» και η «θεά»; Η αίσθηση ότι το θέατρο έχει φτερά όπως την ένοιωσε ο ίδιος όταν είδε τους «Ορνιθες» του Κουν; Τα υπόγεια που πιάνουν ουρανό; Αυτό το γούβωμα στον βράχο της ζωής όπου ο ίδιος κατέφυγε; «Το θέατρο είναι θρησκεία.

Αν το πιστέψεις, μπορεί να σε σώσει» έλεγε η Μπερνάρ ή η Κοτοπούλη, δεν έχει σημασία. Τον Σταμάτη Φασουλή τον έσωσε και έτσι εκείνος πρόλαβε – παρά το τι λέει στην παράσταση – να «σώσει» εμάς.

Και τον 7χρονο Μάκη Φασουλή που χάθηκε στα Αμπελάκια Σαλαμίνας και τον αναζητά ο κηδεμόνας του Σταμάτης όπως ακούγεται, σαν ανακοίνωση του Ερυθρού Σταυρού, στο τέλος της παράστασης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους