Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζουν μία γνώμη σου, μία, και σε δευτερόλεπτα έχουν βγάλει πόρισμα για ολόκληρη την ύπαρξή σου.

Δεν συμφωνούν με την πολιτική σου τοποθέτηση; Άρα είσαι κακός άνθρωπος.

Συμπάθησες κάποιον που δεν τους αρέσει; Άρα φταις για όλα όσα πιστεύουν γι' αυτόν.

Υποστήριξες κάτι που είπε; Πάρε και την ταμπέλα του, δωρεάν, με τα συν της.

Και αφού την κολλήσουν, προχωρούν στα υπόλοιπα: τι γονιός είσαι, τι φίλος, τι επαγγελματίας, τι άνθρωπος.

Από μία πρόταση.

Από ένα σχόλιο.

Με την άνεση κάποιου που δεν έχει ιδέα ποια είσαι και το θεωρεί λεπτομέρεια.

Αυτό δεν είναι κρίση.

Είναι τεμπελιά με αυτοπεποίθηση.

Γιατί το να σκεφτείς κοστίζει, ενώ η ταμπέλα είναι έτοιμη, δεν χρειάζεται επιχείρημα και δίνει την αίσθηση ότι κάτι κατάλαβες.

Να πούμε, λοιπόν, τα αυτονόητα, αφού φαίνεται ότι χρειάζονται: Κανείς μας δεν είναι ένα πράγμα.

Ο καθένας παίζει πολλούς ρόλους, και σε κάθε έναν συμπεριφέρεται διαφορετικά και κρίνεται με διαφορετικά κριτήρια.

Είμαι μητέρα, επαγγελματίας, φίλη, πολίτης, άνθρωπος με απόψεις.

Η θέση μου για ένα πολιτικό ζήτημα δεν λέει τίποτα για το πώς αγαπώ το παιδί μου, πώς στέκομαι στους φίλους μου ή πώς φέρομαι στον κόσμο.

Δεν μπορείς να με κρίνεις ως μητέρα επειδή δεν σου αρέσει η πολιτική μου θέση.

Δεν σου έδωσε κανείς αυτό το δικαίωμα, και δεν το έχεις κερδίσει με τίποτα.

Αυτό που κάνεις έχει όνομα: επίθεση στο πρόσωπο αντί για το επιχείρημα.

Όταν δεν μπορείς να αντικρούσεις αυτό που ειπώθηκε, επιτίθεσαι σε αυτόν που το είπε.

Και όταν το κάνεις με «ενοχή εξ αμαρτίας», δηλαδή επειδή συμπάθησα κάποιον ή συμφώνησα σε κάτι που είπε, μου φορτώνεις ολόκληρο το πακέτο των απόψεών του, ακόμα κι αν δεν τις έχω πει ποτέ.

Σημειώνεται ότι αυτό δεν είναι ανοιχτόμυαλη στάση.

Είναι το ακριβώς αντίθετο.

Γιατί το να είσαι ανοιχτόμυαλος δεν σημαίνει να συμφωνείς με όλους.

Σημαίνει να μπορείς να διαφωνήσεις με κάποιον χωρίς να χρειαστεί να τον διαγράψεις ως άνθρωπο.

Όποιος δεν το μπορεί, δεν έχει ανοιχτό μυαλό.

Έχει μόνο ανοιχτό στόμα.

Μπορώ να συμπαθώ έναν άνθρωπο και να διαφωνώ με τα μισά που λέει.

Μπορώ να συμφωνώ με κάτι που είπε κάποιος που δεν τον συμπαθώ.

Μπορώ να έχω γνώμη για ένα θέμα και καμία για το επόμενο.

Αυτό δεν με κάνει αντιφατική.

Με κάνει σκεπτόμενο άνθρωπο, που είναι ακριβώς αυτό που σε ενοχλεί.

Αν λοιπόν διαβάσεις μια άποψή μου και διαφωνήσεις, πες το. Πες γιατί.

Φέρε επιχείρημα.

Αυτό είναι διάλογος και θα το σεβαστώ.

Αν όμως επιλέξεις να μου κολλήσεις ταμπέλες για το ποια είμαι, τι αξίζω και πώς ζω, τότε δεν συζητάς μαζί μου.

Μιλάς με μια εικόνα που έφτιαξες μόνος σου, και αυτή, αν θες, κρίνε την όσο θέλεις.

Εμένα άσε με έξω.

Δεν είμαι μια άποψη.

Είμαι πολλά πράγματα, και η γνώμη σου για το ένα δεν σου δίνει το δικαίωμα να κρίνεις όλα τα υπόλοιπα. Jenny Giannopoulou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους