Συγνώμη αλλά το παρακμιακο,ανεύθυνο και λαϊκίστικο σύστημα Τσίπρα, ιδιοκτήτη του πρόσωποπάγους κομματος ΕΛΑΣ, δεν υποφέρεται και χρειάζονται απαντήσεις . Η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα, που...

Πλήρες Κείμενο:

Συγνώμη αλλά το παρακμιακο,ανεύθυνο και λαϊκίστικο σύστημα Τσίπρα, ιδιοκτήτη του πρόσωποπάγους κομματος ΕΛΑΣ, δεν υποφέρεται και χρειάζονται απαντήσεις . Η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα, που παρεμπιπτόντως παριστάνει τώρα τον κομψευόμενο σοφό, την περίοδο 2009-2011 αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα πολιτικού λαϊκισμού, ανευθυνότητας και αμοραλισμού στη νεότερη ελληνική ιστορία.

Σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές της μεταπολεμικής Ελλάδας, όταν η χώρα βρισκόταν στο χείλος της οικονομικής καταστροφής και της ατακτης χρεοκοπίας, ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της τυφλής αντιπολίτευσης, της απαξίωσης των θεσμών και της ισοπέδωσης κάθε έννοιας εθνικής συνεννόησης. Αντί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα των δημοσιονομικών μεγεθών και των δομικών προβλημάτων της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας επικεντρώθηκε σε μια συστηματική προσπάθεια αποδόμησης του τότε πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, μετατρέποντας την πολιτική αντιπαράθεση σε προσωπική εξόντωση.

Η ρητορική του δεν περιορίστηκε στην άσκηση πολιτικης κριτικής.

Αντιθέτως, επιστράτευσε βαρύτατους χαρακτηρισμούς, αποκαλώντας έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό «μαριονέτα των δανειστών», «εντολοδόχο της Τρόικας» και «αρχιτέκτονα της εθνικής υποτέλειας». Καλλιέργησε συστηματικά το αφήγημα του «προδότη» και του «υποταγμένου», δηλητηριάζοντας την κοινωνία και τροφοδοτώντας την αγανάκτηση της κοινής γνώμης.

Η τακτική αυτή δεν αποσκοπούσε στην εύρεση εναλλακτικής λύσης, αλλά στη συσπείρωση ενός εξοργισμένου ακροατηρίου. Το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα εκείνης της περιόδου δεν ήταν μόνο οι ανοίκιες επιθέσεις, αλλά το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας έκτισε την πολιτική του ανοδο πάνω σε ολόκληρα ασυστολα ψεματα και επικίνδυνες αυταπάτες. Υποσχόταν στο πανελλήνιο ότι υπήρχαν «εύκολες λύσεις», ότι τα μνημόνια μπορούσαν να καταργηθούν «με ένα άρθρο και έναν νόμο» και ότι οι δανειστές θα υποχωρούσαν μπροστά σε μια επιθετική τακτική.

Αντί να περιφρουρήσει τη δημοκρατική ομαλότητα, παρείχε πολιτική και ιδεολογική κάλυψη σε ακραίες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, στις πλατείες των «Αγανακτισμένων» και στη στοχοποίηση των στελεχών της κυβέρνησης, καλλιεργώντας ένα κλίμα μίσους που τραυμάτισε βαθιά τη δημοκρατία. Η μεγαλύτερη καταδίκη της στάσης του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2009-2011 ήρθε από τις ίδιες τις μεταγενέστερες πράξεις του.

Όταν ο ίδιος ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το 2015, αφού πρώτα οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα του οικονομικού γκρεμού με το δημοψήφισμα και τα capital controls, αναγκάστηκε να υπογράψει το 3ο και σκληρότερο Μνημόνιο. Η ιστορική ειρωνεία είναι αμείλικτη.

Ο πολιτικός που έχτισε την καριέρα του απαξιώνοντας τον Γιώργο Παπανδρέου για την προσφυγή στο ΔΝΤ και την εφαρμογή μέτρων λιτότητας, κατέληξε να εφαρμόσει την πολιτική που πολέμησε λυσσαλέα , με πολύ πιο σκληρό τρόπο , αποδεικνύοντας ότι η στάση του την περίοδο 2009-2011 δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κυνική στρατηγική κατάληψης της εξουσίας σε βάρος του εθνικού συμφέροντος.

Όσες “μορφωμένες” κουβέντες κι αν ξεστομίζει τώρα που προσχηματιζεται τον έμπειρο και υπεύθυνο ηγέτη, δεν πείθουν κανέναν . Η κοινωνία θα του απαντήσει όπως του αξίζει .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους