Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝚮 𝛑𝛐𝛌𝛊𝛕𝛊𝛋ή 𝛕𝛚𝛎 𝛆𝛊𝛅ώ𝛌𝛚𝛎 𝛋𝛂𝛊 𝛈 𝛅𝛈𝛍𝛐𝛋𝛒𝛂𝛕ί𝛂 𝛕𝛚𝛎 𝛂𝛖𝛌𝛊𝛋ώ𝛎❗❗ Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η λαμπερή εκπρόσωπος του τραμπικού σύμπαντος_ αυτό που σήμερα σε ανεβάζει στο βάθρο, αύριο μπορεί να σε εξαφανίσει από το κάδρο.

Η εύνοια υποκαθιστά τη θεσμική σταθερότητα και η πολιτική καριέρα εξαρτάται από τις διαθέσεις του αρχηγού.

Ένα διαρκές πολιτικό ριάλιτι, με πρωταγωνιστές που αναλώνονται και αντικαθίστανται_ βρίσκεται στο επίκεντρο δημοσιευμάτων για πιστωτικές κάρτες, οικονομικές εξυπηρετήσεις, εργασιακό εκφοβισμό και κάτι παγάκια που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, έπρεπε να φτάσουν στη Μύκονο στις τέσσερις τα ξημερώματα.

Σουρεαλισμός με διπλωματική ασυλία.

Στο καλό Κίμπερλι και να μη μας γράφεις! Η Κίμπερλι που, ως τηλεοπτική περσόνα του Fox News, κουνούσε το δάχτυλο σε εργαζομένους, απεργούς εκπαιδευτικούς και ανθρώπους πνιγμένους στα φοιτητικά δάνεια.

Δουλέψτε περισσότερο, βρείτε δουλειά, γίνετε σερβιτόροι.

Η οικονομική δυσκολία ήταν, κατά την προσφιλή αυτή αντίληψη, περίπου τεκμήριο τεμπελιάς.

Γιατί, για τον εργαζόμενο που διεκδικεί καλύτερο μισθό, η απάντηση είναι «δούλεψε περισσότερο». Για τον νέο που πνίγεται στα φοιτητικά δάνεια, η ετυμηγορία είναι «τεμπέλης». Για τον απλό πολίτη που αδυνατεί να ανταποκριθεί στο κόστος ζωής, η συνταγή είναι περισσότερη ατομική ευθύνη.

Ο καπιταλισμός της αυστηρής ατομικής ευθύνης για τους πολλούς και της προνομιακής πρόσβασης για τους λίγους.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική υποκρισία, στην ταξική επιλεκτικότητα της ηθικολογίας.

Στο γεγονός ότι η οικονομική δυσκολία του αδύναμου αντιμετωπίζεται ως προσωπική αποτυχία, ενώ οι οικονομικές απαιτήσεις των ισχυρών μπορούν να διεκπεραιώνονται μέσα από δίκτυα γνωριμιών, επιρροής και αμοιβαίων εξυπηρετήσεων.

Nαι η Κίμπερλι παρέδιδε μαθήματα οικονομικής υπευθυνότητας! Την είδα και την άκουσα από κοντά, σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

Μια υπερκατασκευασμένη δημόσια εικόνα, με ύφος ντίβας και αισθητική τριτοτέταρτης αρτίστας στο περίφημο «Βιετνάμ» του Μάκη.

Μπόλικη πόζα, αφόρητη επιτήδευση και μια έπαρση αντιστρόφως ανάλογη της εντύπωσης που μου άφησε.

Από εκείνες τις περιπτώσεις που η μετριότητα, όταν αποκτά πρόσβαση στην εξουσία, αυτοανακηρύσσεται προσωπικότητα.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι η δική μου αισθητική.

Το πραγματικό πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στους δικούς μας.

Στους εγχώριους σφουγγοκωλάριους που διαγκωνίζονταν για μια φωτογραφία, μια χειραψία, ένα χαμόγελο.

Στους θεσμικούς και παραθεσμικούς παράγοντες που αντιμετώπισαν την άφιξή της περίπου ως κοσμοϊστορικό γεγονός.

Τους είδαμε.

Και εδώ, στη Θεσσαλονίκη.

Η αγωνία για μια θέση δίπλα της θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελές αντικείμενο πολιτικής ανθρωπολογίας.

Και μιλάμε για την Κίμπερλι, στην οποία έχει αποδοθεί και εκείνη η προσβλητική παρομοίωση της Ελλάδας με σκυλί που χρειάζεται εκπαίδευση επειδή λέρωσε το χαλί.

Για την Κίμπερλι, που όταν ο υιός Τραμπ αποφάσισε να αλλάξει σύντροφο, την ξεφορτώθηκε με πρεσβευτικό αξίωμα και μια θέση μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Αν αυτό δεν είναι αναβάθμιση του οικογενειακού δράματος σε εξωτερική πολιτική, τότε τι είναι; Κι εμείς εδώ, μετά βαΐων και κλάδων.

Είναι αυτή η διαχρονική ελληνική παθογένεια, το να συγχέουμε την πρόσβαση με την επιρροή, την υποταγή με τον ρεαλισμό και την προσωπική γνωριμία με τη γεωπολιτική αναβάθμιση.

Και μια τελευταία απορία: εκείνοι που τόσο πρόθυμα φωτογραφήθηκαν μαζί της, άραγε θα ανεβάσουν και τις φωτογραφίες της αποκαθήλωσης; Ή θα περιμένουν τον επόμενο πρέσβη; Γιατί οι πρέσβεις αλλάζουν.

Οι αυλικοί είναι μόνιμοι.

Τελικά, δεν ξέρω τι είναι πιο εξευτελιστικό, η αντίληψη ότι μια χώρα μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράρτημα των οικογενειακών και επιχειρηματικών υποθέσεων του Λευκού Οίκου ή η προθυμία ορισμένων εγχώριων παραγόντων να συμπεριφέρονται σαν να είναι πράγματι. Adios Κίμπερλι και να μη μας γράφεις! Πολύ ασχολήθηκα μαζί σου τσόκαρο. Ας περάσει το επόμενο τραμπικό παρατράγουδο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους