Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόση υπομονή μπορεί να καταπιεί ένας άνθρωπος πριν γίνει πέτρα; Από παθητικοί θεατές στη σφαγή μας, πάμε να γίνουμε οι Αγωνιστές για τη Λευτεριά μας.

Δεν κάνει θόρυβο η φτώχεια... Σέρνεται σαν κρύο ρεύμα κάτω από τα παλιά κουφώματα.

Υπάρχει μια βουβή ώρα, εκεί γύρω στο σούρουπο, που η φτώχεια μπαίνει στα σπίτια χωρίς να χτυπήσει την πόρτα.

Κάθεται στο τραπέζι δίπλα στο λιγοστό ψωμί και μας κοιτάζει στα μάτια.

Είναι η στιγμή που το φως του λογαριασμού μοιάζει με απειλή, και το χέρι τρέμει να ανάψει τον διακόπτη, να ζεστάνει τον χειμώνα.

Είναι οι υπολογισμοί που γίνονται στο σκοτάδι, πάνω σε τσαλακωμένα χαρτιά, εκεί που τα μαθηματικά της επιβίωσης βγαίνουν πάντα λειψά.

Είναι το βλέμμα του πατέρα που κατεβαίνει στο πάτωμα, γιατί δεν ξέρει πώς να μετρήσει την αξιοπρέπειά του σε ευρώ, και η μάνα που σφίγγει την ποδιά της για να μην ακουστεί ο αναστεναγμός της.

Ψίθυροι πίσω από κλειστές πόρτες, πνιγμένοι λυγμοί στο μαξιλάρι, μονάχα και μόνο για να μην καταλάβουν τα παιδιά το μέγεθος του γκρεμού.

Α υ τ ή η φ τ ώ χ ε ι α δεν έχει τοίχους, δεν έχει πατρίδα, δεν έχει χρώμα.

Δ ε ν ρ ω τ ά ε ι τ ι ψ ή φ ι σ ε ς χ θ ε ς, ούτε ποιο θεό επικαλείσαι τα βράδια.

Σου στερεί το δικαίωμα να ονειρευτείς το αύριο, σε αναγκάζει να ζεις μονάχα την επόμενη ώρα, την επόμενη ανάσα.

Βλέπεις τα χρόνια να περνούν σαν ξένα τρένα που δεν σταματούν για σένα, ενώ οι «μεγάλοι» των γραφείων ανταλλάσσουν νούμερα και στατιστικές, πουλώντας ελπίδες με το κιλό σε ανθρώπους που πεινούν για δικαιοσύνη.

Πόση ντροπή χωράει σε μια καρδιά που δεν έφταιξε σε τίποτα; Κοιτάζεις τα χέρια σου - σκληρά από τη δουλειά ή άδεια από την ανεργία - και νιώθεις μια βουβή οργή να ριζώνει βαθιά μέσα στα σπλάχνα σου.

Σου είπαν να σωπάσεις, σου είπαν να περιμένεις, σου έμαθαν να σκύβεις.

Όμως η σιωπή αυτή δεν είναι πια αντοχή· είναι το φιτίλι που σιγοκαίει, είναι το δάκρυ που στέρεψε και έγινε μπαρούτι.

Δεν υπάρχει πια άλλος χρόνος για δισταγμούς και μοιρολόγια.

Η στέρηση μας ένωσε όλους κάτω από την ίδια πληγή, και η κοινή μας μοίρα δεν χωράει στα στενά καλούπια των υποσχέσεων.

Όταν σου κλέβουν τη ζωή, το να μένεις θεατής είναι έγκλημα.

Σώπασαν οι ψίθυροι της υπομονής, άρχισε το τραγούδι των οργισμένων.

*************************** Να γιατί ΕΛ.Α.Σ., να γιατί Αλέξης Τσίπρας... Γιατί δε γίνεται να είναι φταίχτης εκείνος που απλά πίστεψε ότι θα βγάλει μόνος του το κάρο από τη λάσπη οπού μετΑνδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και ΝΔ/Δεξιά το έριξαν!... Σκέψου... Κοινοποίησε, πάρε θέση και μην αφήνεις τους τρολίστες να διαμορφώνουν ψευδείς εντυπώσεις υπέρ της επιδέξιας δεξιάς της ολικής καταστροφής... Γιώργος Κ. Χατζόπουλος 15-10-26. ("Συνδεσμώτες της e-Πολιτείας των καιρών." - "Τα δάχτυλα της εξουσίας").

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους