Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αίμα τους μπερδεύεται με το αίμα των προηγούμενων. Δεν άλλαξε τίποτα, δε σταμάτησε τίποτα, δεν έγινε ούτε ένας έλεγχος παραπάνω, δεν έγιναν λίγο πιο τυπικοί, λίγο πιο οργανωμένοι, λίγο πιο φοβικοί.

Ούτε για τα μάτια του κόσμου.

Άλλωστε ποια μάτια κοιτάνε αυτές τις ειδήσεις; Ποια μάτια κλαίνε για αυτούς τους νεκρούς; Δουλεύουν πάνω στα βιολογικά ίχνη των νεκρών συναδέλφων τους περιμένοντας τη σειρά τους.

Αλήθεια, πείτε με υπερβολικό, είναι Άουσβιτς αυτό.

Είναι ό,τι πιο κοντινό μπορείς να χτίσεις σε συνθήκες υποτιθέμενης ειρήνης κι υποτιθέμενου κράτους δικαίου.

Στα περισσότερα από αυτά τα «συμβάντα» μέσα σε λίγη ώρα, άλλες φορές και μέσα σε λίγα λεπτά, αυτοί που επιβίωσαν γυρίζουν στο σημείο για να συνεχίσουν.

Η κατάστασή τους δε μετράει, δε μετράει να έχουν μόλις δει τα φορεία να παίρνουν τους συναδέλφους τους ή τους φίλους τους κομματιασμένους, δε μετράει να σκέφτονται ότι ο θάνατος δεν τους βρήκε για 50 ή 100 μέτρα, μια απόφαση, μια τυχερή στιγμή.

Δε μετράει ούτε η ασφάλεια, δεν υπάρχει καμία υπομονή να εξεταστεί ο χώρος, να κατανοηθούν οι αιτίες, να γίνουν αλλαγές, να υπάρξει εγγύηση της ασφάλειας.

Ούτε μέρα χαμένη, οι ανταγωνισμοί τρέχουν, οι στόχοι πρέπει να πιαστούν, τα κέρδη δε θα περιμένουν.

Είναι μεγάλο το ρίσκο των επιχειρηματιών ειδικά στον χώρο της ενέργειας.

Τι να μας πει το ρίσκο της ζωής των εργατών; Ξέρετε τι θα πει δις πάνω σε δις κι απέναντι άλλα δις και να κονταροχτυπιούνται, κι όλα μαζί να γίνονται πολλά τρις; Τι να σταθούν οι ζωές των εργατών απέναντι σε αυτά; Τα λέγαμε και προχτές ο ένας κάνει εξόρυξη, διυλίζει ή πουλά όλο το πετρέλαιο της γης κι ο άλλος κόβει από το φαγητό για να ανάψει 2 ώρες το καλοριφέρ στον βαρύ χειμώνα.

Μετρήστε πόσα χιλιόμετρα μας χωρίζουν.

Πόσα κιλά να ζυγίζουν μαζί κόκαλα, σάρκες, αίματα, αναμνήσεις, όνειρα, έρωτες, αγάπες, απωθημένα; Η ζωή μας κοστίζει όσο μια αποζημίωση, ένα ασφαλιστικό μέτρο, τα κόστη μιας νοσηλείας.

Κι αυτά με δυο κόλπα δικαστικά, δυο ελιγμούς, δυο λαδώματα, τρεις εκβιασμούς, μια καλή γνωριμία αποφεύγονται.

Μια βίδα που σκάλωσε, την πετάς και βάζεις την επόμενη.

Χαλάει κι η επόμενη, κάνεις μια και στα σκουπίδια.

Κούτες ολόκληρες από βίδες περιμένουν να σε αντικαταστήσουν.

Εγχώριες κι εισαγόμενες.

Βάζεις το χέρι μέσα και διαλέγεις από μια.

Κι ίσως τελικά μέχρι να αποκτήσεις ταξική συνείδηση και να βγεις να υπερασπιστείς τη μοναδικότητά σου κι όσα χωράει η αγκαλιά σου να έχεις προλάβει να γίνεις στάχτη, να έχεις εκραγεί, να έχεις διαμελιστεί, να έχεις βαριές κρανιοεκγεφαλικές κακώσεις, στο καλό σενάριο, της «ειρήνης», ή να έχεις βρεθεί άθαφτο κουφάρι άγνωστου στρατιώτη σε ένα χαράκωμα, σε έναν στρατηγικό στόχο, με μια σφαίρα στο κεφάλι ή ανάμεσα σε χιλιάδες μεταλλικά θραύσματα ύστερα από έκρηξη ενός drone, όπως επέλεξε μια τεχνητή νοημοσύνη χιλιόμετρα μακριά σου, στο κακό σενάριο, αν δε βγαίνουν τα νούμερά τους και θέλουνε το αίμα σου να γίνει η γραμμή να βρούνε το πηλίκο.

Ελπίζω να γυρίσουν σπίτι τους κι οι δυο νέοι τραυματίες. Γεροί.

Εξίσου ελπίζω οι άνθρωποι να πάρουνε απόφαση ότι δεν ήρθαμε εδώ, δε ζούμε το θαύμα της ζωής, για να είμαστε βίδες που σκουριάζουν ανάμεσα σε κούτες. Μια -υψωμένη- γροθιά απόσταση μας χωρίζει από τη ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους