Original Post

Πλήρες Κείμενο:

✝️ ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΠΑΝ ~Η εξομολόγηση του Άρη Σερβετάλη και το κενό που δεν γεμίζει ο κόσμος.~ «Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός» (Α΄ Κορ. 1, 27-28) «Δηλαδή υπήρχε καταξίωση, λόγω της σειράς τότε.

Είχα για την ηλικία μου αρκετά χρήματα, είχα παρέες, είχα φίλους, ό,τι ήθελα το είχα.

Παρόλα αυτά το κενό που βίωνα ήταν εφιαλτικό.

Και λέω ποιο είναι το νόημα όλων αυτών; Αφού ό,τι λέει η κοινωνία να κάνω να πετύχω, να βγάλω χρήματα, τα έχω κάνει γιατί αισθάνομαι τέτοιο αδυσώπητο κενό τόσο βασανιστικό;» (Άρης Σερβετάλης) Σε μια εποχή που βλέπουμε ακόμη και ανώτατους κληρικούς να "θεολογούν" μεσω των καλλιτεχνικών τους ανησυχιών η εξομολόγηση του ηθοποιού Άρη Σερβετάλη μάς υπενθυμίζει κάτι βαθύτερο,άλλο να μιλάς για τον Θεό και άλλο να τον αναζητάς με όλη σου την καρδιά. Ο Σερβετάλης όπως είπε και ο ίδιος είχε γνωρίσει την επιτυχία, τα χρήματα και την αναγνωρισιμότητα.

Είχε αποκτήσει όσα η κοινωνία παρουσιάζει ως προϋποθέσεις ευτυχίας, κι όμως βίωνε ένα βασανιστικό εσωτερικό κενό.

Η γνωριμία του με τη σύζυγό του, Έφη, και τον πνευματικό της στάθηκε καθοριστική για την πνευματική του πορεία.Κι εδώ πιστεύω ότι βρίσκεται το ουσιαστικότερο μήνυμα.

Ο άνθρωπος μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο και να παραμένει χαμένος μέσα του.

Μπορεί να τον χειροκροτούν χιλιάδες και να αισθάνεται μέσα του μια απέραντη ερημιά.

Μπορεί να αποκτήσει όλα όσα επιθυμούσε και να ανακαλύψει πως τελικά εκείνο που πραγματικά χρειάζεται δεν αγοράζεται, δεν επιδεικνύεται και δεν κατακτάται με την ανθρώπινη επιδοκιμασία.

Η ψυχή δεν χορταίνει με χειροκροτήματα, ούτε η αλήθεια εξαγοράζεται με χρήματα και αξιώματα.

Ωστόσο προσωπικά, αυτό που με συγκλονίζει δεν είναι η εξωτερική αλλαγή του ηθοποιού, αλλά η εσωτερική αναζήτηση που περιγράφει.

Γιατί η αληθινή μεταμόρφωση δεν είναι ζήτημα εμφάνισης αλλά η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να περιστρέφεται γύρω από το εγώ του και αρχίζει να αναζητά το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του μέσα από τη σχέση του με τον Θεό.

Αυτό ακριβώς άλλωστε μας υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος ότι δηλαδή η σοφία του Θεού δεν ταυτίζεται με τη σοφία του κόσμου, ούτε η πνευματική αξία με την κοινωνική καταξίωση. Ο Θεός δεν εντυπωσιάζεται από τίτλους, αξιώματα και δημόσιες εικόνες.

Η ταπείνωση, η μετάνοια και η αλήθεια της καρδιάς έχουν μεγαλύτερη αξία από την πιο περίτεχνη επίδειξη ευσέβειας.

Βέβαια το ερώτημα αφορά όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς πόσο από όσα λέμε για τον Χριστό έχουμε αγωνιστεί να κάνουμε πράξη στη ζωή μας; Πόσο εύκολα κρίνουμε, δικαιολογούμαστε και συμβουλεύουμε τους άλλους, ενώ αποφεύγουμε τη δύσκολη αναμέτρηση με τον ίδιο μας τον εαυτό; Η πίστη δεν είναι μια θεωρία που αρκεί να υπερασπιζόμαστε με λόγια, ούτε ένα ένδυμα ευσέβειας που φοράμε όταν μας εξυπηρετεί.

Είναι καθημερινός αγώνας, μετάνοια, ταπείνωση και έμπρακτη αγάπη.

Είναι η προσπάθεια να γίνει ο Χριστός όχι απλώς αντικείμενο των λόγων μας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.Διότι μπορεί κάποιος να ξεκινήσει από την κορυφή της κοινωνικής επιτυχίας και να ανακαλύψει πως του λείπει το ουσιωδέστερο.

Κι αυτή η οδυνηρή συνειδητοποίηση, όσο δύσκολη κι αν είναι, μπορεί να γίνει η αρχή μιας νέας πορείας, μιας βαθιάς αλλαγής που θα τον οδηγήσει να δει τον εαυτό του, τη ζωή και τον Θεό με διαφορετικά μάτια.

Ο κόσμος σε καλεί να κατακτήσεις τα πάντα, ενώ ο Χριστός σε καλεί πρώτα να μη χάσεις την ψυχή σου.

Γιατί, τελικά, το μεγαλύτερο ταξίδι δεν είναι να κατακτήσεις τον κόσμο, αλλά να βρεις τον δρόμο της επιστροφής. ✝️ «Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε… Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου». (Λουκ. 15, 17-18) ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους