Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξεχνώ ακόμη και τώρα. Υπαρχουν τόσες πολλές στιγμές που νιώθω κατι και συνειρμικά ταξιδεύω σε στιγμες του παρελθόντος.

Παρελθόν που άλλες φορες μου αφήνει μια ζεστασια, μια νοσταλγία, μια μυρωδιά κανέλας.

Ειδικά όταν θυμάμαι πως απο αυτες τις στιγμές λειπουν κάποιοι στο σήμερα.

Άλλες φορες όμως αναμοχλεύονται ανασφάλειες, στιγμες απόγνωσης, στιγμες που ένιωθα πως κανεις δεν με καταλαβαίνει.

Πως κανείς δεν με υπολογίζει.

Στιγμές που μεσα μου γινόταν πόλεμος.

Ήθελα να μεγαλώσω.

Να μπορέσω να πηδήξω τα παιδικά τα χρόνια σαν εμπόδια.

Κάθε εμπόδιο και ενας χρόνος ζωής.

Πάντα ένιωθα πως ήμουν μια ενήλικη σε σώμα μικρού παιδιου.

Δεν ξερω γιατι.

Οι καταστάσεις; Μπορεί.

Υπαρχουν μερες που κρατάω τρίαινα και δαμάζω τα κύματα και άλλες που με πνίγουν.

Προσπαθώ όμως παντα να με θυμάμαι.

Να θυμάμαι τα όνειρα που εκανα και να προσπαθώ να καταλάβω αν τα κατάφερα.

Με ευχαρίστησα; Με ικανοποίησα όσο ονειρευόμουν; Αυτό ηθελα για μένα; Μήπως δεν μου ήμουν αρκετή; Μήπως τυχον με προσέβαλα; Μήπως με έπνιξα, με χαντάκωσα και μου έθαψα τα συναισθηματα ; Πως θα μου μιλούσα αν μπορουσα ; Και μετα καταλαβαίνω απλά πως υπερέβην εαυτόν.

Πως μου απέδειξα πολλα παραπανω απο όσα χρειαζόμουν.

Πως με συγχωρώ και πως με ευγνωμονώ για όλα όσα προσπαθώ καθημερινά να ξεφορτωθώ απο πανω μου απο τότε. Καλά τα κατάφερες Καλλιόπη. Μπράβο. #kalliopeveniou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους