Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Επικοινωνώ μαζί σας, όπως υποσχέθηκα, μετά τις σαράντα ημέρες από την κοίμηση του Γέροντα Χρυσοστόμου και με αυτή την ευκαιρία θα ήθελα να σας πω τα ακόλουθα: Λαμβάνω τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν παρακολουθώ συστηματικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γιατί αυτός ο τρόπος επικοινωνίας αφορά τους κοσμικούς και όχι τους μοναχούς.

Ο ρόλος του μοναχού είναι να ασκεί τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, να προσεύχεται και να παραμένει σιωπηλός.

Η ασθένεια του Γέροντά μας και η εκδημία του ήταν για όλους εμάς τα πνευματικά του παιδιά μία μεγάλη δοκιμασία.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο φωτεινός φάρος που πλημμύρισε όλους εμάς με το φως του και μας έφερε πιο κοντά στον Θεό, κάνοντας μας ταυτόχρονα να σταθούμε με κριτική ματιά απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας και να αναλογιστούμε πώς μπορούμε να επιβληθούμε στα λάθη μας για να αρχίσουμε τον δικό μας πνευματικό αγώνα.

Εντάχθηκα στις «δυνάμεις» της Μονής ως στρατιώτης του Αγίου Γερασίμου, τον οποίο αγάπησε βαθιά η ψυχή μου και υπηρέτησα πιστά και με σύνεση την Ιερά Μονή του και τον Γέροντα Χρυσόστομο.

Αγάπησα την έρημο και την άντεξα με όλες της τις δυσκολίες και με την βοήθεια του Θεού ανακάλυψα μέσα μου αντοχές που δεν γνώριζα ότι είχα.

Η ιστορία μου είναι σε όλους σας γνωστή.

Ξεκίνησα ως ένας αμόρφωτος ξυλουργός και αξιώθηκα σε τιμές που μόνο σε ιερή ευθύνη μεταφράζονται.

Μια ιερή ευθύνη προς τα Άγια Χώματα που περπάτησε ο θεάνθρωπος, την οποία σκοπεύω ως πρόβατο του καλού ποιμένα Χριστού να τιμήσω.

Οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε ήδη ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι με άδεια του Μακαριωτάτου Πατριάρχη στην Κύπρο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Διανύουμε περίοδο πένθους και είτε μοναχοί είμαστε είτε κοσμικοί ο πόνος της απώλειας αγαπημένου προσώπου είναι μεγάλος.

Ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε στην είδηση του θανάτου του Λαζάρου, νομιμοποιώντας τον ανθρώπινο πόνο.

Ταυτόχρονα όμως ας μην ξεχνάμε ποτέ τα λόγια του Συμβόλου της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών»! Αυτή η φράση ας γεννά ελπίδα στις καρδιές μας κι ας γίνει η πυξίδα μας στις δύσκολες ώρες της απώλειας.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ο χωρισμός μας είναι μόνο προσωρινός.

Η προσμονή μας είναι η επανένωση στη αιώνια ζωή, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός.

Τέλος θα ήθελα να εκφράσω τη θερμή μου παράκληση προς όλα τα πνευματικά μου αδέλφια να παραμείνετε ενωμένοι και αγαπημένοι, αφού δένει όλους μας η κοινή αγάπη για τον μακαριστό Γέροντα Χρυσόστομο, το Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου και την Αγία Γη. Κλείνοντας, είναι κατανοητό φαντάζομαι σε όλους, ότι στην σύνταξη του ως ανω κειμένου είχα την βοήθεια πνευματικού αδελφού όσον αφορά στο μέρος της σύνταξης και όχι ως προς το περιεχόμενο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους