Μια ζωή για τους άλλους. Και η δική σου ζωή πότε αρχίζει; Πόσοι άνθρωποι περνούν όλα τους τα χρόνια φροντίζοντας να είναι όλοι οι άλλοι καλά, μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι έχουν αφήσει...

Πλήρες Κείμενο:

Μια ζωή για τους άλλους. Και η δική σου ζωή πότε αρχίζει; Πόσοι άνθρωποι περνούν όλα τους τα χρόνια φροντίζοντας να είναι όλοι οι άλλοι καλά, μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι έχουν αφήσει πίσω τον ίδιο τους τον εαυτό; Και το πιο συγκλονιστικό είναι ότι πολλές φορές δεν το αντιλαμβάνονται παρά μόνο όταν κοιτάξουν πίσω και δουν πόσα χρόνια πέρασαν περιμένοντας να έρθει και η δική τους σειρά.

Μεγαλώνεις παιδιά, στηρίζεις τον άνθρωπό σου, φροντίζεις τους γονείς σου, παλεύεις με τις καθημερινές υποχρεώσεις και προσπαθείς να μη λείψει τίποτα από κανέναν.

Κι όταν έρχεται η στιγμή να κάνεις κάτι για σένα, πάντα υπάρχει κάτι πιο επείγον.

Ένα όνειρο που αναβάλλεις, μια επιθυμία που καταπιέζεις, μια ανάγκη που προσπερνάς.

Λες «έχω καιρό ακόμα», «ας τακτοποιηθούν πρώτα οι άλλοι», «θα έρθει και η δική μου στιγμή». Μόνο που η ζωή δεν σταματάει να σε περιμένει.

Συνεχίζει να περνάει, είτε εσύ τη ζεις είτε απλώς ανταποκρίνεσαι σε όσα περιμένουν οι άλλοι από σένα.

Και ξέρεις τι με προβληματίζει περισσότερο; Ότι έχουμε μάθει να θαυμάζουμε τον άνθρωπο που αντέχει τα πάντα.

Εκείνον που δεν παραπονιέται, που δεν ζητάει, που σηκώνει στις πλάτες του τις ανάγκες μιας ολόκληρης οικογένειας.

Τον αποκαλούμε δυνατό, υπεύθυνο, δοτικό.

Αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ ποιος φροντίζει εκείνον; Ποιος τον ρωτάει αν είναι ευτυχισμένος; Αν κουράστηκε; Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελε να ζήσει, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να διεκδικήσει; Η αγάπη είναι πολύτιμη, όπως και η προσφορά.

Όμως όταν για να είναι όλοι οι άλλοι καλά χρειάζεται εσύ να παραμερίζεις διαρκώς τον εαυτό σου, αξίζει να αναρωτηθείς τι συμβαίνει μέσα σε αυτές τις σχέσεις.

Γιατί η αγάπη χρειάζεται αμοιβαιότητα, ενδιαφέρον και χώρο για τις ανάγκες και των δύο πλευρών.

Δεν μπορεί ο ένας να προσφέρει αδιάκοπα και ο άλλος να θεωρεί την προσφορά του δεδομένη.

Και έρχεται κάποτε εκείνη η περίοδος που τα παιδιά μεγαλώνουν, οι συνθήκες αλλάζουν, οι άνθρωποι ακολουθούν τον δικό τους δρόμο και εσύ βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια αλήθεια που ίσως απέφευγες για χρόνια.

Έδωσες τόσα πολλά στους άλλους, αλλά πόσα επέτρεψες στον εαυτό σου να ζήσει; Πόσες επιθυμίες σου έμειναν ανεκπλήρωτες; Πόσες φορές είπες «δεν πειράζει» ενώ μέσα σου πείραζε πολύ; Αυτός είναι και ένας από τους βαθύτερους λόγους που θεωρώ την αυτογνωσία τόσο σημαντική.

Να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε πότε η προσφορά μας είναι συνειδητή επιλογή και πότε έχει γίνει ένας τρόπος να εξασφαλίζουμε την αποδοχή των άλλων.

Να μάθουμε να εκφράζουμε τις ανάγκες μας χωρίς ενοχές, να βάζουμε όρια και να θυμηθούμε ότι έχουμε κι εμείς δικαίωμα στη χαρά, στην ξεκούραση, στην αγάπη και στα προσωπικά μας όνειρα.

Γιατί, τελικά, τι νόημα έχει να έχεις σταθεί δίπλα σε όλους, αν στο τέλος συνειδητοποιήσεις ότι ο μοναδικός άνθρωπος που άφησες πίσω ήσουν εσύ; Θέλω να σας αφήσω με έναν προβληματισμό: Πόσες φορές στη ζωή σας βάλατε τον εαυτό σας τελευταίο, όχι επειδή το θέλατε πραγματικά, αλλά επειδή φοβηθήκατε μήπως απογοητεύσετε τους άλλους; Χριστίνα Κολοκοτρώνη Relationship & NLP Coach | Coach Προσωπικής Εξέλιξης #Αυτογνωσία #ΠροσωπικήΕξέλιξη #Αυτοφροντίδα #ΣυνειδητέςΣχέσεις #Coaching

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους