Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για όσους δεν κάνουν διάλογο, κάνουν δίκη Γράφεις μια ανάρτηση και σε λίγα λεπτά μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου από ανθρώπους που δεν σε έχουν γνωρίσει ποτέ.

Μαθαίνεις ότι είσαι ρατσίστρια, φασίστρια, ναζίστρια, ότι δεν έχεις μόρφωση, ότι ανήκεις σε κάποια παράταξη, ότι είσαι του καναπέ, ότι δεν έχεις ζήσει, ότι «δεν έμαθες πολλά στις νυχούδες που πας» (ναι, και ορθογραφικά), και ότι ξέρουν ακριβώς τι κάνεις, τι δεν κάνεις και πού θα πιεις τον καφέ σου το Σάββατο.

Από μία ανάρτηση.

Από λίγες γραμμές.

Δεν ρωτάνε τι εννοείς.

Δεν φέρνουν επιχείρημα.

Δεν λένε «διαφωνώ γιατί...». Πάνε κατευθείαν στον χαρακτηρισμό, γιατί ο χαρακτηρισμός θέλει μηδέν σκέψη και δίνει άμεση ικανοποίηση.

Δεν έχουν ανάγκη να καταλάβουν.

Έχουν ανάγκη να βγάλουν χολή, και εσύ τυχαίνει να είσαι το σημείο που την αδειάζουν.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: είμαι υπεύθυνη για όσα γράφω, όχι για όσα καταλαβαίνεις εσύ.

Αν διάβασες κάτι που δεν έγραψα, αυτό είναι δική σου δουλειά, όχι δική μου ευθύνη.

Κι αν εσύ ερμήνευσες με το δικό σου τρόπο κάτι που έγραψα...πάλι δικό σου το θέμα.

Και υπάρχουν δύο τίμιες επιλογές.

Αν μια ανάρτηση δεν σου αρέσει, την προσπερνάς.

Αν θες να πεις κάτι, κάνεις διάλογο, ανθρώπινο, με επιχείρημα και με σεβασμό.

Φέρε στοιχεία, φέρε εμπειρία, φέρε αντίθετη άποψη.

Θα σε διαβάσω και θα απαντήσω.

Αν όμως καταλήξεις να βρίζεις και να χαρακτηρίζεις, μην ξεγελιέσαι: αυτό που γράφεις λέει περισσότερα για σένα παρά για εκείνον στον οποίο απευθύνεσαι.

Δεν περιγράφεις εμένα.

Περιγράφεις τον εαυτό σου.

Και όσο για το τι πιστεύεις για μένα, δεν με νοιάζει.

Ούτε εσένα ούτε κανέναν. Υ.Γ. Όταν παίρνετε το κείμενο κάποιου άλλου, μην αφαιρείτε το όνομά του από κάτω. Jenny Giannopoulou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους